ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Απαγωγή , 2016 (Secuestro)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μαρ Ταργκαρόνα
Σενάριο
Οριόλ Πάουλο
Πρωταγωνιστούν
Μπλάνκα Πορτίγιο, Αντόνιο Ντετσέντ, Βισέντε Ρομέρο, Μαρκ Ντόμενετς, Χοσέ Κορονάδο, Αντρές Χερέρα, Μακαρένα Γκόμεζ
Διάρκεια
105
Χώρα
Ισπανία
Είδος
Αστυνομικό θρίλερ
Πρεμιέρα
05 Ιουλίου 2018

Η ιδιόρρυθμη απαγωγή του κωφάλαλου γιου μιας μεγαλοδικηγόρου, καθώς και οι διασυνδέσεις εκείνης με τον υπόκοσμο στήνουν το πλαίσιο σε αυτό το ψαρωτικά γυρισμένο μα τζούφιο ισπανικό θρίλερ.

Όπως θυμόμαστε από τον «Αόρατο επισκέπτη», που ο Πάουλο είχε επίσης γράψει, αλλά και σκηνοθετήσει, ο σεναριογράφος έχει μια ροπή προς τoυς ώριμους γυναικείους χαρακτήρες που επιφυλάσσουν χοντρές εκπλήξεις στον θεατή. Εδώ, τον ρόλο αναλαμβάνει η Πορτίγιο, το αδρό πρόσωπο της οποίας θα θυμούνται κάποιοι στις «Ραγισμένες αγκαλιές» του Αλμοδόβαρ. Υποδύεται την Πατρίσια ντε Λούκας, μια «τηλεοπτική» σκληρόπετση μεγαλοδικηγόρο, που προδήλως χρωστάει το χρήμα, και την σπιταρώνα της σε όχι και τόσο ορθόδοξες επαγγελματικές μεθόδους… Αυτή η άκαμπτη, αποφασιστική γυναίκα, ωστόσο, γίνεται αρνάκι (κι ας μην της πολυβγαίνει της Πορτίγιο) μπρος στον 10χρονο Βίκτορ, τον μοναχογιό της, ο οποίος ανευρίσκεται με μώλωπες και αίματα να βολοδέρνει σα χαμένος σε εξοχικό δρόμο. Σα να μην έφτανε το σοκ του, ο Βίκτορ δεν μπορεί να πει λέξη στην αστυνομία για το τι του συνέβη, καθότι κωφάλαλος εκ γενετής. Και εδώ, ο μικρός πρωτοεμφανιζόμενος Ντόμενετς είναι αποκάλυψηˑ η μόνη λαμπερή παράμετρος του φιλμ. Κατά τα λοιπά, ακκιζόμενη με την ατμοσφαιρική φωτογραφία του Σέρχι Μπαρτρολί και κάτι χιτσκοκικά καδραρίσματα, η πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτιδα ασχολείται υπέρμετρα με το γυάλισμα της εικόνας, ενώ το σενάριο επιδίδεται σε άτυπο διαγωνισμό κουλών ανατροπών.
Διότι εκεί που ο Βίκτορ θεωρείται τελικώς θύμα απαγωγής, και βρίσκεται κι ένας αποφυλακισμένος μικροκακοποιός-κακομοίρης (Χερέρα) που ίσως είναι ο απαγωγέας του, μπλέκεται στη φάση και ο Ραούλ (Κορονάδο, στον ίδιο πάντα ρόλο), ένας καραβοτσακισμένος γόης με τον οποίον η δικηγορίνα είχε πριν χρόνια θυελλώδες ειδύλλιο. Και πέφτουν ανατροπές σωρηδόν, για την αλήθεια πίσω από τους μώλωπες του Βίκτορ, για τον άγνωστο πατέρα του μικρού –συν ένα μαξιμαλιστικό φινάλε, όπου κάποιος γελάει τελευταίος και παίρνει και το μπαγιόκο… Εντάξει, ας πούμε ότι είναι αξιέπαινο που οι ήρωες είναι μεμπτοί και όχι ακέραιοι (ακόμη κι ο Βίκτορ…). Αλλά ποιος σκέφτηκε ότι η Πορτίγιο θα μπορούσε να πείσει ως μάνα 10χρονου; Γενικά, η ταινία παραπροσπαθεί να εντυπωσιάσειˑ και ενδεχομένως να το καταφέρνει με κάποιους θεατές.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες