Κινηματογράφος | Ταινίες

Η προσβολή , 2017 (L' insulte)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ζιάντ Ντουεϊρί
Σενάριο
Ζιάντ Ντουεϊρί, Ζοελί Τουμά
Πρωταγωνιστούν
Αντέλ Καράμ, Καμέλ Ελ Μπάσα, Ρίτα Χαγιέκ, Καμίγ Σαλαμέ, Ντιαμάν Μπου Αμπούντ, Ταλάλ Ζουρντί, Κριστίν Σουεϊρί, Τζούλια Κασάρ
Διάρκεια
113
Χώρα
Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Βέλγιο, Κύπρος, Λίβανος
Είδος
Κοινωνικό δράμα
Πρεμιέρα
12 Απριλίου 2018

Μια αυθαίρετη υδρορροή και ένα σχόλιο ρατσιστικού μίσους ανάβουν τα αίματα και καταλήγουν πρωτοσέλιδη δικαστική διαμάχη μεταξύ Χριστιανού Λιβανέζου και Μουσουλμάνου Παλαιστίνιου, σε αυτή την εντυπωσιακή πολιτικοκοινωνική ταινία.

Κατευθείαν από την τελική πεντάδα του φετινού ξενόγλωσσου Όσκαρ, η ταινία του 55χρονου Λιβανέζου Ντουεϊρί είναι μια συναρπαστικά δοσμένη ακτινογραφία του σημερινού Λιβάνουˑ με τον δυτικό τρόπο ζωής (η έγκυος σύζυγος με το μίνι φουστανάκι, ας πούμε) να προχωράει αγκαζέ με ακλόνητα μεσανατολίτικα ήθη, και τον εμφύλιο (1975-1990) να ρίχνει ακόμη την βαριά σκιά του. Γεγονός είναι πως όποιος σκαμπάζει κομμάτι από την ιστορία, και τις θρησκευτικο-κοινωνικές ιδιομορφίες του Λιβάνου θα απολαύσει περισσότερο την ταινία. Αλλά και η απλή παρεξήγηση μεταξύ ενός αψίκορου χριστιανολιβανέζου μηχανικού αυτοκινήτων και ενός ολιγόλογου, μα επίσης πεισματάρη μουσουλμανοπαλαιστίνιου εργοδηγού, που εκτραχύνεται σε πολυδιαφημισμένη δικαστική διαμάχη εθνικής απήχησης, είναι προσπελάσιμη και ενδιαφέρουσα για τον καθένα.

Μια υδρορροή-πατέντα στο μπαλκόνι του Τόνι (Καράμ), του προαναφερθέντος μηχανικού, την οποία καλείται να σουλουπώσει το δημοτικό συνεργείο που καθοδηγεί ο πολιτογραφημένος πρόσφυγας, Γιάσερ (Ελ Μπάσα, βραβείο ερμηνείας στη Μόστρα), δίνει αφορμή για ένα ρατσιστικό σχόλιο του Λιβανέζου προς τον Παλαιστίνιο. Και εγένετο «Προσβολή». Και δε θα αργήσει και η δίκη, στην οποία τον μεν Τόνι υπερασπίζεται ο γατόνι μεγαλοδικηγόρος Ουατζντί Ουεμπέ (Σαλαμέ, καλός), φερέφωνο του δεξιού Χριστιανικού Κόμματος, τον δε Γιάσερ, η ανερχόμενη νεαρή ιδεαλίστρια Ναντίν (Αμπούντ), που συνδέεται καίρια με τον «αντίπαλό» της.

Γεμάτη χρώματα, ωραία κάδρα και «χυμούς», η διεύθυνση φωτογραφίας του Τομάσο Φιορίλι δίνει ώθηση στη δράση, ενώ ο ρυθμός παραμένει σφριγηλός εντός και εκτός δικαστηρίου. Παραδόξως, ενώ το σενάριο ψαύει, ανασκαλεύει ή υπαινίσσεται πολλά ακανθώδη και εν πολλοίς άλυτα ζητήματα της λιβανέζικης κοινωνίας (όπως, φερ’ ειπείν, εκείνο το 10% του πληθυσμού που είναι παλαιστίνιοι πρόσφυγες), εκεί όπου σκοντάφτει είναι μάλλον στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Και στις βολικές απλοποιήσεις, όσο προχωράμε προς το φινάλε... Παραμένει, όμως, μια δυνατή ταινία, με πολύ μοντέρνα αφήγηση και ουσιαστικό θέμα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες