Κινηματογράφος | Ταινίες

Ιστορίες Φαντασμάτων , 2017 (Ghost Stories)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζέρεμι Ντάισον, Άντι Νάιμαν
Σενάριο
Τζέρεμι Ντάισον, Άντι Νάιμαν
Πρωταγωνιστούν
Άντι Νάιμαν, Μάρτιν Φρίμαν, Πολ Ουάιτχαους, Άλεξ Λόουδερ, Πολ Ουόρεν. Νίκολας Μπερνς, Λουίζ Άτκινς
Διάρκεια
98
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Δραμεντί τρόμου
Πρεμιέρα
19 Απριλίου 2018

Συμπαθητική μεταφορά ενός θεατρικού σουξέ, για έναν ρασιοναλιστή τηλεοπτικό ερευνητή παραφυσικών απατών που σκοντάφτει σε τρεις δυσερμήνευτες περιπτώσεις, γεμάτες βρετανική επαρχία, ομιχλώδη ατμόσφαιρα, μαύρο χιούμορ και ξάστερη μπιμουβίδικη διάθεση.

Ο άθεος και ορθολογιστής καθηγητής Φίλιπ Γκούντμαν (Νάιμαν, καλός), μετρίως διάσημος παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής που ξεμπροστιάζει δήθεν παραφυσικά «φαινόμενα», προσεγγίζεται αίφνης από παλιό συνάδελφο και ίνδαλμά του από την δεκαετία του ’70 –που τελικά δεν είναι καθόλου μακαρίτης, όπως όλοι πίστευαν. Ο παλιός εμπιστεύεται στον Φίλιπ έναν φάκελο με τρεις αινιγματικές υποθέσεις, που ομολογουμένως τον είχαν δυσκολέψει –μήπως, ρε συ, δεν επρόκειτο για στημένα κόλπα, αλλά για αληθινά ανεξήγητα φαινόμενα με φαντάσματα και δαιμονικά πνεύματα; Από την στοιχειωμένη βάρδια ενός μεσήλικα νυχτοφύλακα (Ουάιτχαους) σε παροπλισμένο άσυλο γυναικών, και την ανατριχιαστική νυχτερινή αυτοκινητάδα ενός φαντασιόπληκτου, ψυχολογικά ασταθούς έφηβου (Λόουδερ, πολύ καλός), μέχρι την καταληκτική ιστορία με έναν υπεροπτικό τραπεζίτη (Φρίμαν) που βιώνει κάτι αλλόκοτα μεταφυσικά την μέρα όπου γεννάει η γυναίκα του, η ταινία μιξάρει πειστικά το μαύρο χιούμορ, το τρομο-ξάφνιασμα, και τις αλληγορικές αναφορές σε διαδεδομένες συλλογικές φοβίες. Κι όλα αυτά, χωρίς να κουνήσει ρούπι από την άγρια επαρχία του Γιόρκσιρ, που λειτουργεί ως το νεορεαλιστικό πλαίσιο για τις φευγάτες ιστορίες.

Περισσότερα για το δια ταύτα των τριών ιστοριών δεν κάνει να πούμε εδώ. Πάντως, κι ο αρχικά δύσπιστος ερευνητής αρχίζει να κλονίζεται… μεταφυσικά, καθότι κουβαλάει κι εκείνος δύσκολα και τραυματικά γεγονότα από το παρελθόν του που ρέπουν προς το ανεξήγητο. Στο δε φινάλε, προκύπτει μια εντελώς σουρεαλιστική… αυτοαναφορική ανατροπή, η οποία θα ικανοποιήσει τους φίλους του κλασικού βρετανικού σκωπτικού τρόμου –καίτοι, ως φαίνεται, δεν έχει την ίδια δύναμη/ αποτελεσματικότητα που είχε το εύρημα στο ομότιτλο λονδρέζικο θεατρικό σουξέ των δυο σκηνοθετών από το 2010. Χωρίς φαντεζί εξυπνάδες και κόλπα, αλλά θεμελιωδώς έξυπνο και ωραία εκτελεσμένο, το φιλμ διατηρεί το ενδιαφέρον του θεατή, ενώ, όπως συνήθως στο αγγλικό σινεμά, διαθέτει ζουμερές ερμηνείες.   

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες