Κινηματογράφος | Ταινίες

Ιστορίες μιας νύχτας , 2017 (Posoki)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Στεφάν Κομαντάρεφ
Σενάριο
Στεφάν Κομαντάρεφ, Σιμεόν Βεντσισλάβοβ
Πρωταγωνιστούν
Βασίλ Βασίλεβ, Ιβάν Μπάρνεβ, Ασέν Μπλατέτσκι, Ιρίνι Ζάμπονας, Ντόμπριν Ντόσεβ, Τρόγια Γκόγκοβ, Γκεόργκι Καντούριν
Διάρκεια
103
Χώρα
Γερμανία, Βουλγαρία
Είδος
Σπονδυλωτό δράμα
Πρεμιέρα
05 Απριλίου 2018

Ένα 24ωρο μέσα από έξι διαδρομές ισάριθμων ταξί στη Σόφια σκιαγραφεί το αποκαρδιωτικό πορτρέτο της σημερινής διεφθαρμένης και απαισιόδοξης Βουλγαρίας, σε μια ταινία ενδιαφέρουσα, αλλά συχνά ρηχά καταγγελτική.

Ο Μίσο (Βασίλεβ), ταξιτζής μερικής απασχόλησης, έχει ραντεβού με τον υπεύθυνο της τράπεζας (Καντούριν) που ετοιμάζεται να κάνει κατάσχεση στη μικρή βιοτεχνία του –εκτός κι αν λαδώσει… Φορτισμένος και από μια κούρσα που πήρε –μαθήτρια, που του’πε τάχα μου ότι βιάζεται να πάει στη γιαγιά της, αλλά βάφτηκε και έβαλε ξέκωλα ρούχα μες στο ταξί ετοιμαζόμενη για το πληρωμένο σεξοραντεβού της σε κεντρικό ξενοδοχείο– ο Μίσο φτάνει στην συνάντηση. Κι έρχεται αντιμέτωπος με την κυνική πίεση του τραπεζίτη για λάδωμα –«οι νόμοι φτιάχνονται για μας, όχι για σένα» του λέει. Θολωμένος, ο Μίσο πυροβολεί και τον σκοτώνει… Αυτό το (αληθινό) περιστατικό συνδέει/ διαποτίζει και τις υπόλοιπες διαδρομές ταξί που συναποτελούν την ταινία. Βλέπουμε, ας πούμε, έναν μεσόκοπο κύριο που είναι το πρωί παπάς και το βράδυ ταρίφας… Βλέπουμε καρδιοχειρουργό που επιβιβάζεται στο ταξί της Ράντα (Ζαμπόνας) καθ’ οδόν προς την τελευταία του μεταμόσχευση στη Σόφια, πριν μεταναστεύσει οικογενειακώς στο Αμβούργο… Αργότερα, η Ράντα θα πάρει κούρσα κάποιον πρώην καθηγητή της στο πανεπιστήμιο που την χαντάκωσε επειδή δεν του «κάθισε» και θα πάρει το αίμα της πίσω… Παρακάτω, κι ενώ έχει νυχτώσει πια, ο ταξιτζής Πέταρ (Γκόγκοβ) αυθορμήτως σώζει έναν τύπο που ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει από αερογέφυρα αυτοκινητόδρομου… Και πάει λέγοντας. Συγχρόνως, σε όλες (μα σε όλες, ρε Στεφάν;) τις κούρσες που παρακολουθούμε, το ραδιόφωνο φιλοξενεί ζωντανά στον αέρα γνώμες ακροατών για το αρχικό φονικό του Μίσο, του ας πούμε τιμωρού της γενικευμένης βουλγαρικής σήψης και διαφθοράς.   

Γυρισμένο με λιτά μέσα (μια κάμερα μες στο ταξί, λίγα νυχτερινά πλάνα της Σόφιας) και γρήγορο ρυθμό, το φιλμ εκθέτει τα κακώς κείμενα της σημερινής βουλγαρικής κοινωνίας –διαφθορά, λαμογιά, κυνισμός, απαισιοδοξία, μετανάστευση, ηθική κατάπτωση. Το κακό είναι ότι το κάνει με άγαρμπα καταγγελτικό –και συχνά μελοδραματικό– τρόπο, αν και οι καλές ερμηνείες σώζουν κάπως την κατάσταση. Αλλά τα λόγια, ξερωγώ, που λέει ο επίδοξος αυτόχειρας στο χείλος της γέφυρας ηχούν πομπώδη και ψεύτικα. Πάντως η ταινία έχει ενδιαφέρον. Αν όχι κινηματογραφικά, σίγουρα κοινωνικά, διότι, ως γνωστόν, το ταξί είναι μεγάλο σχολείο και καθρέφτης της εκάστοτε κοινωνίας. Πάντως, «Ταξί στην Τεχεράνη» δεν είναι η ταινία του Κομαντάρεφ…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες