Κινηματογράφος | Ταινίες

Δέκα ύποπτοι για φόνο , 2017 (Crooked House)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ζιλ Πακέ-Μπρενέρ
Σενάριο
Τζούλιαν Φέλοους, Ζιλ Πακέ-Μπρενέρ, Τιμ Ρόουζ Πράις
Πρωταγωνιστούν
Μαξ Άιρονς, Γκλεν Κλόουζ, Χόνορ Νίφσι, Κριστίνα Χέντρικς, Τέρενς Σταμπ, Γκίλιαν Άντερσον, Στέφανι Μαρτίνι, Τζούλιαν Σαντς, Κρίστιαν ΜακΚέι, Αμάντα Άμπινγκτον, Πρέστον Νάιμαν
Διάρκεια
115
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Πρεμιέρα
28 Ιουνίου 2018

Ο ύποπτος θάνατος αυταρχικού μεγαλοεπιχειρηματία-πάτερ φαμίλια, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ που τον διερευνά, και το κακεντρεχές, αδηφάγο σόι του νεκρού πρωταγωνιστούν σε μια στιλάτη, μα άψυχη μεταφορά μυθιστορήματος της Άγκαθα Κρίστι.

Ο γηραλέος Αριστείδης Λεωνίδης –ή Λεονίντις, επί το αγγλικότερο–, αυτοδημιούργητος, αυταρχικός μεγαλολεφτάς ελληνικής καταγωγής, βρίσκεται νεκρός στην αχανή έπαυλή του στην αγγλική εξοχή. Η εγγονή του, Σοφία (Μαρτίνι), πιστεύει ότι δολοφονήθηκε. Απευθύνεται στον Τσαρλς Χέιγουορντ (Άιρονς), ιδιωτικό ντετέκτιβ, άλλοτε κατάσκοπο, και πρώην εραστή της. Φτάνοντας στο αρχοντικό, ο Τσαρλς γνωρίζει τρεις γενιές Λεωνίδηδων που ζουν κάτω από την ίδια στέγη: η δυναμική λαίδη Ίντιθ (Κλόουζ), ανύπαντρη αδελφή της πρώτης γυναίκας του μακαρίτη, «διευθύνει» το σπίτιˑ οι δυο γιοί του Αριστείδη, Φίλιπ (Σαντς) και Ρότζερ (ΜακΚέι), μισιούνται θανάσιμα, ενώ οι σύζυγοί τους, η μισοαλκοολική ηθοποιός Μάγκντα (Άντερσον) και η σαρκαστική Κλεμ (Άμπινγκτον) έχουν μάθει να επιβιώνουν στον λάκκο με τα φίδια. Φίλιπ και Μάγκντα έχουν επίσης τρία παιδιά: την προρηθείσα Σοφία, τον τσαντίλα έφηβο, Γιούστας (Νάιμαν), και την ξύπνια μα κακομαθημένη 12χρονη Τζόζεφιν (Νίφσι). Το σκηνικό συμπληρώνουν η νταντά και ο κατ’ οίκον δάσκαλος των δυο παιδιών, κυρίως όμως, η Μπρέντα Λεονίντις (Χέντριξ), χυμώδης κοκκινομάλλα Αμερικάνα, τέως στριπτιτζού και νεότατη δεύτερη σύζυγος του Αριστείδη. Κάποιος από όλους αυτούς είναι ο δολοφόνος –που θα ξαναχτυπήσει κιόλας…

Το «Crooked House» (στα ελληνικά, «Αράχνες στη σοφίτα»), ένα από σχετικά «αφανή» αστυνομικά μυθιστορήματα της Άγκαθα Κρίστι, κανονικά διαδραματίζεται το 1947 –εξού και η συγκατοίκηση όλων των Λεονίντις στην έπαυλη λόγω πολέμου. Ο Μπρενέρ και συν-σεναριογράφοι του (μεταξύ αυτών, ο Φέλοους, βραβευμένος με Όσκαρ για το εξαιρετικό «Γκόσφορντ Παρκ», που αποχώρησε νωρίς από το πρότζεκτ) τοποθετούν την ιστορία στα 1957. Και η ανασύσταση εποχής (Σάιμον Μπόουλς) είναι όντως εντυπωσιακή. Εύσημα και για την φωτογραφία (Σεμπάστιαν Βίντερο) με τις ενδιαφέρουσες γωνίες λήψης και την καλλιτεχνίζουσα υποβλητικότητα. Γενικά, αν εξαιρέσουμε την αλλόκοτα ατονάλ, «παρεμβατική» μουσική του Χιούγκο Ντε Σερ, η ταινία ξεχωρίζει σε επίπεδο ατμόσφαιρας. Μολαταύτα, κάτι λείπει –από τη σκηνοθεσία; Από τις ερμηνείες; Ό,τι κι αν είναι αυτό το κάτι, όταν έρχεται η λύση του μυστηρίου (κλασικά ανατρεπτική, όπως πάντα στις ιστορίες της Κρίστι) ε, δεν πολυνοιάζεσαι πια.

Φωτογραφίες