Κινηματογράφος | Ταινίες

Αμπρακατάμπρα , 2017 (Abracadabra)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πάμπλο Μπέργκερ
Σενάριο
Πάμπλο Μπέργκερ
Πρωταγωνιστούν
Μαριμπέλ Βερντού, Αντόνιο ντε λα Τόρε, Χοσέ Μότα, Κιμ Γκουτιέρες, Χοσέπ Μαρία Πόου, Πισίλα Δελγάδο
Διάρκεια
96
Χώρα
Γαλλία, Ισπανία, Βέλγιο
Είδος
Μαύρη κωμωδία φαντασίας
Πρεμιέρα
12 Ιουλίου 2018

Ένας αποκρουστικά μάτσο σύζυγος-πατέρας καταλαμβάνεται μέσω υπνωτισμού από το πνεύμα ενός φονιά-αυτόχειρα και γίνεται γλυκός και φροντιστικός, σε αυτή την καλοφτιαγμένη μεν, αλλά υπέρμετρα επιτηδευμένη και φλύαρη ισπανική ταινία.

Με απογοήτευσε, ομολογώ, η τρίτη ταινία του Μπεργκέρ, που είχε εντυπωσιάσει με την ασπρόμαυρη βουβή «Χιονάτη» του. Κυρίως, επειδή εδώ, σε αντίθεση με την προηγούμενη ταινία, η παράδοξη ματιά του σκηνοθέτη-σεναριογράφου φαντάζει επιτηδευμένη και καθόλου συμπαγής, συνδυάζοντας μαξιμαλιστικά αλμοδοβαρική αισθητική, θριλερικό νουάρ, μαγικό ρεαλισμό, και μαύρη κωμωδία στο στιλ του εξαιρετικού αργεντίνικου «Ιστορίες για αγρίους». Παρακολουθούμε μια τυπική μαδριλένικη οικογένεια: ο Κάρλος (ντε λα Τόρε, ο έξοχος ηθοποιός σε λάθος ρόλο) είναι οικοδόμος, μάτσο, μουρτζούφλης και κολλημένος με την Ρεάλ Μαδρίτης. Η εδώ και 25 χρόνια σύζυγός του, Κάρμεν (Βερντού, καλή), είναι μια όμορφη τέως κομμώτρια που οικουρεί-μελαγχολεί υπηρετώντας τον κακότροπο σύζυγο και την έφηβη κόρη (Δελγάδο). Στη γαμήλια δεξίωση φιλικού ζευγαριού, ο Πέπε (Μότα), ερασιτέχνης υπνωτιστής, ξάδελφος της Κάρμεν, και παιδιόθεν ερωτευμένος μαζί της, εξασκεί την υπνωτιστική τέχνη του στον σαρκαστικό εθελοντή Κάρλος. Κι από την επόμενη μέρα, ο ποδοσφαιράκιας αγροίκος μεταλλάσσεται σε έναν καλότροπο, τρυφερό και φροντιστικό άντρα, που κάνει αυτοβούλως όλες τις δουλειές του σπιτιού. Μα, τι συμβαίνει; Με τη βοήθεια του υπνωτιστή-δασκάλου (Πόου) του, ο Πέπε και η Κάρμεν θα ανακαλύψουν ότι η αλλαγή του Κάρλος οφείλεται στο πνεύμα νεαρού σχιζοφρενή (Γκουτιέρες), που το 1983, δουλεύοντας ως γκαρσόνι στον ίδιο χώρο εκδηλώσεων όπου γινόταν η τωρινή γαμήλια δεξίωση, είχε μαχαιρώσει επτά νοματαίους πριν αυτοκτονήσει. Έλα, όμως, που η Κάρμεν αρχίζει να ερωτεύεται αυτόν τον άλλον Κάρλος…

Η φωτογραφία (Κίκο δε λα Ρίκα), άλλοτε ονειρική κι άλλοτε τραχιά ρεαλιστική, δίνει πνοή στο όραμα του σκηνοθέτη, από κοντά και ο ενδυματολόγος Πάκο Δελγάδο, που έχει ντύσει όλους μα όλους τους χαρακτήρες με κραυγαλέα κιτς ρούχα –άγνωστο γιατί. Να σας πω εγώ: γιατί το όραμα του σκηνοθέτη είναι πολύ μπουρδουκλωμένο, ρε συ. Δίπλα, ας πούμε, σε κάτι εύστοχες, υπόκωφες πινελιές-σχόλια για την σπανιόλικη ματσίλα, τη ζωή στη Μαδρίτη, ή τις προαιώνιες διαφορές των δυο φύλων (εδώ, επιστρατεύεται κι ένας… χιμπατζής), ο Μπεργκέρ κοτσάρει κάτι μεγαλύτερες (και διόλου υπόκωφες) σκηνές παρωχημένου κιτσάτου χιούμορ –με το ξεβράκωμα ενός ετοιμοθάνατου γέρου, ή με μια παρεξήγηση με ζευγάρι swinger, χαχαχα… Γενικά, αυτή η αλλόκοτη ρετρο-ποπ-νουάρ μίξη ειδών, που επιχειρεί ο Μπεργκέρ, δεν του βγαίνει, φοβάμαι.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες