Κινηματογράφος | Ταινίες

Μποέμικη Ψυχή , 2017 (Djam)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τονί Γκατλίφ
Σενάριο
Τονί Γκατλίφ
Πρωταγωνιστούν
Δάφνη Πατακιά, Σίμον Αμπκαριάν, Μαρίν Καγιόν, Κίμων Κουρής, Γιάννης Μποσταντζόγλου, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Ελευθερία Κόμη
Διάρκεια
97
Χώρα
Γαλλία, Ελλάδα, Τουρκία
Είδος
Δράμα δρόμου
Πρεμιέρα
19 Απριλίου 2018

Το ταξίδι-εμπειρία μιας ατίθασης νεαρής Ελληνίδας προς και από Κωνσταντινούπολη αντιτάσσει ωραία (και λίγο ξεκάρφωτα) διονυσιακά ιντερλούδια ρεμπετοφολκλόρ στην σεναριακή αφέλεια ενός τυπικά «γκατλιφικού» φιλμ με μαγνητική πρωταγωνίστρια.

Η 20-φεύγα Τζαμ (Πατακιά, θαυμάσια), ατίθαση μποέμισσα εκ Λέσβου, κινάει από το νησί για Κωνσταντινούπολη (μέσω Καβάλας και Κομοτηνής, άγνωστο γιατί), επιφορτισμένη να βρει ένα ρετρό εξάρτημα για το χαλασμένο καΐκι του πατριού της (ο Γαλλοαρμένιος Αμπκαριάν, εντυπωσιακός), ο οποίος δεν αφήνει στιγμή αφύλακτη την καταχρεωμένη του ταβέρνα λόγω δικαστικών επιμελητών… Στην Πόλη, η πυρακτωμένη κοπελιά –που τραγουδοχορεύει ρεμπέτικα και καρσιλαμάδες κάθε τρεις και λίγο, αλλά σπανίως φοράει βρακί– γνωρίζεται με την Αβρίλ (Καγιόν, αδύναμη), γαλλίδα εθελόντρια σε ΜΚΟ για τους σύρους πρόσφυγες, που έχει ξεμείνει από λεφτά και αντικείμενο. Μαζί, τα δυο αναρχοαυθόρμητα θηλυκά θα κάνουν ένα οδοιπορικό με παράδοξες στάσεις (για να σώσουν κάτι παλιούς δίσκους με ρεμπέτικα, ας πούμε, από το ερειπωμένο σπίτι της μακαρίτισσας μαμάς της Τζαμ), καβγαδάκια (εντελώς αφύσικα, παρεμπιπτόντως), και αυθόρμητα γλέντια με φίλους και αγνώστους δοθείσης μισής ευκαιρίας. Α, ο Γκατλίφ ρίχνει στο μείγμα και κάτι πιο… ιδιωτικά γλέντια, με τις δυο κοπέλες σε ηλιόλουστα ηδονοβλεπτικά πλάνα να κυνηγιούνται ή να κιθαροτραγουδάνε τσίτσιδες…    

Θεωρητικά, όλα τα παραπάνω, ενισχυμένα από την ωραία, φωτεινή φωτογραφία (Πατρίκ Γκιρινγκελί) και την μουσική, φαντάζουν γοητευτικά. Και ως ένα βαθμό είναι –ειδικά στις πιο χύμα διονυσιασμένες σκηνές, σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη του «Gadjo Dilo». Το κακό, όμως, είναι ότι και η αφήγηση επίσης είναι εντελώς χύμα–υπάρχουν, ξερωγώ, κάμποσες σκηνές όπου οι ηθοποιοί μοιάζουν να επαναλαμβάνουν αυτοσχεδιαστικά ίδιες ή παρόμοιες φράσεις, κάνοντας το ίδιο πράμα, και τρενάροντας αναίτια τη σεκάνς. Παράλληλα, καταγράφεται μια απλουστευτική αφέλεια στον τρόπο που προσεγγίζονται σοβαρά ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό (τα παραταγμένα σωσίβια στην παραλία, για όποιον δεν κατάλαβε), η χούντα των συνταγματαρχών, οι ελληνοτουρκικοί δεσμοί, και, η κορωνίδα της αφέλειας, ένας μονόλογος-καταγγελία για τις τράπεζες που πίνουν το αίμα του κοσμάκη. Κρίμα. Γιατί μέσα σε αυτή την λειψή, χαρούμενη τρικυμία εν κρανίω, η Πατακιά αλωνίζει και λάμπει, αποδεικνύοντας και πάλι (μετά το «Ξύπνημα της άνοιξης») πόσο πολύ το’χει.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες