ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

1945 , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Φέρεντς Τόροκ
Σενάριο
Γκάμπορ Σάντος, Φέρεντς Τόροκ
Πρωταγωνιστούν
Πέτερ Ρούντολφ, Πέντσε Τασνάντι, Τάμας Σάμπο Κίμελ, Ντόρα Σταρένκι, Γιόσεφ Σάρβας, Έστερ Νάγκι-Καλότζι, Ιβάν Άνγκελους, Μάρσελ Νάγκι
Διάρκεια
91
Χώρα
Ουγγαρία
Είδος
Κοινωνικό δράμα Α/Μ
Πρεμιέρα
31 Μαΐου 2018

Οξυδερκής, ολιγόλογη, στιλιζαρισμένη, και καταπληκτικά φωτογραφημένη ανατομία ενός ολόκληρου ουγγρικού χωριού του 1945, που βλέπει με τρόμο κάποιους εκδιωχθέντες Εβραίους να επιστρέφουν στις εστίες τους μετά την Απελευθέρωση…

Άλλη μια ουγγρική ταινία, μετά το αριστουργηματικό «Ο γιός του Σαούλ», που προσεγγίζει το Ολοκαύτωμα με πολύ ξεχωριστή οπτική. Δεν πρόκειται, βέβαια, για ταινία-σταθμό σαν εκείνη του Λάσλο Νέμες. Διότι, παρά την υπνωτιστικά όμορφη ασπρόμαυρη φωτογραφία του 79χρονου (!) βετεράνου, Ελέμερ Ραγκάλι, με την κάμερα να στέκεται πίσω από κουρτίνες χωριατόσπιτων ή κολλητά στα πρόσωπα, παρά την σίγουρα ενδιαφέρουσα ιστορικοκοινωνική προσέγγιση του θέματος (βασίζεται σε διήγημα του Γκάμπορ Σάντος, ο οποίος συνυπογράφει  το σενάριο), ή το όμορφο, μελαγχολικό μουσικό θέμα του Τίμπορ Σέμζο, η ταινία του Τόροκ δεν αρθρώνει κάτι καινούριο. Εκτός, ίσως, από το ίδιο το θέμα της –το οποίο, ουσιαστικά, πραγματεύεται το «μετά το Ολοκαύτωμα». Βρισκόμαστε τον Αύγουστο του 1945 –ο Πόλεμος έχει μόλις τελειώσει. Ένα ουγγρικό χωριό ετοιμάζεται σύσσωμο για τον γάμο του Αρπάντ (Τασνάντι), άβουλου γιού του τοπικού «ισχυρού» συμβολαιογράφου-φαρμακοποιού (Ρούντολφ, πολύ καλός), με την ωραία Κίσροσι (Σταρένκι) –η οποία, παρεμπιπτόντως, είναι ακόμα ερωτευμένη με τον πρώην της, τον ομορφονταή πλην πτωχό Γιάντσι (Κίμελ). Ξαφνικά, δυο μυστηριώδεις, μαυροφορεμένοι Ορθόδοξοι Εβραίοι, πατέρας (Ανγκέλους) και γιός (Νάγκι), εμφανίζονται στο χωριό μεταφέροντας αινιγματικό ξύλινο μπαούλο σε μια πορεία σαν έφιππη λιτανεία. Το περιεχόμενό του θα αποκαλυφθεί μόνο στο φινάλε της ταινίας. Στο μεσοδιάστημα, η έλευση των δυο επαναπατριζόμενων Εβραίων θα αναστατώσει λιγότερο ή περισσότερο σχεδόν όλους στο χωριό. Μια και σχεδόν όλοι έχουν κάποιο σκοτεινό μυστικό –γύρω από τις αυθόρμητες «απαλλοτριώσεις» εβραϊκών περιουσιακών στοιχείων στη διάρκεια των ναζιστικών διωγμών, ας πούμε…

Αν και παρακολουθούμε κάμποσα πρόσωπα στον ασφυκτικό μικρόκοσμο του χωριού –από την τοξικομανή μάνα του Αρπάντ, μέχρι τον παπά, ή τον ενοχικό μεθύστακα του χωριού, ξερωγώ–, η αφήγηση του Τόροκ ενδιαφέρεται περισσότερο για το κοινωνικό/ συλλογικό, παρά για το ατομικό. Μια ολόκληρη, εν πολλοίς άγνωστη, πτυχή της πρώτης μεταπολεμικής ουγγρικής κοινωνίας ξεδιπλώνεται μέσα από μια ταινία αυταπόδεικτα προσεγμένη και υψηλής αισθητικής. Δυστυχώς, είναι και κάπως ακαδημαϊκή.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες