ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Απάτη σε Μαύρο Φόντο , 2017 (Carbone)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ολιβιέ Μαρσάλ
Σενάριο
Ολιβιέ Μαρσάλ, Εμανουέλ Νακάς
Πρωταγωνιστούν
Μπενουά Μαζιμέλ, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Γκρανζ, Ιντίρ Σεντέρ, Λορά Σμετ, Μικαέλ Γιούν, Ντανί, Πατρίκ Καταλιφό, Μούσα Μαασκρί, Καρόλ Μπρανά
Διάρκεια
104
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Αστυνομικό θρίλερ
Πρεμιέρα
26 Απριλίου 2018

Ένα (αληθινό) σκάνδαλο δισεκατομμυρίων με επιχειρηματίες και γκάνγκστερ συνδυάζεται με το (επινοημένο) οικογενειακό δράμα του ανθρώπου που το εμπνεύστηκε, σε μια γρήγορη, καλοφτιαγμένη αλλά ακαταλαβίστικη και αναληθοφανή ταινία.

Το 2008, κάτι επιτήδειοι Γαλλοεβραίοι ενορχήστρωσαν κόλπο ολκής, το οποίο ζημίωσε με 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ την Γαλλία, και με 5 δισεκατομμύρια ευρώ την Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά. Το κόλπο σχετιζόταν με το εμπόριο δικαιωμάτων εκπομπής ρύπων, περιβαλλοντική ρύθμιση που είχε μόλις θεσπίσει η Ε.Ε. επιτρέποντας σε εταιρείες που δεν είχαν ξεπεράσει τα όρια μόλυνσης να πουλούν «πίστωση» σε άλλες που τα είχαν ήδη υπερβεί. Οι κομπιναδόροι, μέσα από εικονικές εταιρείες, πρόθυμες τράπεζες φοροπαραδείσων, ξέπλυμα χρήματος, και συναφή κατέκλεβαν τον ΦΠΑ που είχε επιβάλλει η γαλλική κυβέρνηση σε αυτές τις πράξεις. Μέχρι που τους τσάκωσαν, τους δίκασαν και τους φυλάκισαν. Η ταινία του Μαρσάλ εμπνέεται από αυτό το τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο –καίτοι, ομολογώ, αν δεν το είχα γκουγκλάρει, δεν θα είχα καταλάβει Χριστό για το δια ταύτα της κομπίνας.

Με εξ ορισμού μπερδεμένο, λοιπόν, το «άυλο» χρηματοοικονομικό στόρι, ο σκηνοθέτης εστιάζει σε πιο αβανταδόρικα πράματα. Όπως στο δράμα του επιχειρηματία Αντουάν Ροκά (Μαζιμέλ), ας πούμε, που πασχίζει να σώσει την καταχρεωμένη εταιρεία του από λουκέτο. Η γυναίκα του (Μπρανά) και ο πεθερός του, ο ψαρωτικός εβραίος λεφτάς Αρόν Γκολντστάιν (Ντεπαρντιέ), θα μπορούσαν να τον βοηθήσουνˑ αλλά τον μέμφονται απόλυτα, και δεν το κάνουν. Ε, κι ο Αντουάν, απελπισμένος, συλλαμβάνει το μέγα κόλποˑ και το στήνει μαζί με δυο εβραίους αδελφούς-λαμόγια (Σεντέρ και Γκρανζ), την καπάτσα μαμά τους (Ντανί, καλή), και τον λογιστή του (Γιούν). Για να ξεκινήσουν την κομπίνα, όμως, δανείζονται από άραβα κακοποιό (Μαασκρί) –με το αζημίωτο. Και τότε, ανοίγει η Κερκόπορτα ενός κύκλου βίας, που θα κορυφωθεί με εν ψυχρώ φόνους (στην εναρκτήρια σεκάνς, άλλωστε, βλέπουμε τον Αντουάν να πέφτει νεκρός από κοντινό πυροβολισμό στο κατώφλι του σπιτιού του). Μέσα από γοργό μοντάζ (Ζιλιέν Περέν, Ραφαέλ Ιρτέν), ο Μαρσάλ πηγαινοέρχεται από το colpo grosso (οθόνες υπολογιστών, τηλεφωνήματα, φράγκα), και τις χλίδες-κραιπάλες των απατεώνων (που θυμίζουν λίγο «Λύκο της Ουόλ Στριτ»), στα γκανγκστερικά ντεσού, ή στο γονεϊκό δράμα του Αντουάν (υπάρχει και ανήλικος γιός στην υπόθεση). Δυστυχώς, σε κανένα από αυτά τα πεδία δεν πείθει η ταινία. Κάτι πολύ θεμελιώδες λείπει, παρά την τεχνική αρτιότητα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες