Κινηματογράφος | Ταινίες

Μη φέρνεις λουλούδια , 2017 (Le fidèle)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μίκαελ Ροσκάμ
Σενάριο
Τομά Μπιντγκέν, Νοέ Ντεμπρέ, Μίκαελ Ρόσκαμ
Πρωταγωνιστούν
Ματίας Σέναρτς, Αντέλ Εξαρχοπουλός, Έρικ Ντε Στέρκε, Ναταλί Φον Τόνγκελεν
Διάρκεια
130
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία
Είδος
Ερωτικο-αστυνομικό δράμα
Πρεμιέρα
16 Αυγούστου 2018

Μυστικοπαθής ληστής τραπεζών και ατίθαση οδηγός ράλι ερωτεύονται παθιασμένα και καταδικασμένα, σε ένα περιπετειώδες μελόδραμα με καυτό πρωταγωνιστικό ντουέτο, μια-δυο εντυπωσιακές σκηνές, αλλά με στερεότυπη, παλιομοδίτικη κορύφωση.

Η δεύτερη ταινία της τριλογίας του Ροσκάμ, με θέμα εκφάνσεις του εγκλήματος στο σημερινό Βέλγιο, είναι ένα μιξ ερωτικού μελοδράματος και αστυνομικής περιπέτειας. Κι όπως συμβαίνει με όλα τα μίγματα, αν δεν πετύχεις τις σωστές αναλογίες… Ως προς το ερωτικο-εκρηκτικό σκέλος, ο Βέλγος Σέναρτς και η Γαλλίδα Εξαρχοπουλός ομολογουμένως βγάζουν σπίθες (και φυσικότητα, και υποκριτικό εύρος) ως ζεύγος κάργα ερωτοχτυπημένο. Εκείνος είναι ο Τζίτζι (εκ του Τζίνο), αρρενωπός, έξυπνος, τρυφερός (και λίγο μπρουτάλ όπου δει) που ασχολείται με «εισαγωγαί-εξαγωγαί», λέει. Στην πραγματικότητα, είναι μέλος συμμορίας –όπου ανήκει από τα ζοφερά μικράτα του που βλέπουμε σε φλασμπάκ– η οποία ληστεύει τράπεζες με περίτεχνες μεθόδους. Εκείνη, πάλι, είναι η αστή Μπίμπι (εκ του Μπενεντίκτ). Και την πρώτη φορά που την βλέπουμε, κι εμείς κι ο Τζίτζι, βγάζει το φουλ-φέις κράνος της αποκαλύπτοντας πως είναι η ατρόμητη οδηγός ράλι που μόλις βγήκε από το αγωνιστικό αμάξι. Εκείνος τη ρωτάει αν έχει σχέση, αυτή του κάνει «Όχι. Αλλά μη φέρεις λουλούδια στο ραντεβού…» και ο έρως τους αρχίζει. Πρόκειται, όμως για αίσθημα καταραμένο. Και λόγω της επικίνδυνης φύσης της εργασίας και των δυο, αλλά κυρίως λόγω του ότι ο Τζίτζι αδυνατεί αρχικά να μολογήσει στην Μπίμπι τα βιοποριστικά του (της το λέει, δηλαδή, μετά από ένα πήδημα, αλλά η δικιά σου νομίζει ότι της κάνει πλάκα).

Ως προς την αστυνομικο-περιπετειώδη συνιστώσα του φιλμ, ο Ροσκάμ, με την πολύτιμη βοήθεια του μόνιμου διευθυντή φωτογραφίας του, Νικόλα Καρακατσάνη, στήνει, ας πούμε, μια σαγηνευτική σκηνή-μονοπλάνο (ήγουν, χωρίς μοντάζ), με ναυτιλιακό κοντέινερ που ρίπτεται μαστόρικα από γέφυρα αυτοκινητοδρόμου, για να ακινητοποιήσει όχημα χρηματαποστολής και να κάνουν το ντου τους, ο Τζίτζι και τα άλλα τα παιδιά. Η σεκάνς είναι όντως καθηλωτική… Κάτι, όμως, πάει στραβά, και τον μπουζουριάζουν τον Τζίτζι. Και βρίσκονται οι δυο εραστές ένθεν και ένθεν της φυλακής τα σίδερα, και ξεροσταλιάζουν –και, λες να τα καταφέρουν τώρα που μαθεύτηκε η αλήθεια για τα επαγγελματικά του; Παραδόξως, όμως, καίτοι και ερωτικομελοδραματικά, μα και περιπετειοαστυνομικά η ταινία το’ χει το κατιτίς της, η σύνδεση των δυο δεν ευτυχεί, ρε παιδί μου. Συγχρόνως, το σενάριο δομείται σε τρία κεφάλαια (με τίτλο), των οποίων η διάκριση μοιάζει και αυθαίρετη και εντελώς αχρείαστη. Η δε τραγική κορύφωση του φινάλε αφήνει μια επίγευση στερεότυπου, παλιομοδίτικου déjà vu

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες