Κινηματογράφος | Ταινίες

Ανεκπλήρωτος Γάμος , 2017 (On Chesil Beach)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντόμινικ Κουκ
Σενάριο
Ίαν ΜακΓιούαν
Πρωταγωνιστούν
Σίρσα Ρόναν, Μπίλι Χάουλ, Αν Μαρί Νταφ, Άντριαν Σκάρμπορο, Έμιλι Ουότσον, Σάμιουελ Ουέστ
Διάρκεια
110
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
23 Αυγούστου 2018

Καλοφτιαγμένη μεταφορά της νουβέλας του ΜακΓιούαν, για ένα νιόπαντρο ζευγάρι στην ασφυκτική Αγγλία του 1962, και για το πώς το φιάσκο της γαμήλιας νύχτας τους σημάδεψε τις ζωές τους…

Ο Κουκ είναι καταξιωμένος θεατρικός σκηνοθέτης, που πραγματοποιεί εδώ το σινεματικό ντεμπούτο του. Το δε σενάριο προέρχεται από την παινεμένη ομότιτλη νουβέλα του ΜακΓιούαν, που την διασκεύασε αυτοπροσώπως για την μεγάλη οθόνη. Μοιραία, και τα δυο αυτά, εχμ, αντικινηματογραφικά χαρακτηριστικά φαίνονται στην ταινία… Και μαζί με την τυπολατρικά αγγλική παραγωγή του BBC στήνουν ένα αποτέλεσμα που δεν απευθύνεται ούτε κατά διάνοια στον απροβλημάτιστο ποπκορνάκια θεατή των πολυσινεμά. Όσοι σκύψουν, όμως, υπομονετικά πάνω από αυτή την χαμηλότονα σπαρακτική ταινία θα ανταμειφθούν με ωραίες ερμηνείες, εξαιρετική φωτογραφία (Σον Μπόμπιτ), υπέροχες συμφωνικές μουσικές (από Μότσαρτ έως πρωτότυπες συνθέσεις του Νταν Τζόουνς), και μπόλικη τροφή για σκέψη (που ίσως τους ωθήσει και στην αναζήτηση της νουβέλας «Στην ακτή» [Πατάκης]).

Είναι 1962. Ο Έντουαρντ (Χάουλ, πολύ καλός) και η Φλόρενς (Ρόναν, επίσης) έχουν μόλις αποφοιτήσει μετ’ επαίνων από το πανεπιστήμιο. Εκείνη είναι μια φιλόδοξη βιολίστρια, αυτός σπούδασε Ιστορία. Τους πρωτοβλέπουμε στην ερημική παραλία Τσέζιλ, λίγες ώρες μετά τον γάμο τους. Επιστρέφουν στο ξενοδοχείο, δειπνούν, η αμηχανία ξεχειλίζει –σε λίγο θα βρεθούν στο κρεβάτι. Για πρώτη φορά. Είναι η πρώτη φορά –και για τους δυο. Κι ενώ κάθε τόσο επιστρέφουμε στην δύστοκη σαρκική ολοκλήρωση του έρωτά τους, αρχίζουν τα φλασμπάκ. Με την γνωριμία τους. Με θραύσματα του παρελθόντος τους. Με τις οικογένειές τους. Η Φλόρενς, εν προκειμένω, προέρχεται από εύπορη διανοούμενη οικογένεια (τους γονείς της υποδύονται η Ουότσον και ο Ουέστ), όπου το αιχμηρό πνεύμα υποσκελίζει το συναίσθημα. Ο Έντουαρντ, αντίθετα, ανήκει σε «επαρχιακή» ιδιαίτερα δεμένη οικογένεια, με έναν υπέροχο πατέρα (Σκάρμπορο), και μια μάνα (Νταφ, θαυμάσια σε ρόλο-παγίδα), που ήταν καλή ζωγράφος, μέχρι που ένα εξωφρενικό ατύχημα σε σταθμό τρένου την άφησε μισότρελη…   

Κι ενώ η παραλυτική αμηχανία αμφότερων κορυφώνεται πάνω στην νυφική παστάδα (με θαυμάσια ζουμαρίσματα σε χέρια, ρούχα, βλέμματα), και το πράμα πασιφανώς δεν τσουλάει, ο θεατής σπαζοκεφαλιάζει να ανακαλύψει τι είναι εκείνο που «κρατάει» τους δυο νέους μακριά από την ολοκλήρωσή τους. Ποιος «φταίει»; Τι κρύβουν; Θα το δούμε φευγαλέα, σε ένα ακόμη φλασμπάκ, χωρίς περιττές επεξηγήσεις και υπογραμμίσεις. Τα τελευταία 20 περίπου λεπτά του φιλμ συμπυκνώνουν, όπως ακριβώς και το βιβλίο, την εξέλιξη του Έντουαρντ μες στα χρόνια, με άλμα στα 1975 και, τελικά, στο κυριολεκτικά δακρύβρεχτο φινάλε το 2017. Και τότε, θα καταλάβουμε… Και, όπως προείπα, θα θελήσουμε, πιθανότατα, να καταδυθούμε στο λογοτέχνημα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες