ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Καλπάζοντας με το όνειρο , 2017 (The Rider)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κλόι Ζάο
Σενάριο
Κλόι Ζάο
Πρωταγωνιστούν
Μπράντι Τζάντροου, Κατ Κλίφορντ, Λέιν Σκοτ, Λίλι Τζάντροου, Τιμ Τζάντροου, Τέρι Ντον Πούριερ
Διάρκεια
103
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ
Πρεμιέρα
19 Απριλίου 2018

Ρεαλιστικό, ποιητικό, και αδιόρατα πεσιμιστικό μείγμα μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, για την χωρίς προοπτικές ζωή ενός (αληθινού) νεαρού καουμπόι του ροντέο μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό στο κρανίο.

Συμπαγές ύφος, ωραία φωτογραφία (Τζόσουα Τζέιμς Ρίτσαρντς) κι ένα εντυπωσιακό καστ ερασιτεχνών, που ξεδιπλώνουν πτυχές της αληθινής ζωής τους μπρος στην κάμερα, είναι τα ατού της δεύτερης μεγαλομηκάδικης ταινίας της Ζάο. Όπως και στο ντεμπούτο της, η εγκατεστημένη στις ΗΠΑ κινέζα σκηνοθέτιδα αφηγείται μια μικρή, ανθρώπινη ιστορία τοποθετημένη στο Πάιν Ριτζ, την προστατευόμενη περιοχή των αυτόχθονων Ινδιάνων Λακότα στη Νότια Ντακότα. Κεντρικό πρόσωπο –η κάμερα τον ακολουθεί παντού, μαγνητισμένη, θαρρείς, από την μειλίχια τραχύτητά του– είναι ο 22χρονος καβαλάρης του ροντέο και εκπαιδευτής αλόγων, Μπρέιντι Μπλάκμπερν. Τον οποίον υποδύεται ο… 22χρονος καβαλάρης του ροντέο και εκπαιδευτής αλόγων, Μπρέιντι Τζάντροου. Ο Μπρέιντι, ο πατέρας του, Τιμ, η αδελφή του, Λίλι (που πάσχει από σύνδρομο Άσπεργκερ), αλλά και όλοι όσοι εμφανίζονται στην ταινία ουσιαστικά παίζουν δραματοποιημένες εκδοχές των αληθινών εαυτών τους. Και τα καταφέρνουν μια χαρά, μεταφέροντάς μας, χάρη και στην σκηνοθετική δεινότητα της Ζάο, την πεμπτουσία της ζωής αυτών των απόγονων του Σιούˑ μιας ζωής, συνυφασμένης με τον ανοιχτό ορίζοντα –και το άλογο.

Στο ξεκίνημα, βλέπουμε σε γκρο πλαν την μεγάλη φρέσκια ουλή στο κρανίο του Μπρέιντι, κάτω από την οποία κρύβεται μια μεταλλική λάμα… Μια πτώση από το άλογο στη διάρκεια του ροντέο ήταν αρκετή για να του αλλάξει δια παντός τη ζωή. Και χωρίς καλπασμό, ροντέο και συναφή «καουμποϊλίκια» η ζωή του νεαρού έχει απωλέσει κάθε νόημα. Πάντως ο Μπρέιντι είναι  τυχερός, σε σύγκριση με τον καλό του φίλο, Λέιν Σκοτ, ο οποίος ζει πια σε κέντρο αποκατάστασης ως παραπληγικός και αφασικός, μετά το δικό του ατύχημα στο ροντέο… Οι σκηνές με τις επισκέψεις του Μπρέιντι στον Λέιν είναι από τις καλύτερες του φιλμ. Όπως και εκείνες που εστιάζουν στα μάτια, τα καπούλια, ή την σαγηνευτική κίνηση των αλόγων. Στόχοι ζωής που διασαλεύονται, προσκόλληση σε πατροπαράδοτα κλισέ περί ανδρισμού και έφιππης αυτοπραγμάτωσης, απογοήτευση, εσωτερίκευση του πόνου, λακωνικές μα βαθιές σχέσεις με τους οικείους, αλλά και καμία διάθεση να παρατήσει «αυτό που γεννήθηκα να κάνω» συνθέτουν το πορτρέτο του «Καβαλάρη».

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες