Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Κύριος και η Κυρία Αντελμάν , 2017 (Monsieur et Madame Adelman)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Νικολά Μπεντός
Σενάριο
Ντοριά Τιλιέ, Νικολά Μπεντός
Πρωταγωνιστούν
Ντοριά Τιλιέ, Νικολά Μπεντός, Ντενί Πονταλιντέ, Πιέρ Αρντιτί, Ζιλιέν Μπουασολιέ, Κριστιάν Μιγιέ, Αντουάν Γκουί
Διάρκεια
120
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
03 Μαΐου 2018

Η επιεικώς αντισυμβατική σχέση ζωής μιας γυναίκας με εγωκεντρικό συγγραφέα, και ο γρίφος της δημιουργικής γραφής αποδομούνται (ολίγον μαξιμαλιστικά) σε αυτή την καλογραμμένη μα άνιση πρώτη ταινία του Μπεντός.

Διαβόητος γόης, θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και τηλε-χιουμορίστας, ο Μπεντός γραφοσκηνοθετεί την πρώτη του ταινία με αρωγό την Τιλιέ, πρώην κορίτσι του τηλεοπτικού καιρού, πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιό και σύντροφό του. Το αποτέλεσμα είναι μια σχεδόν γουντιαλενική δραμεντί αλά φρανσέζ, με έξυπνους κοφτερούς διαλόγους, ζουμερούς (καίτοι ξεκάθαρα τραβηγμένους) χαρακτήρες, κι ένα υποκείμενο θέμα που θα άρεσε στον Γούντι: μήπως πίσω από κάθε καταξιωμένο, εγωκεντρικό άρρενα συγγραφέα κρύβεται μια ευφυής γυναίκα; Θα μας διαφωτίσει σχετικά η ίδια η χήρα του, μιλώντας σε ρεπόρτερ αμέσως μετά την κηδεία εκείνου –έτσι αρχίζει η ταινία. Μετά, βουρ φλασμπάκ. Όταν πρωτογνωρίζονται, το 1971, ο Βικτόρ ντε Ρισμόν (Μπεντός) είναι ένας μποέμ επίδοξος συγγραφέας και γόνος αριστοκρατικής οικογενείας, ενώ η Σαρά Αντελμάν είναι μια ασχημούτσικη μα πανέξυπνη Εβραία διδακτορική φοιτήτρια συγκριτικής λογοτεχνίας. Εκείνη, τον ερωτεύεται ολοσχερώς κεραυνοβόλα. Εκείνος αρχικά το παίζει δύσκολοςˑ αλλά η ξεσηκωτική, πρωτότυπη, πολυπρισματική, σέξι προσωπικότητα της Σαρά, και κυρίως οι παρεμβάσεις/ συμβουλές της στα γραπτά εκείνου τους οδηγούν σε παθιασμένη σχέση, γάμο και στην αναπόφευκτη φθορά. Κι ενώ οι δεκαετίες περνούν (συμπαθητική μα «εύκολη» ανασύσταση της καθεμιάς), και οι πρωταγωνιστές γερνούν (ικανοποιητικό μακιγιάζ), η ισορροπία της σχέσης αντιστρέφεται. Και λίγο πριν το τέλος, αποκαλύπτεται ένα βαρβάτο «λογοτεχνικό» μυστικό, που ανατρέπει τα πάντα. Η ως άνω ανατροπή λειτουργεί και δεν λειτουργεί, παρά το σαφές μαύρο χιούμορ της.

Υπάρχουν ορισμένες σκηνές μεταξύ του ζευγαριού –και στα παλαβιάρικα ντουζένια τους, και κατά την ανάδειξη του Βικτόρ σε συγγραφέα-σταρ, αλλά και στην καθισμένη έγγαμη φάση τους– γεμάτες από οξυδερκή παρατήρηση, ωραίες ατάκες και ρυθμό. Υπάρχουν, όμως, κι άλλες που απλώς μηρυκάζουν τα ίδια, ή που βουλιάζουν στα παγωμένα νερά της υπερβολής, δεδομένου ότι η ταινία ολόκληρη πατάει πάνω στον φτενό πάγο που χωρίζει τον απολαυστικό σαρκασμό από την αμήχανη δηθενιά. Πάντως, υπάρχουν ωραίες νύξεις –για τους λογοτέχνες, τους Εβραίους, τα ΜΜΕ, τα δυο φύλα, την οικογένεια (εδώ, παίζει μια πολύ «βλάσφημη» εκδοχή γονικής αγάπης)–, ενώ ο Γούντι, που λέγαμε, όλο και γνέφει από τα παρασκήνια –μέχρι και ταινία του πάνε να δουν σε μια σκηνή, ο κύριος και η κυρία Αντελμάν…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες