ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Revenge , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κοραλί Φαρζάτ
Σενάριο
Κοραλί Φαρζάτ
Πρωταγωνιστούν
Ματίλντα Λουτζ, Κέβιν Τζάνσενς, Γκιγιόμ Μπουσέντ
Διάρκεια
108
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Θρίλερ
Πρεμιέρα
03 Μαΐου 2018

Η εκδίκηση που παίρνει από τρεις άντρες μια βιασθείσα μπίμπο σε βιλάρα στην έρημο μετατρέπεται σε ένα οργιαστικό, όλως καλλιτεχνικό, απίθανα σκηνοθετημένο και σκεπτόμενο λουτρό αίματος από την πρωτοεμφανιζόμενη Φαρζάτ.

Τι ήταν κι αυτό; Με τίποτα δεν περίμενα ότι ταινία της εβδομάδας θα ήταν μια αιματοβαμμένη ιστορία εκδίκησης, γραμμένη και σκηνοθετημένη από μια πρωτοεμφανιζόμενη στην μεγάλου μήκους Γαλλίδα. Αλλά αυτό που υπογράφει η Φαρζάτ είναι τόσο στιβαρό, καθηλωτικό και βαθιά καλλιτεχνικό που μετά βίας κρατήθηκα να μην της βάλω και 4/ 5. Ίσως το μόνο που με απέτρεψε είναι οι άφθονες σκηνές αηδιαστικής βίας, σωματικού πόνου και ποταμών αίματος που, αν και οργανικότατα ενταγμένες στο όραμα της Φαρζάτ και δεξιοτεχνικά φιλμαρισμένες, δεν απευθύνονται δυστυχώς στο ευρύ κοινό. Ένα ελικόπτερο προσγειώνεται έξω από μια α-πί-στευ-τη μοντέρνα βίλα στη μέση (μη κατονομαζόμενης) ερήμου. Επιβάτες, ο Ρισάρ (Τζάνσενς), μοντελικά ωραίος πλούσιος 40άρης που έχει νοικιάσει τη βίλα για το ετήσιο κυνήγι με δυο φίλους, και η Τζεν (η Ιταλίδα Λουτζ, εξαιρετική), μια εντελώς μπίμπο Αμερικανιδούλα που κάπου ψώνισε ο παντρεμένος Ρισάρ. Καταφθάνουν οι δυο φίλοι και συν-κυνηγοί: ο Σταν (Κολόμπ), ένας ολίγον μπουχεσάκος μάτσο εξυπνόβλακας, και ο Ντιμιτρί (Μπουσέντ), παχύσαρκος, ράθυμος δευτεραγωνιστής. Το βράδυ, που η παρέα χαλαρώνει στο ντιζαϊνάτο σαλόνι με την συγκλονιστική θέα, ο φακός του Ρόμπερτ Χέιβαρτ κολλάει στον υπέροχο κώλο, ή στα γκλοσαρισμένα χείλια της Τζεν με τρόπο σχεδόν ενοχλητικό. Υπάρχει λόγος: έτσι ακριβώς την βλέπουν οι τρεις άντρες. Και ιδίως ο γλοιώδης Σταν, που το επόμενο πρωί της την πέφτει απροκάλυπτα, μόλις ο Ρισάρ λείψει από το σπίτι (έχει πάει να φέρει τα είδη κυνηγιού). Εκείνη ανθίσταται –πάντα μιμποειδώς. Την βιάζει ασάλιωτα.

Η σκηνή του βιασμού, σε αντίθεση με όσα υποσχόταν το προηγηθέν ηδονοβλεπτικό σεργιάνι στα κάλλη της Λουτζ, ξαφνιάζει ολότελα. Και σηματοδοτεί την τελετουργική ανατροπή του τόνου της ταινίας. Με εξαίρεση, δηλαδή, κάτι βιαστικά πλάνα με το μισό πρόσωπο, ή το χέρι της Τζεν ζουπηγμένα στο τζάμι καθώς ο Σταν την βιάζει όρθια στο παράθυρο, δεν βλέπουμε τίποτα από το έγκλημα. Αντιθέτως, η Φαρζάτ παρακολουθεί κατά πόδας τον χοντρονωθρό Ντιμιτρί που ανοίγει την πόρτα του δωματίου, βλέπει τι παίζει, προσπερνάει αδιάφορα την πρόταση του βιαστή να πάρει κι εκείνος μέρος στο πάρτι, δαγκώνει γκροπλάν μια (σιχαμένα φιλμαρισμένη) μπουκιά από την γεμιστή σοκολάτα του, δυναμώνει τον ήχο της τηλεόρασης καταπνίγοντας τα ουρλιαχτά της κοπέλας, και μετά βουτάει χαλαρά στην πισίνα… Η Φαρζάτ δεν παίζεται, παίζοντας ταυτόχρονα με το camp τρομοείδος, το σοβαρό θρίλερ, και τον υπόκωφο κοινωνικό σχολιασμό.

Πίσω στο δια ταύτα, ο επιστρέψας Ρισάρ μαθαίνει τι συνέβη, η κατασοκαρισμένη κοπέλα του ζητάει να την γυρίσει αμέσως πίσω στον πολιτισμό, αλλά οι τρεις ανδροσωβινιστές αποφασίζουν να ξεφορτωθούν μια και καλή το αιδοίο που απειλεί να τινάξει στον αέρα τις καλοστρωμένες ζωές τους. Έλα όμως, που εκεί που την νομίζουν νεκρή, εκείνη νεκρανασταίνεται, αυτοχειρουγείται πρόχειρα σε μια σπηλιά (υπό την επήρεια πεγιότ), και γυρίζει πίσω για να τους τιμωρήσει βίαια και ανεπανόρθωτα; Ο τίτλος του δυνατού φύλου αλλάζει χέρια –μάρτυς μου, η εξίσου ηδονοβλεπτική σκηνή με τον ολόγυμνο Ρισάρ καθώς περπατάει δίπλα στην πισίνα. Από δω και πέρα, το «Revenge» γίνεται μια καθαρόαιμη ταινία εκδίκησης με φεμινιστικό πρόσημο, πάντα, όμως, διαποτισμένη από μια άκρως καλλιτεχνική ματιά, που περνάει είτε μέσα από την σκιά ενός κινούμενου οχήματος στην άμμο, είτε μέσα από την υποβλητική, τέρμα ηλεκτρονική μουσική του Rob. Με τέσσερις ηθοποιούς, συμπαγή διάρκεια, ένα συγκλονιστικό τοπίο/ σκηνικό, ελάχιστους διαλόγους, και μια ηρωίδα-διαμάντι, η Φαρζάτ μάς συστήνεται καπαρώνοντας χαλαρά μια θέση στους πιο υποσχόμενους νέους κινηματογραφιστές παγκοσμίως.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες