ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ξυπόλητοι στο Παρίσι , 2016 (Paris pieds nus)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντομινίκ Αμπέλ, Φιόνα Γκόρντον
Σενάριο
Ντομινίκ Αμπέλ, Φιόνα Γκόρντον
Πρωταγωνιστούν
Φιόνα Γκόρντον, Ντομινίκ Αμπέλ, Εμανιέλ Ριβά, Πιέρ ΡΙσάρ, Σελίν Λοροντί
Διάρκεια
83
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Κομεντί
Πρεμιέρα
24 Μαΐου 2018

Αδέξια, αλαφροΐσκιωτη Καναδέζα και άκακος Παριζιάνος κλοσάρ σμίγουν στο Παρίσι ψάχνοντας την ρέμπελη υπέργηρη θεία της πρώτης, σε μια γλυκύτατη ταινία με εξαίσια σωματικά γκαγκ, ελάχιστους διαλόγους, και τεράστια καρδιά.

Τι όαση, αυτή η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του μπουρλέσκ διδύμου, Αμπέλ και Γκόρντον! Καμία σχέση με ο,τιδήποτε άλλο είδατε, ή θα δείτε στο σινεμά φέτος. Απλώς, αλλούˑ υπέροχα αλλού, όμως. Ζευγάρι και στη ζωή, ο 60χρονος Βέλγος και η συνομήλική του Καναδέζα (η κίνηση και τα σώματά τους, πάντως, μοιάζουν σαραντάρηδων) φτιάχνουν ένα σπάνιο στις μέρες μας κωμικό ντουέτο, στην παράδοση της κλασικής σωματικής κωμωδίας του Κίτον, ή του Τσάπλιν. Στις δε ιστορίες τους, η ουμανιστική τρυφερότητα χορεύει αγκαζέ με τον παιδικό σουρεαλισμό, γοητεύοντας το μάτι (αυτά που κάνουν με τα σώματά τους είναι απαιτητικότατα και μυριοδουλεμένα) και ζεσταίνοντας την ψυχή. Στον μακρινό, χιονισμένο Καναδά, η κοκκινομάλλα Φιόνα (Γκόρντον), μια αδέξια, ντροπαλή γεροντοκόρη με γυαλιά που μοιάζει με καμηλοπάρδαλη, λαμβάνει γράμμα από την υπέργηρη θεία της Μάρθα (Ριβά), που ζει στο Παρίσι. «Σώσε με», της γράφει, «θέλουν να με κλείσουν σε οίκο ευγηρίας –κι είμαι μόλις 88». Κινάει, λοιπόν, η καλοσυνάτη γυναίκα-καμηλοπάρδαλη για την Πόλη του Φωτός. Αλλά η θεία Μάρθα έχει εξαφανιστεί από το διαμέρισμά της. Πολύ σύντομα, χάρη στην παροιμιώδη της αδεξιότητα, η Φιόνα θα βρεθεί χωρίς σακίδιο, λεφτά, διαβατήριο ή ρούχα στον πάτο του Σηκουάνα… Στις όχθες του οποίου, λίγο πιο κάτω, ζει σε αντίσκηνο ο Ντομ (Αμπέλ), ένας καλοσυνάτος μα απρόβλεπτος κλοσάρ, που βρίσκει τυχαία το κατακόκκινο «καναδικό» σακίδιο της Φιόνα. Μετά γνωρίζονται αυτοί οι ανάδελφοι απόκληροι –σε μια υπέροχη σκηνή σε κλασικό εστιατόριο-πλοιάριο του Σηκουάνα.

Παίζοντας διαρκώς με σουρεαλιστικές συμπτώσεις, και χρησιμοποιώντας τον λιγότερο δυνατό διάλογο (στα γαλλικά και στα αγγλικά), η ταινία ρίχνει την Φιόνα και τον Ντομ στην κοινή αναζήτηση της θείας, η οποία αποδεικνύεται εξίσου μποέμ, αλλά κάπως πιο υποψιασμένη από τους δυο νεότερους ήρωες. Και, φυσικά, θα γεννηθεί και αίσθημα μεταξύ αυτών των δυο rarae aves. Στην πραγματικότητα, βέβαια, το ατού της ταινίας δεν είναι το «τι», αλλά το «πώς». Με συμπαγή, έντονα χρώματα, σε ρούχα, αξεσουάρ και διάκοσμο, με θαυμάσιες μουσικές επιλογές που κινούνται από Ερίκ Σατί, έως Gotan Project, και με τη διαχρονική αίγλη του Παρισιού να λάμπει από τον Πύργο του Άιφελ, έως το κοιμητήριο Περ-Λασέζ, η ταινία έχει τρεις (τουλάχιστον) σκηνές-διαμάντι: ένα τάνγκο μεταξύ Φιόνας και Ντομ, ένα… καθιστό χορευτικό ποδιών σε παγκάκι φιλμαρισμένο από την γάμπα και κάτω, και μια ισορροπία τρόμου με ξεχαρβαλωμένη σκάλα στα πολύ ψηλά του Άιφελ. Α, κι είναι κι η Ριβά, αυτό το ιερό τέρας του γαλλικού σινεμά, στον τελευταίο ρόλο της ζωής της. Εννοείται πως η ταινία δεν αφορά τον κυνικό, multi-tasking, ανυπόμονο θεατή…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες