Κινηματογράφος | Ταινίες

Ενα Ήσυχο Μέρος , 2018 (A Quiet Place)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζον Κραζίνσκι
Σενάριο
Τζον Κραζίνσκι, Μπράιαν Γουντς, Σκοτ Μπεκ
Πρωταγωνιστούν
Έμιλι Μπλαντ, Τζον Κραζίνσκι, Νόα Τζουπ, Μίλισεντ Σίμοντς, Κέιντ Γούντγορντ, Λίον Ράσομ
Διάρκεια
90
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραματικό θρίλερ τρόμου & φαντασίας
Πρεμιέρα
05 Απριλίου 2018

Πενταμελής οικογένεια (μοιάζει να) είναι η μόνη επιζήσασα μετά την εισβολή εξωγήινων τεράτων που εντοπίζουν την λεία τους από τον παραμικρό ήχο, σε αυτή την υποβλητικά καλοφτιαγμένη μείξη κινηματογραφικών ειδών.

Το πρώτο πράμα που βλέπουμε σε αυτήν την τρίτη ταινία που σκηνοθετεί ο γνωστός ηθοποιός, Τζον Κραζίνσκι, είναι μια καρτέλα που αναγράφει: «89η μέρα». Τόσο διαρκεί ήδη η άνευ προηγουμένου σιωπηρή Οδύσσεια μιας τυπικής αμερικανικής οικογένειας, που παλεύει να επιβιώσει στην νεοϋορκέζικη επαρχία μετά την εισβολή κάτι αραχνοειδών εξωγήινων τεράτων (που θυμίζουν λίγο Άλιεν), τα οποία δεν βλέπουν, αλλά ακούν τέλεια –και σκοτώνουν τσακ-μπαμ, όποιον μιλήσει/ θορυβήσει. Προφανώς έχουν σκοτώσει κόσμο και κοσμάκη (στην περιοχή; Παναμερικανικά; Παγκοσμίως; Δε διευκρινίζεται), αφού σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, πλην μιας σκηνής με αλλοπαρμένο γέρο (Ράσομ), δεν βλέπουμε κανέναν εκτός από την οικογένεια. Ο Λι Άμποτ (Κραζίνσκι), η γυναίκα του, Έβελιν (Μπλαντ, σύζυγος του Κραζίνσκι και στην πραγματικότητα), και τα τρία παιδιά τους –ο Μάρκους (Τζουπ, ο ανερχόμενος μικρός Άγγλος των «Suburbicon» και «Θαύμα»), η Ρέιγκαν (η κωφάλαλη Πλέμοντς του «Το δωμάτιο των θαυμάτων»), και ο Βενιαμίν, Μπο (Γούντγουορντ)– τα έχουν μάλλον καταφέρει να γλιτώσουν από τα «υπερηχητικά» άλιεν, επειδή «μιλάν» την νοηματική λόγω της κωφότητας της κόρης. Α, και είναι όλοι τους μονίμως ξυπόλητοι, για να μην ακούγονται.

Στην πρώτη σκηνή βλέπουμε τους Άμποτ σε «επιδρομή» σε εγκαταλειμμένο μαγαζί για εξεύρεση προμηθειών. Και καθώς παίρνουν το δρόμο για τη φάρμα τους, ένα από τα παιδιά θορυβεί μοιραία (ας όψεται το ηλεκτροκίνητο αυτοκινητάκι...) και βρίσκει φριχτό θάνατο. Η υπόλοιπη ταινία –που όσο πάει φορτώνει σε ένταση και τρομολάγνα αγωνία– εκτυλίσσεται κυρίως στη φάρμα, καταγράφοντας την αγωνία της οικογένειας να επιζήσει εν σιωπή. Συγχρόνως, κάνα χρόνο αργότερα, η Έβελιν καλείται και να γεννήσει το μωρό που κυοφορεί, επίσης εν σιωπή… Παρεμπιπτόντως, ο ρόλος των γονιών, που καλούνται να προετοιμάσουν/ προστατέψουν τα βλαστάρια τους σε έναν κόσμο απόλυτα εχθρικό, συνιστά το αλληγορικό leitmotif της ταινίας. Τεχνικά άρτια, πρωτότυπη, κατά στιγμές γνήσια τρομακτική, και σφιχτά σκηνοθετημένη, η ταινία του… ζεύγους Κραζίνσκι αψηφά τις κατηγοριοποιήσεις –εξού και ο χαρακτηρισμός-σιδηρόδρομος παραπλεύρως.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες