Κινηματογράφος | Ταινίες

7 μέρες στο Έντεμπε , 2018 (7 Days in Entebbe)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ζοζέ Παντίλια
Σενάριο
Γκρέγκορι Μπερκ
Πρωταγωνιστούν
Ντάνιελ Μπρουλ, Ρόζαμουντ Πάικ, Έντι Μάρσαν, Λιόρ Ασκενάζι, Ντενί Μενοσέ, Μπεν Σνέτσερ, Νόνζο Ανόζι
Διάρκεια
107
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Θρίλερ δράσης
Πρεμιέρα
16 Αυγούστου 2018

Η αληθινή αεροπειρατεία-τρομοκρατική ενέργεια που κορυφώθηκε στο Έντεμπε της Ουγκάντας το 1976, σε μια υπερβολικά αναλυτική και πιστή αφήγηση που δεν συναρπάζει παρά το εντυπωσιακό διεθνές καστ.

Στις 27 Ιουνίου 1976, η πτήση 139 της Air France αναχώρησε από το Τελ Αβίβ για Παρίσι με 246 (κυρίως Εβραίους) επιβάτες και 12μελές πλήρωμα. Σε ενδιάμεσο σταθμό στην Αθήνα (στο φιλμ υπάρχουν φτιαχτά πλάνα από το κλεινόν άστυ της δεκαετίας του ’70), επιβιβάστηκαν άλλοι 58 επιβάτες. Ανάμεσά τους, τέσσερις αεροπειρατές: δυο Παλαιστίνιοι του μαρξιστικού Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, και δυο Γερμανοί της αριστερίστικης τρομοκρατικής οργάνωσης Επαναστατικοί Πυρήνες. Οι δυο τελευταίοι, ο Βίλφριντ Μπέζε (Μπρουλ) και η Μπριγκίτε Κούλμαν (Πάικ, σε καστανή βερσιόν), φαντάζουν αρχικά ως τα κεντρικά πρόσωπα της ταινίας του Παντίλια. Παρακολουθούμε διεξοδικά (με επεξηγηματικές αναγραφές επί της οθόνης) την όλη αεροπειρατεία μέχρι την τελική προσγείωση του αεροπλάνου σε παροπλισμένο σταθμό του διεθνούς αεροδρομίου Έντεμπε της Ουγκάντας. Κι απάνω που αρχίζουν οι γερμανοί αντάρτες πόλης να αραδιάζουν (σχηματικά) την σέβεντιζ επαναστατική ιδεολογία τους, η αφήγηση στρέφεται για λίγο στους ομήρους. Εβραίοι στην πλειονότητά τους, αυτοί οι απλοί πολίτες ήταν ουσιαστικά πιόνια στη σκακιέρα μεταξύ αεροπειρατών και ισραηλινής κυβέρνησης.

Κάπου εδώ, η αφήγηση μοιάζει να βρίσκει καλύτερο raison d’ être επικεντρωνόμενη στα (πολυλογάδικα) πολιτικά ντεσού πίσω από την διαπραγμάτευση του επίσημου (και μυστικού) ισραηλινού κράτους με τους τρομοκράτες. Κυρίαρχο δίπολο εδώ, ο πρωθυπουργός, Γιτζάκ Ραμπίν (Ασκενάζι), και ο υπουργός Άμυνας, Σίμον Πέρεζ (Μάρσαν). Και οι δυο βετεράνοι καρατερίστες δίνουν αξιόλογες ερμηνείεςˑ ουσιαστικά, κανείς ηθοποιός δεν υστερεί, κι ο Ανόζι καταθέτει ενδιαφέρουσα εκδοχή του ουγκαντιανού δικτάτορα, Ίντι Αμίν. Δυστυχώς, οι ερμηνείες δεν αρκούν για να κάνουν την ταινία ενδιαφέρουσα. Η αναποφάσιστη εστίαση της αφήγησης, το νωθρό σασπένς περί την έκβαση της ομηρείας, και η αλλόκοτη επιλογή να μιλάνε κάθε τόσο οι χαρακτήρες στην δική τους γλώσσα (κι όχι στα αγγλικά, όπως έκαναν ένα λεπτό πριν) κάνουν το πράμα πλαδαρό. Κι είναι κι εκείνη η αρκούντως δήθεν σκηνοθετική μαγκιά, όπου με πρόφαση το ότι η κοπέλα ενός από τους ισραηλινούς στρατιώτες της επιχείρησης απελευθέρωσης είναι, λέει, χορεύτρια, βλέπουμε κάθε τόσο εμβόλιμα την ισραηλίτικη ομάδα μοντέρνου χορού Batsheva  επί  τω έργω. Δηλαδή, τα παιδιά ερμηνεύουν έκτακτα μια προχώ κι άκρως συμβολική χορογραφία-καταγγελία υπό τους ήχους ρυθμικού παραδοσιακού τραγουδιού. Το πρόβλημα είναι πως αυτή η αρτιστίκ προσθήκη αντί να ισχυροποιεί το μήνυμα της ταινίας, το αποδυναμώνει.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες