Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Γίγαντας , 2017 (Aundiya)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζον Γαράνιο, Άιτορ Αρέγι
Σενάριο
Τζον Γαράνιο, Άιτορ Αρέγι, Αντόνι Ντε Κάρλος, Χοσέ Μαρί Γκοενάγια
Πρωταγωνιστούν
Ενέκο Σαγαρδόι, Γιοσέμπα Ουσαμπιάγα, Ινίγο Αρανμπούρου, Ραμόν Αγίρε, Άια Κρουσε
Διάρκεια
116
Χώρα
Ισπανία
Είδος
Δράμα εποχής
Πρεμιέρα
28 Ιουνίου 2018

Στα μέσα του 19ου αιώνα, ένας βάσκος αγρότης που πάσχει από γιγαντισμό «αξιοποιείται» ως θέαμα από τον αδελφό του, σε αυτή την σινεφιλική, καλοφτιαγμένη ταινία-παραμύθι, που βασίζεται σε αληθινή ιστορία.

Μια παράδοξη αληθινή ιστορία από τα βάθη του 19ου αιώνα αφηγούνται οι Γαράνιο και Αρέγι, τρία χρόνια μετά τα «Λουλούδια» (ο Αρέγι τότε ήταν μόνο σεναριογράφος). Στη χώρα των Βάσκων, εν έτει 1843, ζουν δυο αδέλφια αγρότες: ο Μαρτίν (ο Ουσαμπιάγα, που είδαμε στο επίσης βάσκικο «Πικαδέρο») και ο μικρότερος Χοακίν (Σαγαρδόι), που μαζί με τον πατέρα τους (Αγίρε) πασχίζουν να κρατήσουν την ορεινή τους φάρμα. Με το ξέσπασμα του Β’ Καρλικού εμφύλιου, ο Μαρτίν στρατολογείται, πάει στο μέτωπο (οι σκηνές των μαχών είναι κα-τα-πλη-κτι-κές) και γυρίζοντας λαβωμένος μέσα-έξω, ανακαλύπτει πως ο Χοακίν έχει ψηλώσει αφύσικα. Και συνεχίζει να ψηλώνει, αφού πάσχει από γιγαντισμό… Επειδή, βέβαια, δει δη χρημάτων, ο Μαρτίν αποφασίζει να «εξαργυρώσει» την παραδοξότητα της φύσης που έλαχε στον αγαπημένο του αδελφό. Όλη η υπόλοιπη ταινία –μέχρι να φτάσουμε στο συγκινητικό φινάλε, πίσω στη φάρμα– παρακολουθεί τα ταξίδια και τα «σόου» που, με τη βοήθεια ενός καστιλιάνου ιμπρεσάριου (Αρανμπούρου), στήνει ο Μαρτίν εκθέτοντας τον «Γίγαντα». Μέχρι και ενώπιον της νεαρής βασίλισσας Ισαβέλας φτάνει το πανύψηλο «φρικιό» (η μεγαλειότατη, μάλιστα, θέλει να μάθει αν η υπερανάπτυξη του Χοακίν αφορά και το ανδρικό του μόριο…), ενώ αργότερα τα δυο αδέλφια και ο μάνατζερ ταξιδεύουν στην Γαλλία, και την Αγγλία (όπου παίζει κι ένα μελαγχολικό ρομάντζο του Χοακίν με συμπάσχουσα αψηλή μεγαλοκοπέλα).

Σεναριακά, η ταινία αρχίζει να επαναλαμβάνεται λίγο μετά τη μέση, καθώς ο Χοακίν διαρκώς ψηλώνει, τα ταξίδια-σόου συνεχίζονται, ενώ η σχέση μεταξύ των δυο αδελφών παραμένει στο κέντρο της αφήγησης, αλλά χωρίς να εξελίσσεται θεαματικά. Συγχρόνως, η υφέρπουσα αναγωγή της ιστορίας του φρικιού στην ιστορία της ταλανισμένης χώρας των Βάσκων παραμένει υπερβολικά… υπαινικτική. Παρ’ όλα αυτά, τούτη η οπωσδήποτε σινεφιλική ταινία με τα 10 βραβεία Γκόγια κερδίζει τον (προπονημένο) θεατή με την ποίηση των εικόνων της. Η φωτογραφία του Χάβι Αγίρε Εράουσο στήνει μαγικές σεκάνς (δείτε, ας πούμε, εκείνη, όπου επιστήμονες της εποχής περιεργάζονται τον Χοακίν σε μια αναπαραγωγή του «Μαθήματος ανατομίας του Δρ. Τουλπ» του Ρέμπραντ), το παράταιρο ύψος του γίγαντα πείθει εντελώς, ενώ η θαυμάσια συμφωνική μουσική του Πασκάλ Γκαΐγκνε επιτείνει την παραμυθένια αίσθηση του φιλμ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες