Κινηματογράφος | Ταινίες

Το απώτατο σημείο της ανθρωπότητας , 2017 (The Farthest)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Έμερ Ρέινολντς
Σενάριο
Έμερ Ρέινολντς
Πρωταγωνιστούν
Διάρκεια
121
Χώρα
Ιρλανδία
Είδος
Επιστημονικό ντοκιμαντέρ
Πρεμιέρα
26 Απριλίου 2018

Το μοναδικό από κάθε άποψη διαστρικό ταξίδι των διαστημόπλοιων Voyager I και II, μέσα από καταπληκτικές ολοζώντανες συνεντεύξεις, συναρπαστικά παραλειπόμενα, καταπληκτικό μοντάζ, ωραία ηχομουσική επένδυση και, κυρίως, βαθύ «συμπαντικό» ουμανισμό.

Στις 20 Αυγούστου 1977 η NASA εκτόξευσε το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Βόγιατζερ 2 σε μια πολύχρονη αποστολή προσέγγισης, φωτογράφισης και γενικά γνωριμίας με τους εξωπλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Δεκάξι μέρες αργότερα, ήρθε η ώρα του Βόγιατζερ 1, αδελφού ερευνητικού σκάφους με ίδια αποστολή μα κάπως διαφορετική τροχιά. Στη διάρκεια του ήδη 40χρονου ταξιδιού τους, τα δυο διαστημόπλοια έχουν στείλει στη Γη συγκλονιστικές φωτογραφίες και πληροφορίες από τον Δία, τον Κρόνο, τους δορυφόρους Ιώ, Ευρώπη Τιτάνα, τον Ουρανό ή τον μακρινό Ποσειδώνα. Συνεχίζοντας το ολοένα πιο σιωπηρό ταξίδι του (η επικοινωνία με τα διαστημόπλοια προφανώς δυσκολεύει όσο απομακρύνονται), το Βόγιατζερ 1 είναι από τις 25 Αυγούστου 2012 το πρώτο και μοναδικό ανθρώπινο δημιούργημα που βγαίνει έξω από το ηλιακό μας σύστημα. Εκεί, στα 21,1 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τον μικρό γαλάζιο μας πλανήτη, κουβαλάει πάντα μαζί του τον περιβόητο Χρυσό Δίσκο: ένα κολάζ από εικόνες, ήχους, γονιδιακές πληροφορίες, χαιρετισμούς και μουσικές από τον πλανήτη μας χαραγμένα πάνω σε έναν μεταλλικό δίσκο. Ένα κάποιο διαπιστευτήριο προς οποιαδήποτε μορφή ζωής εκεί έξω, που θα βρει, ίσως κάποτε, αυτό το δείγμα (ή το σουβενίρ) της ύπαρξής μας –Μπαχ, Τσακ Μπέρι, ινδική μουσική, σύντομοι χαιρετισμοί σε διάφορες γλώσσες. Ναι, υπάρχουν κι αρχαία ελληνικά σε αυτά τα «διαπλανητικά tweet του 1977», όπως τα χαρακτηρίζει εύστοχα μια από τις επιστήμονες που συμμετείχαν στο πρόγραμμα των Βόγιατζερ και τώρα, χρόνια μετά, καταθέτει στην κάμερα μνήμες, πληροφορίες, άγνωστες λεπτομέρειες και, πάνω απ’ όλα, ατόφιο συναίσθημα…

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επ’ άπειρον αυτό το διαστρικό παραμύθι, που βασίζεται σε επιστημονικά τεκμηριωμένες εικασίες (όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό), και μιλάει για πράματα που δύσκολα χωράει ο νους του μέσου ανθρώπου. Αλλά θα σταματήσουμε. Διότι αγγίξαμε το κορυφαίο σημείο αυτού του ιρλανδικού ντοκιμαντέρ: τους ανθρώπους του. Επιστήμονες, συγγραφείς και ερευνητές (καμιά 30άρια, θαρρώ), που θυμούνται πρόθυμα, ευανάγνωστα και όλο χιούμορ όσα βίωσαν μέσα από το ταξίδι των Βόγιατζερ. Είναι απολαυστικοί σχεδόν όλοι τους! Συγχρόνως, με κάποιο μαγικό τρόπο, ο Ρέινολντς, με την βοήθεια του εξαιρετικού μοντάζ του Τόνι Κράνστουν, έχει οπτικοποιήσει σχεδόν το 75% όσων ακούγονται. Ένας καλαίσθητος, οξυδερκής καταιγισμός εικόνας –κυριολεκτικής, επιστημονικής, μεταφορικής, ψηφιακής, καλλιτεχνικής– πλημμυρίζει την οθόνηˑ και μαζί με την μουσική του Ρέι Χάρμαν ολοκληρώνουν αυτή την πολυσυλλεκτική, εκστατική εξομολόγηση που σε ταξιδεύει στ’ άστρα. Πριν κάποια χρόνια, πήρα συνέντευξη από τον Διονύση Σιμόπουλο, τον επίτιμο διευθυντή του Ευγενίδειου Πλανητάριου. Με είχε, λοιπόν, εντυπωσιάσει πόσο πολύ ο λόγος, η θεώρηση των πραγμάτων, και εν τέλει το συναίσθημα του αστρονόμου-συνομιλητή μου διαποτίζονταν από βαθιά φιλοσοφημένη αποδοχή της ασημαντότητάς μας μέσα στο σύμπαν. Ε, αυτό ακριβώς ένιωσα πάλι βλέποντας τους ωραίους τρελούς του ντοκιμαντέρ να χοροπηδάνε σαν παιδιά, επειδή εκείνη η σκιά πάνω στην επιφάνεια της Ιούς (του τρίτου μεγαλύτερου δορυφόρου του Δία) είναι, ζήτωωωω!, ένα ενεργό ηφαίστειο. Απόλαυση.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες