Κινηματογράφος | Ταινίες

Μπλε Βασίλισσα , 2017 (Blue Queen)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αλέξανδρος Σιπσίδης
Σενάριο
Δημήτρης Ευλαμπίδης, Απολλωνία Τσαντά
Πρωταγωνιστούν
Μιχάλης Οικονόμου, Ράσμι Σούκουλη, Δημήτρης Ήμμελος, Γιώργος Αδαμαντιάδης, Δημήτρης Καπετανάκος, Φωτεινή Λεβογιάννη, Θέμης Πάνου
Διάρκεια
93
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Περιπέτεια δράσης
Πρεμιέρα
19 Απριλίου 2018

Τέσσερα + ένα άτομα που σχετίζονται με την κλοπή ενός βαρύτιμου διαμαντιού δίνουν τη δική τους εκδοχή για τα καταιγιστικά συμβάντα, σε αυτή την καλοσκηνοθετημένη, αλλά όχι χωρίς αδυναμίες ταινία.

Στην εναρκτήρια σεκάνς, τέσσερις τύποι κλέβουν την Μπλε Βασίλισσα, πολύτιμο μπλε διαμάντι δεμένο σε δαχτυλίδι, για λογαριασμό του «αφεντικού» Άγγελου (Πάνου, πάντα καλός). Το επόμενο πρωί, το διαμάντι έχει κάνει φτερά, ο γιός του Άγγελου έχει πέσει νεκρός κατά το νυχτερινό ραντεβού παράδοσης του διαμαντιού σε αγοραστή, ενώ ο Γιάννης (Οικονόμου, καλός), ο ψοφοδεής «υπάλληλος» του αφεντικού, έχει τραυματιστεί στο πόδι. Σύντομα προκύπτει ότι ο Γιάννης, σε συνεργασία με την κοπέλα του, Λένα (Σούκουλη), και με τον ψημένο εκτελεστή, Σταύρο (Ήμελλος, επίσης πάντα καλός), έχουν βάλει το διαμάντι σε τραπεζική θυρίδα (πότε πρόλαβαν;) κι ετοιμάζονται να το πουλήσουν για πάρτη τους. Τα παραπάνω τα συνάγουμε βλέποντας την ιστορία από την πλευρά του Γιάννη. Όταν, όμως, επιστρέφοντας σε σκηνές και διαλόγους που ήδη είδαμε, προσεγγίζουμε την ιστορία από την πλευρά του Σταύρου, μας αποκαλύπτονται κι άλλα στοιχεία σχετικά με την πλεκτάνη και τα κίνητρα κάθε εμπλεκόμενου. Στοιχεία, που γίνονται ακόμη περισσότερα, όταν, σε μια τρίτη εκδοχή των συμβάντων, αντιλαμβανόμαστε ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος της στεγνά χειριστικής Λένας. Το παζλ των πληροφοριών –που προκύπτουν πάντα από αναπαραγωγή ήδη ιδωμένων σκηνών μέσα από νέα/ διανθισμένη προοπτική– ολοκληρώνεται με την ανάμιξη του Γιάννη (Αδαμαντιάδης), του σιωπηλού οδηγού του Άγγελου (και της ληστείας), στην υπόθεση. Ο δε αιματοβαμμένος επίλογος θα γραφτεί στο δωμάτιο 106 του φτηνοξενοδοχείου Acropolis, με την καθοριστική παρέμβαση της Μαρίας (Λεβογιάννη), για την οποία δεν θα αποκαλύψω περισσότερα.     

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του βραβευμένου μικρομηκά Σιπσίδη έχει αρκετά θετικά. Πρώτα απ’ όλα καταπιάνεται ευπρόσωπα με ένα κινηματογραφικό είδος –την αστυνομικο-νουάρ περιπέτεια– που σπανίζει στα μέρη μας. Είναι πράγματι ελάχιστες οι στιγμές που τα τεκταινόμενα αποπνέουν την γνωστή νεοελληνική αμηχανία/ αναληθοφάνεια (εύσημα στην φωτογραφία της Χριστίνας Μουμούρη και το μοντάζ του Χρήστου Γάκη). Αντιθέτως, η στιβαρή σκηνοθεσία κάνει οπτικά (και όχι μόνο) ενδιαφέρουσες αρκετές σκηνές με τη γωνία λήψης τους (αποκορύφωμα, το ξεπάστρεμα τριών διαδοχικών ανδρών από τον Σταύρο, φιλμαρισμένο οικονομικά, και έξυπνα από κάμερα χαμηλά στα πόδια του Ήμελλου στραμμένη αποκλειστικά πάνω στον ίδιο τον εκτελεστή). Το βασικό τρικ του σεναρίου, ήτοι, η αναθεώρηση-επανάληψη σκηνών από την πλευρά ενός νέου προσώπου, δεν είναι, βέβαια, πρωτότυπο (βλέπε από «Ράσομον» έως «Reservoir Dogs»), αλλά λειτουργεί αρκετά καλά, παρά κάποιες αβλεψίες/ αυθαιρεσίες. Η αφήγηση είναι σαφής και καλοδομημένη, οι χώροι, οι περισσότεροι διάλογοι, και οι ψυχολογίες των ηρώων αναδίδουν αληθοφάνεια –να’ ταν και λίγο καλύτερες οι ερμηνείες των δυο βασικών γυναικών… Α, η «Μπλε βασίλισσα» είναι η πρώτη ταινία που προβάλλεται με ειδικούς υπότιτλους για άτομα με προβλήματα ακοής.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες