ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο γιατρός βλάπτει σοβαρά την υγεία , 2017 (Knock)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Λορέν Λεβί
Σενάριο
Λορέν Λεβί
Πρωταγωνιστούν
Ομάρ Σι, Αλέξ Λουτζ, Ανά Ζιραρντό, Σαμπίν Αζεμά, Πασκάλ Ελμπέ, Μισέλ Βουιγερμόζ, Νικολά Μαριέ, Κριστιάν Εκ, Οντρέ Ντανά
Διάρκεια
113
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Κομεντί
Πρεμιέρα
31 Μαΐου 2018

Η ζωή και τα παραδόπιστα έργα ενός τέως απατεώνα και νυν γιατρού σε γαλλικό χωριό του 1950, σε μια εύπεπτη, μα αψυχολόγητη και ρηχή μεταφορά του γνωστού θεατρικού έργου.

Εντάξει, ομολογώ… Αν δεν πρωταγωνιστούσε ο Σι, η ταινία θα λάμβανε ένα ξεγυρισμένο 2αράκι. Αλλά, το χαμόγελό-υπερπαραγωγή, το επιβλητικό εκτόπισμα, η φωνή, και το βλέμμα πιστού σκύλου του μαύρου γάλλου αστέρα «γράφουν» τόσο, που στην τελική δεν έχει και πολλή σημασία ποιον υποδύεται κάθε φορά: όλοι ο Σι θα είναι, τελικά. Εδώ, λοιπόν, ο Σι ενσαρκώνει τον γιατρό Κνοκ, κεντρικό ήρωα του κλασικού θεατρικού «Κνοκ, ή ο θρίαμβος της ιατρικής» του Ζιλ Ρομέν. Το καυστικό σατιρικό έργο του 1923 ξεμπροστιάζει μαστόρικα την υπνωτιστική δύναμη της πρωτοεμφανιζόμενης τότε διαφήμισης. Η σινεμεταφορά της Λεβί, από την άλλη, ελάχιστα φωτίζει αυτήν την πλευρά του πρωτότυπου. Εμείς παρακολουθούμε, μέσα από ενίοτε βεβιασμένα κωμικές μικροσκηνές, τον Κνοκ, που ήταν μόρτης τζογαδόρος στην Μασσαλία του 1950, και για να διαφύγει από δανειστές, μπάρκαρε αυθόρμητα σε κρουαζιερόπλοιο ως… γιατρός. Γλυκάθηκε, πήγε και σπούδασε Ιατρική, άλμα πέντε χρόνια αργότερα –εδώ αρχίζει το κυρίως φιλμ. Ο Κνοκ αντικαθιστά τον υπό συνταξιοδότηση γιατρό (Μαριέ) του ειδυλλιακού ορεινού χωριού Σαν Μορίς. Και καταφέρνει σε χρόνο μηδέν να γίνει απαραίτητος, ει μη και αγαπητός, στην τοπική κοινωνία, αφού ο επιτήδειος γιατρός χαρίζει σε όλους ανησυχητικές διαγνώσεις και συνακόλουθες κούρες –με το αζημίωτο.

Κι απάνω που βλέπεις τον Κνοκ να εκμεταλλεύεται ξεδιάντροπα το επάγγελμά του, και λες (όσο το λες, τέλος πάντων), «Γιατρός, επιστήμων άνθρωπος, αλλά όπως μικρομάθεις δεν γερονταφήνεις», έρχεται ένα πρόσωπο από το παρελθόν και του χαλάει τη μόστρα. Άσε που έρχεται και το αίσθημα (ερωτικό τε και ευσπλαχνικό) στο πρόσωπο της νεαρής Αντέλ (Ζιραρντό)… Εκτός από την άχρωμη σκηνοθεσία, που παραπέμπει σε τηλεταινία, το κορυφαίο φάουλ-γρίφος της ταινίας σχετίζεται με το δέρμα του αστεράτου πρωταγωνιστή: ναι, βεβαίως, να υποδυθεί ένας μαύρος ηθοποιός ρόλο λευκού σε μια σύγχρονη ή άχρονα κλασική παραγωγή. Αλλά όταν τοποθετείς το στόρι πολύ συγκεκριμένα σε γαλλικό χωριουδάκι στις αρχές του 1950, και ο μόνος μαύρος της υπόθεσης είναι ο φραγκάτος γιατρός με τα σένια κοστούμια και τα vintage σπορ αυτοκίνητα (ωραία δουλειά, πού τις βρήκαν όλες αυτές τις αντίκες;), ε, το λες και επιστημονική φαντασία…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες