Κινηματογράφος | Ταινίες

Sicario 2 | Η μάχη των εκτελεστών , 2018 (Sicario: Day of the Soldado)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Στέφανο Σολίμα
Σενάριο
Τέιλορ Σέρινταν
Πρωταγωνιστούν
Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Τζος Μπρόλιν, Ισαβέλα Μόνερ, Τζέφρι Ντόνοβαν, Μανουέλ Γκαρσία-Ρούλφο, Κάθριν Κινίερ, Ελάιτζα Ροντρίγκεζ
Διάρκεια
122
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ιταλία
Είδος
Περιπέτεια δράσης
Πρεμιέρα
28 Ιουνίου 2018

Το σίκουελ της πετυχημένης ταινίας εκτυλίσσεται και πάλι στα μεξικανο-αμερικανικά σύνορα, καταπιάνεται με διακινητές λαθρομεταναστών και τρομοκράτες, έχει βία, σαπίλα και αμοραλισμό διωκτών και διωκώμενων, αλλά υπολείπεται πολύ του πρωτότυπου…

Τρία χρόνια μετά το (σχεδόν αναπάντεχα) πετυχημένο «Sicario: Ο εκτελεστής», habemus σίκουελ. Προσωπικά, το βρήκα εντελώς αχρείαστο –κι ας υπογράφει και πάλι το σενάριο ο Σέρινταν, κι ας πρωταγωνιστούν ξανά ο Μπρόλιν και ο Ντελ Τόρο (όχι, όμως, η Έμιλι Μπλαντ και ο θαυμάσια περίπλοκος χαρακτήρας της από την πρώτη ταινία), κι ας σκηνοθετεί, αντί του Βιλνέβ, ο ιταλός μάστορας του καθηλωτικού «Suburra: Υπόγεια πόλη» στο αγγλόφωνο ντεμπούτο του. Η δράση τοποθετείται και πάλι στα μεξικανο-αμερικανικά σύνοραˑ εκεί όπου η παρανομία, η βία, η φτώχεια, η διαφθορά, και το αμερικανικό όνειρο εναγκαλίζονται στη σκιά του διασυνοριακού τείχους. Αυτή τη φορά, ωστόσο, το κεντρικό ζήτημα δεν είναι τα ναρκω-καρτέλ και οι απάνθρωπες πρακτικές τους (τις οποίες συναγωνίζονται άκοπα οι αμερικανικές διωκτικές αρχές). Είναι η διακίνηση απελπισμένων μεταναστών, μπίζνα που επίσης ελέγχεται από πανίσχυρα καρτέλ. Το πρώτο σόλοικο δείγμα τούτης της δεύτερης ταινίας έρχεται, όταν βομβιστικά χτυπήματα τρομοκρατών αυτοκτονίας σε άλλα μέρη των ΗΠΑ, φιλμαρισμένα ρεαλιστικότατα, συνδέονται (ακροθιγώς, έστω) με την εν λόγω διακίνηση… Κι επιστρατεύεται και πάλι ο σκληροτράχηλος και αμοραλιστής ειδικός πράκτορας της CIA, Ματ Γκρέιβερ (Μπρόλιν), για να κάνει το βρώμικο κουμάντο του, σπέρνοντας, λέει, διχόνοια μεταξύ των καρτέλ. Πώς; Απάγοντας, με τη βοήθεια, και πάλι, του αινιγματικού κολομβιανού συνεργάτη του, Αλεχάντρο (Ντελ Τόρο), την μικρή Ισαβέλα (Μόνερ, πολύ καλή), την σκατούλα κόρη του αρχηγού ενός καρτέλ διακινητών.

Σκηνοθεσία, φωτογραφία (Ντάριους Βόλσκι), και μουσική (του Ισλανδού Χίλντουρ Γκουνταντότιρ, αντί του μακαρίτη συμπατριώτη του, Γιόαν Γιόανσον) κινούνται σε υψηλό επίπεδο –μια σκηνή με τον ημιθανή κι αιμόφυρτο Ντελ Τόρο να σφαδάζει φιμωμένος στην άμμο σε στοιχειώνει, ας πούμε. Αλλά ήδη το στόρι έχει βουτήξει στις mainstream εκπτώσεις. Η εν πολλοίς προβλέψιμη, «εύκολη» σύνδεση του Αλεχάντρο με την μικρή Ισαβέλα, η απουσία κάθε κριτικής στάσης απέναντι στα αμοραλιστικά καουμποϊλίκια του Γκρέιβερ και των προϊστάμενών του, και η μισερή ανάπτυξη μιας υποπλοκής με νεαρό Μεξικανό (Ροντρίγκεζ) που χρίζεται σικάριο (εκτελεστής) των διακινητών, είναι μόνο μερικά από τα τρωτά σημεία τούτης της δεύτερης ταινίας. Κι από ό,τι φαίνεται, θα υπάρξει και τρίτη…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες