ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

50 Φορές Άνοιξη , 2017 (Aurore)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μπλαντίν Λενουάρ
Σενάριο
Μπλαντίν Λενουάρ, Ζαν-Λι Γκαζέ
Πρωταγωνιστούν
Ανιές Ζαουί, Τιμπό ντε Μονταλανμπέρ, Πασκάλ Αρμπιγιό, Σαρά Σουκό, Λου Ρΐ-Λεκολινέτ
Διάρκεια
89
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Ρομαντική δραμεντί
Πρεμιέρα
17 Μαΐου 2018

Με ορισμένες πολύ εύστοχες στιγμές και άλλες πολύ προβλέψιμες, με πρωτότυπο θέμα, τρυφερότητα, χιούμορ, και λαμπρή πρωταγωνίστρια, η ταινία της Λενουάρ ανατέμνει τη ζωή μιας γυναίκας στην εμμηνόπαυση.

Υπάρχει μια σκηνή, σε αυτή τη δεύτερη ταινία της Λενουάρ, όπου δυο (τουλάχιστον) γενιές γυναικών παρακολουθούν στην τηλεόραση συνέντευξη της εθνολόγου-φεμινίστριας, Φρανσουάζ Εριτιέ (1933-2017). Για πάνω από δυο λεπτά ακούνε/ ακούμε την καταξιωμένη διανοούμενη να ερμηνεύει απολαυστικά ένα σκίτσο του 19ου αιώνα που εικονογραφεί πάνω στα σκαλιά πυραμιδοειδούς κλιμακοστασίου τα στάδια ζωής του άντρα και της γυναίκας ανά δεκαετία. Στην κορυφή των 50 χρόνων, εξηγεί η Εριτιέ, ο μεν άντρας είναι πασιχαρής, μόνος (στην διπλανή σκάλα, η γυναίκα είναι με την νεαρή κόρη...), κοτσονάτος, να ατενίζει με αυτοπεποίθηση και το παρελθόν (σκαλιά στα δεξιά του) και το μέλλον (σκαλιά στα αριστερά του). Αντιθέτως, η ζωή της γυναίκας, σύμφωνα πάντα με την ερμηνεία της Εριτιέ, σαν να ολοκληρώνει τον κύκλο της στα 50, όταν το θήλυ, έχοντας μόλις απωλέσει το χάρισμα να τεκνοποιεί, ε, χάνει λίγο και τον σκοπό της ύπαρξής του, έτσι δεν είναι; Δίπλα σε τέτοιες «σοβαρές» (αλλά όχι βαριές) προσεγγίσεις όσων τριβελίζουν μια 50άρα, το φιλμ αντιπαραθέτει κωμικές πινελιές –κάποιες, χλιαρές, ομολογώ. Η 50χρονη Ορόρ (Ζαουί) το έχει μόλις διαλύσει ησύχως με τον σύζυγο, έχει μόλις τσακωθεί με το αφεντικό στο μπιστρό όπου δουλεύει (αρνούμενη να κάνει τον καραγκιόζη στους πελάτες, ή να αλλάξει το όνομά της επί το αμερικανικότερο «Σαμάνθα»), και λίγο μετά, να’ την άνεργη! Το δε κερασάκι: η μεγάλη της κόρη (Σουκό) της ανακοινώνει πως θα γίνει γιαγιά.

Θα αρκούσαν αυτά τα γλυκόπικρα και κωμικοτραγικά που βιώνει η Ορόρ, καθώς επανεξετάζει υποχρεωτικά απόψεις περί ηλικίας, κοινωνικής θέσης, φυλής, σεξ… Δυστυχώς, η Λενούάρ και ο συν-σεναριογράφος της, αντί να αρκεστούν σε αυτό το αφηγηματικό πλαίσιο, αισθάνονται την ανάγκη να προσθέσουν και ρομάντζο. Και μάλιστα, αρκούντως εξιδανικευμένο: σε έξοδο με την κολλητή της (Αρμπιγιό, καλή), η Ορόρ πέφτει πάνω στον μεγάλο έρωτά της (ντε Μονταλανμπέρ) από το δημοτικό. Κι ο τύπος αποδεικνύεται όχι μόνο ο άντρας που ξαναφέρνει τον φτερωτό θεούλη στο κατώφλι της (τι γράφω, μα τον Τουτάτη;), αλλά και ο κύριος Τέλειος αυτοπροσώπως. Παρά τούτη την γλυκερή πτυχή, η ταινία σκιαγραφεί με σεβασμό και ανάλαφρη σοβαρότητα την σημερινή εμμηνοπαυσιακή γυναίκα –ανθρωπότυπος που, ομολογουμένως, σπάνια πρωταγωνιστεί στο σινεμά. Κι είναι και η Ζαουί, χάρμα ιδέσθαι. Πολύ μεστή ερμηνεία.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες