Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Σωτηρία της Ψυχής , 2016 (Mukti Bhawan)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σουμπάσις Μπουτιάνι
Σενάριο
Σουμπάσις Μπουτιάνι
Πρωταγωνιστούν
Αντίλ Χουσαΐν, Λαλίτ Μπελ, Γκιτάντζαλι Κουλκάρνι, Παλόμι Γκος, Ναβνίντρα Μπελ, Ανίλ Ραστόγκι
Διάρκεια
Χώρα
Ινδία
Είδος
Κοινωνική δραμεντί
Πρεμιέρα
05 Ιουλίου 2018

Γλυκόπικρη, υποδόρια αστεία πραγματεία πάνω στον θάνατο, την οικογένεια, και τις ινδουιστικές παραδόσεις σε αυτό το έξυπνο, στιβαρά σκηνοθετημένο, και άριστα παιγμένο ντεμπούτο του νεαρού ινδού σκηνοθέτη.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του 25χρονου Μπουτιάνι πατάει γερά στις ανεξίκακες, ζεν παραδόσεις της πανάρχαιας χώρας του –αλλά, σκρολάρει επιδέξια και την οθόνη του κινητού, ας πούμε… Ο εργασιόπληκτος λογιστής, Ρατζίβ (Χουσαΐν, θαυμάσιος) ζει στην πόλη με την γυναίκα του, Λάιλα (Κουλκάρνι), την 20-φεύγα, υπερχαμογελαστή κόρη τους, Σουνίτα (Γκος, καλή), και τον 77χρονο πατέρα του, Ντάγια (Μπελ, απολαυστικός). Με αφορμή ένα «προφητικό» του όνειρο, ο Ντάγια ανακοινώνει στους υπόλοιπους ότι έχει έρθει η ώρα του, συνεπώς πρέπει να πάει στο Βαρανάσι, την ιερότατη πόλη στις όχθες του Γάγγη, για να πεθάνει κατά πώς πρέπει. Δυσανασχετώντας πατόκορφα –η δουλειά δεν περιμένει, γαρ–, ο γιος συνοδεύει τον πατέρα στο Βαρανάσι. Εκεί, καταλύουν σε παμπάλαιο πανδοχείο (του πρωτότυπου τίτλου) με θέα τον Γάγγη, ένα από τα πολλά (υπαρκτά) καταλύματα που προσφέρουν στέγη, τροφή και… προετοιμασία  στους μελλοθάνατους. Κι όπως υπογραμμίζει ο απολαυστικά καυστικός ιδιοκτήτης (Ραστόγκι) του ξενοδοχείου, η διαμονή επιτρέπεται μόνο για 15 μέρες. Αν στο μεταξύ δεν προκύψει το μοιραίον, ο μελλοθάνατος πρέπει να φύγει (κι αν επιστρέψει, θα’ ναι με άλλο ονοματεπώνυμο…).

Η πορεία του πατέρα προς τον θάνατο (που δεν αποδεικνύεται τόσο… Εγγλέζος στο ραντεβού του), σε συνδυασμό με τους παράδοξους ένοικους του ξενοδοχείου –ανάμεσά τους, μια βετεράνα γλυκύτατη χήρα (Ν. Μπελ) που γίνεται επιστήθια φίλη του Ντάγια–, αλλά και η όλη ατμόσφαιρα της ιερής πόλης θα σηματοδοτήσουν και την πορεία του Ρατζίβ προς αναθεώρηση των προτεραιοτήτων του. Ξέρω, ακούγονται κάπως γλυκερά και διδακτικά, αλλά καμία σχέση! Ο Μπουτιάνι καταφέρνει κάτι αξιέπαινο: αγκαζέ με ένα διακριτικό, σχεδόν σουρεαλιστικό χιούμορ, και με απλόχερους βοηθούς την υπέροχη φωτογραφία (Μάικλ ΜακΣουίνι, Νταβίντ Ουβιλέ) και την «ινδικίζουσα» συμφωνική μουσική (Τατζάρ Τζουνάιντ), ο σκηνοθέτης στήνει τον ιδανικό ορισμό του καλώς νοούμενου φολκλόρ. Ένας υποδόριος ύμνος στη νοοτροπία, τα χούγια, τα χωρατά, τα αγγίγματα, τα χρώματα, και τις μυρωδιές της Ινδίας σε μια ιστορία που «μιλάει» όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες