Κινηματογράφος | Ταινίες

Η τελευταία σημαία , 2017 (Last flag flying)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ
Σενάριο
Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ, Ντάριλ Πόνικσαν
Πρωταγωνιστούν
Μπράιαν Κράνστον, Στιβ Καρέλ, Λόρενς Φίσμπερν, Γιούλ Βάσκεζ, Τζέι Κουίντον Τζόνσον, Γκρέιαμ Γουλφ, Ντιάνα Ριντ-Φόστερ, Ντόντεζ Τζέιμς
Διάρκεια
124
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
17 Μαΐου 2018

Τρεις βετεράνοι του Βιετνάμ ξανασμίγουν μετά από δεκαετίες με αφορμή το θάνατο του γιου του ενός στο Ιράκ, σε αυτή την άνευρη μίξη πατριωτικού στοχασμού και μεσήλικης κωμωδίας…

Βρισκόμαστε στο 2003 (λίγο πριν την σύλληψη του Σαντάμ Χουσεΐν, πιο συγκεκριμένα, την οποία βλέπουμε και στην τηλεόραση), και ο χήρος Λάρι «Ντοκ» Σέφερντ (Καρέλ, πολύ καλός) έχει μόλις χάσει τον γιό του, που υπηρετούσε στο Ιράκ. Λίγο πριν την τιμητική ταφή του σπλάχνου του στο παναμερικανικό στρατιωτικό νεκροταφείο του Άρλινγκτον, ο Ντοκ ξετρυπώνει δυο πάλαι ποτέ κολλητούς του, με τους οποίους είχε υπηρετήσει στο Βιετνάμ. Ο αλκοόλας, παρορμητικός και αθυρόστομος Σαλ Νίλον (Κράνστον), ιδιοκτήτης παρηκμασμένου μπαρ, και ο άλλοτε πηδηχταράς Ρίτσαρντ Μούλερ (Φίσμπερν), που έχει γίνει ένας (φαινομενικά) μελίρρυτος νυμφευμένος πάστορας δέχονται να συντροφεύσουν τον άλλοτε συμπολεμιστή τους στη δύσκολη αποστολή του. Μόλις, όμως, γίνονται γνωστές οι πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες βρήκε τον θάνατο ο υιός Σέφερντ, ο Ντοκ αποφασίζει πως δεν θέλει ταρατατζούμ πατριωτισμούς και φιέστες στο Άρλινγκτον –μόνο μια σεμνή ταφή στην ιδιαίτερη πατρίδα τους. Όπερ ακριβώς και γενήσεται –the end.

Είναι πραγματικά απορίας άξιο, πώς ο Λίνκλεϊτερ, ένας σκηνοθέτης που με την «Πριν…» τριλογία του, ή με το «Μεγαλώνοντας» έχει αποδείξει πόσο ικανός είναι στη δημιουργία αληθινών χαρακτήρων και όλως βιωμένων καταστάσεων, υπογράφει αυτό το αμήχανο πράμα. Ενδεχομένως να φταίει το βιβλίο του συν-σεναριογράφου του, στο οποίο βασίζεται η ταινία –τι να πω; Πάντως, ποιητικότητα, βάθος ή ταύτιση με τους ήρωες απουσιάζουν θεαματικά. Συγχρόνως, τα πολύ συχνά σχόλια περί πατριωτισμού, καθήκοντος, και διάψευσής τους με φόντο το Βιετνάμ ή το Ιράκ ηχούν διδακτικά και κοινότοπα. Ακόμη χειρότερα, η υπερτονισμένη κωμική προσέγγιση που διαποτίζει τη σχέση μεταξύ των τριών μεσήλικων βετεράνων είναι οριακά τηλεοπτικού επιπέδου, παρά την εξαίρετη, χαμηλότονη ερμηνεία του Καρέλ. Αλλά, ούτως ή άλλως, είναι ο οδοστρωτήρας Κράνστον που κυριαρχεί σε αυτή την τριαδική σχέση. Κι ενώ είναι βέβαια καλός, κάπου κουράζει. Όπως και τα 124 λεπτά της ταινίας…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες