ΤΡΙΤΗ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Μπαρμπαρά , 2017 (Barbara)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ματιέ Αμαλρίκ
Σενάριο
Ματιέ Αμαλρίκ, Φιλίπ Ντι Φολκό
Πρωταγωνιστούν
Ζαν Μπαλιμπάρ, Ματιέ Αμαλρίκ, Βανσέν Πεϊρανί, Ορόρ Κλεμάν, Φανί Ιμπέρ, Πιέρ Μισόν, Πιέρ Λεόν
Διάρκεια
107
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Βιογραφικό δράμα
Πρεμιέρα
05 Απριλίου 2018

Παράδοξη, εξπρεσιονιστική και καθόλου «ενημερωτική» βιογραφία της θρυλικής Γαλλίδας τραγουδίστριας, Μπαρμπαρά, που σίγουρα πιάνει κάτι από το μελαγχολικό κι αιθέριο καλλιτεχνικό της στίγμα, αλλά απευθύνεται σε πολύ λίγους.

Η Μπαρμπαρά (1930-1997), κατά κόσμον Μονίκ Αντρέ Σερφ, ήταν/είναι μια εξαιρετική περίπτωση στα χρονικά του γαλλικού chanson: ψηλή, αδύνατη, μελαχρινή, πάντα μαυροντυμένη, θεατρική, με έντονο αϊλάινερ κι ανάλογα χαρακτηριστικά προσώπου –και με μια φωνή, oh là là, εύπλαστη, υπέροχη, αλλά και εύθραυστη, φορτισμένη κάτω απ’ το βάρος των εξομολογητικών, συχνά αυτοβιογραφικών στίχων που η ίδια έγραφε και μελοποιούσε. Αν δεν ξέρετε τίποτα από τα παραπάνω, δεν πρόκειται να τα μάθετε ούτε από την ταινία του Αμαλρίκ. Εδώ που τα λέμε, ακόμη κι όσοι λατρεύουμε τα διαχρονικά τραγούδια της πάλι θα ζοριστούμε με αυτή την αλλόκοτη, άκρως εξπρεσιονιστική σινεβιογραφία… Γιατί ο Αμαλρίκ έχει φτιάξει μια ταινία μέσα στην ταινία, βάζοντας την (πρώην γυναίκα του), Ζαν Μπαλιμπάρ, να υποδυθεί μια ηθοποιό, ονόματι Μπριζίτ, η οποία υποδύεται την Μπαρμπαρά σε μια κινηματογραφική βιογραφία που σκηνοθετεί ένας σκηνοθέτης –τον οποίον ενσαρκώνει ο Αμαλρίκ. Χωρίς γραμμική σειρά, και χωρίς να πολυοδηγούμαστε κάπου συγκεκριμένα, παρακολουθούμε την Μπριζίτ να προβάρει τις κινήσεις, τα τραγούδια και την όλη περσόνα της Μπαρμπαρά. Μετά, είμαστε στα πλατό και βλέπουμε το γύρισμα. Αίφνης, παρεμβάλλονται και θραύσματα από την ταινία ολοκληρωμένη. Εμβόλιμα, πέφτουν και κάτι ελάχιστα ασπρόμαυρα πλάνα αρχείου με την ίδια την βιογραφούμενη τραγουδοποιό επί τω έργω.  

Προφανώς, παίζοντας πάνω στην εξωτερική ομοιότητα μεταξύ της Μπαλιμπάρ και της Μπαρμπαρά, η ταινία θολώνει επίτηδες τα όρια που διαχωρίζουν την βιογραφούμενη από την ηθοποιό που την ενσαρκώνει, η Μπαλιμπάρ γίνεται σιγά-σιγά Μπαρμπαρά –κι ο Αμαλρίκ-σκηνοθέτης από δίπλα λιώνει και με τις δυό… Ναι, η Μπαλιμπάρ είναι σαγηνευτική (κέρδισε το φετινό Σεζάρ α’ ρόλου για την ερμηνεία της), ο ήχος εξαιρετικός, και η μελαγχολική πεμπτουσία της τέχνης της Μπαρμπαρά διαποτίζει το φιλμ. Μολαταύτα, το όλον παραείναι πειραματικό (και κατά στιγμές, γλυκερό), «σαν ένα σβηστό τσιγάρο, που ποτέ δεν βρίσκει την σπίθα που χρειάζεται για να εκπληρώσει τον σκοπό του», όπως λαμπρά έγραψε ο κριτικός του Guardian.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες