Κινηματογράφος | Ταινίες

Deadpool 2 , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντέιβιντ Λιτς
Σενάριο
Ρετ Ρις, Πολ Ουέρνικ, Ράιαν Ρέινολντς
Πρωταγωνιστούν
Ράιαν Ρέινολντς, Τζος Μπρόλιν, Ζάζι Μπιτζ, Έντι Μάρσαν, Μπριάνα Χίλντεμπραντ, Τζούλιαν Ντένισον, Μορίνα Μπακαρίν, Τέρι Κρους, Μπιλ Σκάρσγκαρντ, Στέφαν Κάπιτσιτς
Διάρκεια
120
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κωμική περιπέτεια φαντασίας
Πρεμιέρα
17 Μαΐου 2018

Ένας «ηθικός» κακός, ένα αυταρχικό σχολείο ειδικών… αναγκών, και κάμποσοι μεταλλαγμένοι με υπεράνθρωπες δυνάμεις πλαισιώνουν τον αθυρόστομο, ατακαδόρο, νιχιλιστή και κυνικό (αντι)υπερήρωα στη δεύτερη ταινία του.

Όπως θυμόμαστε κι από το προ διετίας κινηματογραφικό ντεμπούτο του, ο Ντέντπουλ (Ρέινολντς, απολαυστικός) –μακράν ο πιο φεύγα υπερήρωας της Marvel, και ο μόνος που απευθύνεται ντουγρού στο κοινό του, χούι που αποδεικνύεται ακόμη πιο αβανταδόρικο στο πανί απ’ ό,τι στο χαρτί– τα’χει τα θεματάκια του. Πριν μεταλλαχθεί σε απέθαντο τύπο με παραμορφωμένη μούρη, ας πούμε, υπήρξε καρκινοπαθής με φριχτή πρόγνωση, ενώ είχε χάσει και την καλή του (Μπακαρίν) επίσης τραγικά. Σε τούτο το πρώτο του σίκουελ (θα έρθουν κι άλλα, έστε σίγουροι), ο κατά κόσμον υπερήρωας, Ουέιντ Ουίλσον, κάνει μακάβριο χιουμοράκι με την υγεία του, ζει κάτι μεταφυσικές συναντήσεις με την μακαρίτισσα δικιά του, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει τον Κέιμπλ (Μπρόλιν, με σούπερ κούρεμα και ντούκι), έναν άνθρωπο-μηχανή που καταφθάνει από το μέλλον αποφασισμένος να σκοτώσει τον 12χρονο Ράσελ (Ντένισον), ένα μεταλλαγμένο παχύσαρκο αγόρι που φοιτά σε αυταρχικό οικοτροφείο για παιδιά με υπερδυνάμεις. Το γιατί ο Κέιμπλ θέλει να σκοτώσει τον Ράσελ είναι που τον διαφοροποιεί από άλλους κακούς –κωδικός «οικογένεια», δεν λέω περισσότερα.

Αλλά, εδώ που τα λέμε, το στόρι δεν έχει και τόση σημασία. Το ατού της ταινίας είναι, και πάλι, όσα απίθανα, ξύπνια και σπιντάτα ξεφουρνίζει ο στόμας του Ντέντπουλ –και των μεταλλαγμένων φίλων του, όπως η παροιμιωδώς κωλόφαρδη Ντόμινο (Μπιτζ), ο πράος Ρώσος Κολοσσός (Κάπιτσιτς), ή ο αφοσιωμένος Ινδός σοφέρ (Κάραν Σόνι). Όπως και στην πρώτη ταινία, το σενάριο των Ρις και Ουέρνικ (εδώ, σε συνεργασία με τον πρωταγωνιστή) έχει τόσες πολλές ατάκες που γράφουν, τόσα πολλά κλεισίματα του ματιού προς πάσα κατεύθυνση, που πραγματικά δεν προλαβαίνεις να τα πιάσεις όλα με μια φορά. Το χιούμορ είναι τόσο ακονισμένο και σπιντάτο, ώστε αν ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου μπορεί και να χάσεις, ας πούμε, το φο-βε-ρό cameo-αστραπή του Μπραντ Πιτ. Ή μια βιτριολική ατάκα για την DC Comics… Ή τον Γούλβεριν του Χιού Τζάκμαν αυτοπροσώπως… Ή ένα κορυφαίο αυτοσαρκαστικό καλαμπούρι στο ζενερίκ του τέλους για τον Γκριν Λάντερν, τον πρασινοντυμένο υπερήρωα που ο Ρέινολντς είχε υποδυθεί το 2011. Είναι περιβόλι αυτό το σενάριο. Και προλειαίνει το έδαφος για την ομάδα X-Force, μια δράκα ζαβών υπερηρώων στα πρότυπα των X-Men.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες