Κινηματογράφος | Ταινίες

Κυρία Χάιντ , 2017 (Mrs Hyde)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σερζ Μποζόν
Σενάριο
Σερζ Μποζόν, Αξέλ Ροπέρ
Πρωταγωνιστούν
Ιζαμπέλ Ιπέρ, Ρομέν Ντυρίς, Ζοζέ Γκαρσιά, Αντά Σενανί, Γκιγιόμ Βερντιέ, Πιέρ Λεόν, Μπελκασέμ Λαλαουί, Ζαμέλ Μπαρμπούς
Διάρκεια
95
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Δραμεντί φαντασίας
Πρεμιέρα
12 Απριλίου 2018

Μετά από ατυχές πείραμα, ντροπαλή και άτονη καθηγήτρια Φυσικής σε υποβαθμισμένο λύκειο αποκτά περπατημένο νυχτερινό άλτερ έγκο, σε αυτή την ισόποσα ενδιαφέρουσα και απογοητευτική διασκευή του κλασικού μυθιστορήματος του Στίβενσον.

Η Μαρί Ζεκίλ (Ιπέρ) διδάσκει Φυσική σε λύκειο των υποβαθμισμένων προαστίων. Τι διδάσκει, δηλαδή… Οι κατά πλειονότητα άρρενες και αραβο-αφρικανικής καταγωγής μαθητές της την γράφουν και της κάνουν καζούρα, με προεξάρχοντα τον Μαλίκ (Σενανί), έναν χωλό μαύρο σκράπα-λούζερ. Εκείνη στωικά και αηδιασμένα υπομένει το… ταξικό χάος, όπως κάνει τα τελευταία 30 χρόνια. Μετά, γυρίζει σπίτι, καμώνεται πως τρώει τα στοργικά μαγειρεμένα γκουρμέ γεύματα που της ετοιμάζει ο λατρευτικός οικουρών σύζυγος (Γκαρσιά), πριν τα πασάρει στον σκύλο του γείτονα. Μια νύχτα, στη διάρκεια πειράματος που διεξάγει στο αυτοσχέδιο εργαστήριο του κήπου της, η Μαρί τρώει έναν κεραυνό. Και ξυπνάει μέσα της, η… κυρία Χάιντ. Η οποία –αλίμονο, Μποζόν βλέπουμε– δεν διαφέρει μόνο ως προς το φύλο από τον συνονόματο ταλανισμένο λογοτεχνικό ήρωα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον. Εδώ, το νυχτερινό άλτερ έγκο της καθηγητριούλας είναι, βέβαια, πιο εξωστρεφές, τολμηρό και πυρακτωμένο από εκείνην, αλλά παραμένει μια αγγελοκρουσμένη υπνοβάτισσα (ή ένα μάλλον μέτριο φάντασμα-εφέ), που ποτέ δεν απογειώνεται ως εγωκεντρικό τέραςˑ στερώντας έτσι από την πάντα απολαυστική Ιπέρ μια πιο βαρβάτη αντίστιξη των δυο ρόλων.

Βέβαια, μετά τη μέση της ταινίας, η «πειραγμένη» πια καθηγήτρια Ζεκίλ θα μετατραπεί σε δάσκαλο-μέντορα-φύλακα άγγελο για τον Μαλίκ, οδηγώντας, δυστυχώς, προς ένα φλαταρισμένο και αταίριαστα ηθικοπλαστικό φινάλε. Μολαταύτα, όπως συνήθως συμβαίνει με τις ταινίες του Μποζόν, αυτό το ανάδελφο μείγμα γοτθικού νουάρ, ανοιχτά κωμικού στοιχείου (το σλάπστικ δίνει τον τόνο σε αρκετές σκηνές) και σχεδόν ντοκιμαντερίστικου κοινωνικού σχολίου καταθέτει ενδιαφέρον σχόλιο για το γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα. Και γενικότερα, για τη σχέση μαθητή-καθηγητή, κι όλα αυτά τα εμπνευστικά. Ή για το αν η καλή μας πλευρά είναι αναγκαστικά και η καλύτερη για μας… Αν και η κινηματογράφηση και το ύφος έχουν ενδιαφέρον, η δε φλαουτίστικη μουσική του Μπενζαμάν Εσντραφό και τα κοστούμια-πρόταση της Ντελφίν Καποσελά φυσάνε, το σενάριο έχει παραδοξότητες και τρύπες (οι χαρακτήρες, μάλλον ηθελημένα, ελάχιστα αναπτύσσονται, ας πούμε). Άσε που υπάρχουν και ολόκληρες σκηνές με, εχμμμ, μάθημα Φυσικής.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες