ΤΡΙΤΗ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

10 μέρες χωρίς τη μαμά , 2017 (Mamá se fue de viaje)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Άριελ Ουίνογκραντ
Σενάριο
Χουάν και Μαριάνο Βέρα
Πρωταγωνιστούν
Ντιέγο Περέτι, Κάρλα Πέτερσον, Μαρτίν Λακούρ, Αουγουστίνα Κάμπο, Χουλιάν Πας, Λορένθο Ουίνογκραντ
Διάρκεια
99
Χώρα
Αργεντινή
Είδος
Κωμωδία
Πρεμιέρα
14 Ιουνίου 2018

Η μαμά-σύζυγος-πολυεργαλείο φεύγει ταξιδάκι και ο εργασιομανής μπαμπάς τα βλέπει όλα με τα τέσσερα τέκνα του, σε αυτήν την απερίγραπτα κλισέ, κακοπαιγμένη και αφόρητα παλιομοδίτικη ταινία εξ Αργεντινής.

Σε ένα παράδοξα πολύχρωμο σπίτι (η σκηνογραφία είναι από τα λίγα καλά της ταινίας) κατοικεί ο Βίκτορ Γάρμπο (ο Περέτι του σαφώς καλύτερου «Χωρίς παιδιά»), στέλεχος μεγάλης οικο-εταιρείας, μαζί με την Βέρα (Πέτερσον), η οποία οικουρεί φροντίζοντας το προρηθέν ολόχρωμο σπιτικό και τα τέσσερα παιδιά τους: τον 14χρονο Μπρούνο (Λακούρ), την γλωσσοκοπάνα 12χρονη Λάρα (Κάμπο), τον 8χρονο διοπτροφόρο Τάτο (Πας) και τον 2χρονο Λόλο (πολύ φάτσα, ο γιος του σκηνοθέτη). Παρεμπιπτόντως, το δεύτερο και το τέταρτο παιδί είναι κοκκινομάλλικα –άσχετο. Η δε Βέρα, παρά το ότι τρέχει νυχθημερόν με τις υποχρεώσεις των παιδιών, με το σπίτι, και από σπόντα με ζητήματα δουλειάς του συζύγου, παραμένει μια χαρά ποθητή γκόμενα… Σε στιγμή τρυφεροπαραπόνου της για το πόσο σκοτώνεται, ο εργασιομανής Βίκτορ, που στάλα δεν ασχολείται με τα παιδιά ή το σπίτι, της κάνει, «Μακάρι να ήμουνα στη θέση σου!». Λίγες μέρες μετά, η… ευχή του πραγματοποιείται: η Βέρα φεύγει για δεκαήμερο ταξίδι ομορφοξεκούρασης στο Μάτσου Πίτσου και τα Γκαλάπαγκος. Σιγά τα ωά, βεβαίως να πάει η γυναικούλα μου ταξίδι ανανέωσης –δηλώνει παντειοτρόπως ο σύζυγος.

Όλη η υπόλοιπη ταινία εξαντλείται (και εξαντλεί –τον θεατή, φοβάμαι) στο πώς ένας αδιάφορος κουβαλητής που δεν έχει ιδέα για τη ζωή των παιδιών του μετατρέπεται σε στοργικό, οριακά μοντεσορικό μπαμπά, που βάζει (την σχέση του με) τα παιδιά του πάνω από όλαˑ της δουλειάς συμπεριλαμβανομένης. Το χειρότερο, όμως, είναι πως το φιλμ προκρίνει μια αφήγηση που θυμίζει ξένο κωμικό σίριαλ της δεκαετίας του ’70 –όλο μούτες, ατάκες που μοιάζουν να απευθύνονται κυρίως στο κοινό, αργή σκηνοθεσία, συν κάμποσα αμερικανότροπα κωμικά κλισέ που, εκτός από πολυφορεμένα, είναι και πολύ κόντρα με τα χούγια της σύγχρονης αργεντίνικης κοινωνίας. A propos, αυτή η πολύ μέτρια ταινία έσπασε, λέει, τα ταμεία πέρυσι στην πατρίδα της. Την ίδια που μας έδωσε τις φο-βε-ρές «Ιστορίες για αγρίους», ξερωγώ…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες