Κινηματογράφος | Ταινίες

Κυρία από τύχη , 2017 (Madame)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αμαντά Στερ
Σενάριο
Αμαντά Στερ, Μάθιου Ρόμπινς
Πρωταγωνιστούν
Τόνι Κολέτ, Χάρβι Καϊτέλ, Ρόσι ντε Πάλμα, Μάικλ Σμάιλι, Τομ Χιούζ, Βιολέν Ζιλιμπέρ
Διάρκεια
91
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Σατιρική ηθογραφία
Πρεμιέρα
16 Αυγούστου 2018

Εξ ανάγκης, μεγαλοπιανόμενη φραγκάτη Αμερικάνα που ζει στο Παρίσι χρίζει την πιστή οικονόμο της συνδαιτημόνα ενός κοσμικού δείπνου που παραθέτει, προκύπτουν απρόβλεπτες εξελίξεις, αλλά το φιλμ δεν χορταίνει τον θεατή.

Ο Μπομπ (Καϊτέλ) και η Αν Φρέντερικς (Κολέτ, καλή) είναι ζευγάρι ευκατάστατων και μεγαλοπιανόμενων Αμερικανών που αυτή την περίοδο ζει σε έπαυλη στο Παρίσι. Ο Μπομπ έχει κάτι οικονομικά θεματάκια, κι ετοιμάζεται να πουλήσει έναν αυθεντικό Καραβάτζιο που έχουν σπίτι. Η δε Αν είναι μες στην χλιδάτη παρισινή παραμύθα, όλο κοσμικότητες και μικροπρέπειες με το γάντι. Ένα βράδυ, λίγο πριν από κοσμοπολίτικο δείπνο που παραθέτουν οι Φρέντερικς στην έπαυλη, σκάει απρόσκλητος ο Στίβεν (Χιούζ), γιός του Μπομπ από τον πρώτο του γάμο. Διαπιστώνοντας πανικόβλητη ότι οι συνδαιτημόνες της θα είναι πλέον 13, η Αν επιστρατεύει ως 14η καλεσμένη εξ ανάγκης την Μαρία (ντε Πάλμα, μορφή κυριολεκτικά), την από δεκαετίας πιστή οικονόμο τους. Παρά τον αρχικό δισταγμό της, η Μαρία παίζει τον ρόλο, γίνεται η εξωτική νότα της βραδιάς –και την ερωτεύεται και ο Ντέιβιντ Μόργκαν (Σμάιλι, καλός), εκλεπτυσμένος άγγλος έμπορος τέχνης. Μπορεί αυτή η σχέση να υπάρξει; Αφού βασίζεται σε κατάφορο ψέμα (η Μαρία, όχι μόνο δεν συστήνεται ως «η υπηρέτρια», αλλά σχεδόν πλασάρεται ως μυστηριώδης ισπανή γαλαζοαίματη). Και πώς να ανθίσει ένα τέτοιο ειδύλλιο, όταν η Αν, που ευθύνεται για το ψέμα, είναι μια ανικανοποίητη εγωπαθής που αδυνατεί να καταλάβει πώς μια γυναίκα σαν την Μαρία της μπορεί να εμπνεύσει τέτοιο πάθος στον εστέτ Μόργκαν…

Ηδονοβλεπτικές ματιές στον τρόπο ζωής και τις ομορφιές του Παρισιού, χαζευτικά κοστούμια (Σαρλότ Μπεταγιόλ) θραύσματα ανεκδιήγητων (αλλά όχι καλογραμμένων) διαλόγων μεταξύ κοσμικών, ζητήματα καρδιάς και γυναικείας γοητείας, κι ένα κάποιο κοινωνικό σχόλιο για τις χαοτικές διαφορές ανάμεσα σε έχοντες-κατέχοντες και μη προνομιούχους είναι μερικά από τα συστατικά αυτής της δεύτερης ταινίας της Γαλλίδας Στερ. Η φωτογραφία (Ρεζί Μπλοντό) είναι συμπαθητική, η μουσική (Ματιέ Γκονέ), επίσης, οι σκηνές μεταξύ Κολέτ και ντε Ρόσι αποζημιώνουν, το γλυκόπικρο, καθόλου ωραιοποιημένο φινάλε επίσης κάτι κάνει, αλλά το όλον δεν απογειώνεται ποτέ. Ο δε Καϊτέλ παίζει μάλλον τον πιο λάθος ρόλο που του έκλεισε ποτέ ο ατζέντης του…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες