ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Το τέλος της ανωνυμίας , 2018 (Anon)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Άντριου Νίκολ
Σενάριο
Άντριου Νίκολ
Πρωταγωνιστούν
Κλάιβ Όουεν, Αμάντα Σέιφριντ, Κολμ Φιόρε, Μαρκ Ο’ Μπράιαν, Σόνια Ουάλγκερ, Ίντο Γκόλντμπεργκ
Διάρκεια
99
Χώρα
Γερμανία
Είδος
Θρίλερ επιστημονικής φαντασίας
Πρεμιέρα
03 Μαΐου 2018

Η ωραία ιδέα της αέναης ψηφιακής παρακολούθησης κάθε πολίτη από την αστυνομία, η νουάρ ατμόσφαιρα, τα οπτικά εφέ, και η φουτουριστική σκηνογραφία δυστυχώς σαμποτάρονται από το άνισο, αναιμικό σενάριο.

Σε κάποιο απροσδιόριστο μα όχι μακρινό μέλλον, το έγκλημα τείνει να εκλείψει, αφού η αστυνομία, μέσω ενός μηχανισμού βιντεοσκόπησης τοποθετημένο στον κερατοειδή κάθε ατόμου, έχει ανά πάσα στιγμή πρόσβαση σε κάθε τι που κάνουν οι πολίτες. Τουλάχιστον, όσο έχουν τα μάτια τους ανοιχτά… Και αναδρομικά, σε κάθε τι που έκαναν χτες, προχτές, ή πολύ καιρό πριν. Συγχρόνως, ένα απλό βλέμμα σε άγνωστο περαστικό δίνει αυτόματα στον μπάτσο ένα κάρο πληροφορίες: τι μάρκα είναι το ρολόι του, ας πούμε, πού και πότε αγοράστηκε, τι δουλειά κάνει (ο φέρων, όχι το ρολόι), πόσων χρόνων είναι, πού μένει –τα πάντα όλα, με πιάνετε. Αυτή η θαυμάσια ζοφερή κεντρική ιδέα –που, αν το καλοδείς, δεν απέχει δα και πολύ από τη σημερινή παλιοκατάσταση με τα GPS, τα εξυπνοτηλέφωνα, την ψυχαναγκαστική αυτοέκθεση στα σόσιαλ– αποδίδεται πολύ όμορφα στη νέα ταινία του Νίκολ. Ψηφιακές ενδείξεις και ανάλογοι ηλεκτρονικοί ήχοι κατακλύζουν την οθόνη με αειμεταλλασσόμενες πληροφορίες, καθώς ο φακός του διευθυντή φωτογραφίας Αμίρ Μόκρι κινείται εντυπωσιακά σε μια γκρίζα, στιλπνή και… αραιοκατοικημένη Νέα Υόρκη, ή σε εσωτερικούς χώρους που λες και βγήκαν από περιοδικό μεταμοντέρνου ντιζάιν. Ανάλογης προσεγμένης, αισθητικής, τα κλασικίζοντα ρούχα και αυτοκίνητα.

Δυστυχώς, αυτή η λαμπρή προβληματική περί κατάργησης κάθε ιδιωτικότητας στο βωμό της ευκολίας και της κοινωνικής ασφάλειας (ασφάλεια το λέμε τώρα;) παντρεύεται με ένα ανούσιο στόρι νουάρ αποχρώσεων, το οποίο δεν τιμά τον άνθρωπο που κάποτε κέρδισε οσκαρική υποψηφιότητα για το αξέχαστο «Truman Show». Παρακολουθούμε τον αστυνομικό Σαλ Φρίλαντ (Όουεν, μέτριος), που, στην προσπάθειά του να εξιχνιάσει κάτι φαινομενικά ασύνδετους φόνους, πέφτει πάνω στο Κορίτσι (Σέιφριντ, με σκούρο κοντό μαλλί), μια μυστηριώδη χάκερ με το ψευδώνυμο Άνον (εκ του anonymous), η οποία, όχι μόνο δεν αφήνει κανένα ψηφιακό αποτύπωμα για πάρτη της, αλλά πληρώνεται κιόλας για να διαγράφει, και να σενιάρει σόλοικες πράξεις των «πελατών» της (ξενοπηδήματα, λόγου χάρη). Ο Φρίλαντ, που κουβαλάει κι ένα βαρύ προσωπικό τραύμα (είπαμε, νουάρ), θα γοητευτεί από αυτή την γριφώδη μοιραία γυναίκα (καρανουάρ), που έχει ακόμα ιδιωτική ζωή σε έναν κόσμο όπου τα πάντα αντιστοιχούν σε φακελωμένα ψηφιακά δεδομένα… Αν εξαιρέσεις την αισθητική και την κεντρική ιδέα, η ταινία είναι οριακά φαιδρή, με μούφα βαρυσήμαντους διαλόγους (άλλο χούι των νουάρ αυτό), χαρακτήρες-καρικατούρα και, εν τέλει, αναίτια μπερδεμένο στόρι. Κρίμα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες