ΤΡΙΤΗ 19 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Ήλιος Του Μεσονυχτίου , 2018 (Midnight Sun)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σκοτ Σπιρ
Σενάριο
Έρικ Κίρστεν
Πρωταγωνιστούν
Μπέλα Θρον, Πάτρικ Σβάρτσενεγκερ, Κουίν Σέπαρντ, Κεν Τρέμπλετ, Σουλέκα Μάθιου, Ρομπ Ριγκλ, Νίκολας Κούμπ
Διάρκεια
91
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Ρομαντικό μελόδραμα
Πρεμιέρα
12 Απριλίου 2018

Τελειόφοιτη λυκείου με σπάνια δερματική ασθένεια, που αποκλείει την έκθεση στον ήλιο, ερωτεύεται… νύχτα τον ωραίο κολυμβητή του σχολείου, σε αυτή την μαθηματικά προβλέψιμη, δακρύβρεχτη ιστορία αγάπης, ταμάμ για εφήβους…

Ένα κορίτσι –που τη βγάζει δεν τη βγάζει εξαιτίας σοβαρού εκ γενετής νοσήματος. Κι ένα αγόρι –που, ως άλλος ερωτευμένος πρίγκηψ, έρχεται και της μαθαίνει τι εστί έρως (αληθινός)… Αυτή, χωρίς υπερβολές, είναι κατά βάση η ταινία του τέως βιντεοκλιπά Σπιρ. Και μεταξύ μας, παρακολουθώντας την κανείς έφηβος δεν πρόκειται να μάθει τι εστί σινεμά (αληινό)… Μικρό το κακό, θα μου πείτε. Η ταινία, που αποτελεί ριμέικ του γιαπωνέζικου «Τραγούδι για τον ήλιο» του Νοριχίρο Κοϊζούμι, απευθύνεται σε άγουρα νιάτα, που κολυμπάνε στις ορμόνες, το δράμα, και τον (μετα)ρομαντισμόˑ και θα τους αρέσει. Ειδικά εκείνο το μπαλαντέ άσμα που τραγουδάει κιθαρίζοντας η άρρωστη (και που γίνεται viral στο όλως αναμενόμενο φινάλε), α, θα ξετρελάνει (λέμε τώρα).

Η Κέιτι (Θορν, άνιση), λοιπόν, πάσχει από μελαχρωματική ξηροδερμία, μια υπαρκτή σπάνια ασθένεια που απαγορεύει οποιαδήποτε έκθεση του πάσχοντος στον ήλιο –κινδυνεύει ακόμη και με θάνατο. Μεγαλωμένη και εκπαιδευμένη κατ’ οίκον, από τον υπερπροστατευτικό χήρο μπαμπά (Ριγκλ, σε ερμηνεία που θυμίζει διαφημιστικό σποτάκι του ‘70), η Κέιτι ζει ουσιαστικά τη νύχτα. Μια τέτοια νύχτα, που οι συνομήλικοι της γειτονιάς της παρτάρουν για την αποφοίτησή τους από το λύκειο, εκείνη κιθαροτραγουδάει στον σιδηροδρομικό σταθμό. Και γνωρίζεται με τον Ρίτσαρντ (Σβαρτσενέγκερ), τον γαμάω κολυμβητή-διαμάντι του σχολείου. Το ότι σε κάποια αμερικανική πόλη, μια εντελώς άβγαλτη (και ολίγον χαζοβιόλα) κοπελιά μπορεί να παίζει μουσική μόνη νυχτιάτικα στον σταθμό, χωρίς αυτό να εγκυμονεί κινδύνους, είναι μια από τις πολλές υπεραισιόδοξες αυθαιρεσίες του σεναρίου. Το ότι ο Ρίτσαρντ και κανείς άλλος από τα παιδιά της περιοχής δεν έχει απαντήσει ποτέ στη ζωή του την κοπέλα (η οποία κυκλοφορεί κανονικά το βράδυ, και κοιμάται την μέρα), είναι επίσης ένας γρίφος του σεναρίου. Αλλά ας μην το κάνουμε θέμα…

Νυχτερινά ραντεβού στην παραλία (η ταινία εκτυλίσσεται έξω απ’ το Σιάτλ), εφηβικά φασώματα, δώσ’ του τραγούδια της Κέιτι (από αυθόρμητο ρεσιτάλ πεζοδρομίου, έως ηχογράφηση σε στούντιο), ο Ρίτσαρντ αγνοεί την αλήθεια για την κατάσταση της καλής του –ε, θα’ ρθει και το όλως αναμενόμενο τραγικό τέλος και οι ιδανικοί θεατές-τινέιτζερ θα μαζέψουν τα χαρτομάντηλά τους και θα πάνε καλιά τους. Κοιτάξτε, δεν είναι εντελώς για πέταμα, αλλά η χημεία και η υποκριτική δεινότητα του πρωταγωνιστικού ζεύγους κινείται σε τόσο χαμηλά επίπεδα, που οι άλλες εγγενείς αδυναμίες του φιλμ έρχονται και τσουρουφλίζονται κάτω από τον «Ήλιο του μεσονυχτίου»…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες