Κινηματογράφος | Ταινίες

Κηδεία είναι, θα περάσει , 2017 (Señor, dame paciencia)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Άλβαρο Ντίαθ Λορένθο
Σενάριο
Άλβαρο Ντίαθ Λορένθο
Πρωταγωνιστούν
Χορδί Σάντσεθ, Αντρές Βελενκόσο, Ρόσι ντε Πάλμα, Εδουάρδο Κασανόβα, Μέγκαν Μοντανέρ, Σίλβια Αλόνσο, Δαβίδ Γουάπο, Σάλβα Ρέινα, Μπρέ Μπουίκα
Διάρκεια
90
Χώρα
Ισπανία
Είδος
Κωμωδία
Πρεμιέρα
12 Ιουλίου 2018

Συντηρητικός μαδριλένος πατέρας σμίγει με τα τρία παιδιά του και τους συντρόφους τους για ένα επεισοδιακό σαββατοκύριακο, σε αυτή την απερίγραπτα στερεότυπη, ρηχή και κατακλεμμένη δήθεν κωμική ηθογραφία.

Ο Γκρεγκόριο (Σάντσεθ), συντηρητικός μεσήλικας τραπεζίτης και οπαδός της Ρεάλ, ζει στη Μαδρίτη με την σύζυγο Μαρία (ντε Πάλμα). Ο αιφνίδιος θάνατος εκείνης σε τροχαίο και η τελευταία της επιθυμία, αναγκάζουν τον χήρο να βρεθεί με τα τρία τους παιδιά, με τα οποία έχει ανύπαρκτες σχέσεις λόγω του ανυπόφορου χαρακτήρα του. Διότι η τελευταία επιθυμία της μακαρίτισσας ήταν να περάσουν όλοι μαζί οικογενειακώς ένα σαββατοκύριακο στο Σαν Λούκαρ δε Μπαραμέδα και να ρίξουν τις στάχτες της στον Γουδαλκιβίρ. Κεντρικό, εξάλλου, εύρημα της ταινίας –και ενδεικτικό της καμένης αισθητικής της– είναι ότι κάθε τόσο ο Γκρεγκόριο συνομιλεί με την ζωντανή φωτογραφία της Μαρία που κοσμεί την τεφροδόχο… Και πάμε στα (κατακλεμμένα) διαπιστευτήρια των παιδιών: η πρωτότοκη Σάντρα (Μοντανέρ) είναι παντρεμένη με καταλανό οπαδό της Μπάρτσα (Γουάπο), που σκοπεύει να στείλει το ακόμη κυοφορούμενο εγγόνι του Γκρεγκόριο σε δίγλωσσο αγγλο-καταλανικό σχολείο! Η δεύτερη κόρη, Αλίθια (Αλόνσο), τα’χει με αναρχοεναλλακτικό αριστεριστή (Ρέινα) από την Ανδαλουσία. Ο δε γιός, Κάρλος (Κασανόβα), δεδηλωμένα γκέι, καταφθάνει στην οικογενειακή σύναξη με τον μαύρο, σενεγαλέζικης καταγωγής αλλά Βάσκο γκόμενό του (Μπουίκα). Αχ, τι καλά! Και πόσο πρωτότυπα!

Διανθίζοντας τους κάκιστους διαλόγους με διαρκή καρατουριστικά πλάνα με τις ομορφιές της Ισπανίας, και κλέβοντας ασύστολα από (ούτως ή άλλως, όχι φοβερές) ταινίες σαν το «Έρωτας αλά ισπανικά», ή το γαλλικό «Θεέ μου, τι σου κάναμε;» (από το οποίο, προδήλως, προέρχεται και ο πρωτότυπος τίτλος), ο Λορένθο ξεδιπλώνει μια κοινότοπη, ρηχή ιστορία. Και την συνοδεύει με ένα κάρο χαζά, ισπανόφωνα (και αγγλόφωνα, όμως) άσματα, καθώς οι ήρωες-συγγενείς της ταινίας μαθαίνουν, βέβαια, να αποδέχονται ο ένας τον άλλον. Προσωπικά, θα κάνω μια εξαίρεση με την ταινίαˑ είναι απλά απαράδεκτη…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες