ΤΡΙΤΗ 19 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Γκαστόν, ο Γκαφατζής , 2018 (Gaston Lagaffe)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πιέρ-Φρανσουά Μαρτάν-Λαβάλ
Σενάριο
Ματιάς Γκαβαρί, Πιέρ-Φρανσουά Μαρτάν-Λαβάλ
Πρωταγωνιστούν
Τεό Φερναντέζ, Πιέρ-Φρανσουά Μαρτάν-Λαβάλ, Αρνό Ντικρέ, Ζερόμ Κομαντέρ, Άλισον Γουίλερ, Κριστόφ Κανάρ, Φρανκ Μπρινό
Διάρκεια
84
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Κωμωδία (και μεταγλωττισμένο)
Πρεμιέρα
12 Απριλίου 2018

Τεμπελοεναλλακτικό φρικιό-ασκούμενος φέρνει τα πάνω κάτω σε μια παριζιάνικη start up εταιρεία, σε αυτή την κακοφτιαγμένη, ουτιδανή, χαζή και άθλια παιγμένη μεταφορά του κλασικού γαλλικού κόμικ.

Ο Γκαστόν (Φερναντέζ) είναι ένας αδύνατος αχτένιστος 20άρης, με κόκκινες κάλτσες, γαλάζιες εσπαντρίγες, πράσινο ζιβάγκο και στενό τζιν. Επίσης, είναι καλοπροαίρετος, φιλόζωος, και έμπλεος οικολογικο-εναλλακτικών ιδεών, αλλά βαριέται που ζει, είναι οριακά ναρκοληπτικός, και μέγας γκαφατζής. Η έλευσή του ως ασκούμενος σε start up εταιρεία (της οποίας το μότο είναι «Κάνουμε το άχρηστο χρήσιμο») θα οδηγήσει σε μια απερίγραπτη (με την χειρότερη δυνατή έννοια της λέξης) σειρά από γκάφες, ζημιές, σουρεαλιστικές πατέντες, παρεξηγήσεις, και επιχειρηματικές εξελίξεις, που, υποτίθεται πως είναι πολύ αστείες. Ούτε καν! Δεν είναι η πρώτη φορά που ο γκαφατζής αντι-ήρωας, τον οποίον δημιούργησε το 1957 ο κομίστας Αντρέ Φρανκέν, περνάει από το χαρτί στο πανί. Δεν ξέρω πόσο χιουμοριστικό/ εύστοχο/ σουρεαλιστικό ήταν το κόμικ (το οποίο, λέει, κυκλοφόρησε επ’ ολίγον και στην Ελλάδα στα μέσα του ’90). Ή πόσο πετυχημένη ήταν η προηγούμενη σινεμεταφορά. Τούτη δω, πάντως, δεν βλέπεται με τίποτα. Κάκιστη φτηνιάρικη σκηνογραφία, μετριότατα εφέ (η σκηνή, ξερωγώ, της πτήσης του Γκαστόν με τα βεγγαλικά στα πόδια –merde!), άθλιοι αφύσικοι διάλογοι, στραμπουληγμένο χιούμορ, ερασιτεχνική σκηνοθεσία, και, σαν να μην έφταναν αυτά, είναι και οι ερμηνείες ολόκληρου του καστ σκέτο miserabile visu.

Η συνάδελφος (Γουίλερ) με τα γυαλιά, τα μίνι, και την αλογοουρά που ορέγεται τον Γκαστόν, ο αγροίκος χωροφύλαξ (Ντικρέ) που τον κυνηγάει ωσάν Νέμεσις, ο (και καλά) αδηφάγος σπεκουλαδόρος κύριος ντε Μεσμεκέρ (Κομαντέρ, με φριχτό στάιλινγκ) που θέλει να εξαγοράσει την start up, και, πρωτίστως, ο εργοδότης του Γκαστόν, τον οποίο υποδύεται αφόρητα βαρετά ο ίδιος ο σκηνοθέτης, είναι δευτεροκλασάτες καρικατούρες που όχι μόνο δεν βγάζουν στάλα γέλιου, αλλά σ’ εκνευρίζουν κιόλας με τις τσιρίδες, τις γκροτέσκες ατάκες και την όλη ανεκδιήγητη φάση. Διαβάζω, μάλιστα, στις γαλλικές κριτικές (που επίσης το θάβουν), ότι η μίξη αυτούσιων γκαγκ του κόμικ με μοντερνιές (τα βιντεοσκοπημένα κατορθώματα του Γκαστόν γίνονται, βεβαίως, viral) είναι το κερασάκι στην ήδη άκλαυτη τούρτα. Και είναι, λέει, μια από τις ακριβότερες πρόσφατες παραγωγές στη Γαλλία. Μωρέ, κάνουν κι οι Γάλλοι κάτι πατάτες (εκτός από τις ντοφινουάζ, δηλαδή)…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες