ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Δε θα Συμπεθεριάσουμε Ποτέ! , 2017 (Come un gatto in tangenziale)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ρικάρντο Μιλάνι
Σενάριο
Φούριο Αντρεότι, Τζούλια Καλέντα, Ρικάρντο Μιλάνι, Πάολα Κορτελέζι
Πρωταγωνιστούν
Πάολα Κορτελέζι, Αντόνιο Αλμπανέζε, Σόνια Μπεργκαμάσκο, Λούκα Αντζελέτι, Κλάουντιο Αμέντολα, Αλίτσε Μαζέλι, Σιμόνε Ντε Μπιάνκι
Διάρκεια
98
Χώρα
Ιταλία
Είδος
Κωμωδία
Πρεμιέρα
23 Αυγούστου 2018

Ο έφηβος γιός μιας ταπεινής άνεργης και η κόρη ενός υπαλλήλου του Ευρωκοινοβουλίου ερωτεύονται αναγκάζοντας τους γονείς τους να συγχρωτιστούν, σε αυτή την καλών προθέσεων και ερμηνειών μα στερεότυπη κωμωδία.

Με τον ακομπλεξάριστο τρόπο που κάνει ακόμη και τις πιο μέτριες ιταλικές κωμωδίες εύληπτες και λαϊκές (με την καλή την έννοια), ο Μιλάνι προσεγγίζει ένα καθόλου αστείο θέμα: τις δυσθεώρητες κοινωνικές διαφορές που χωρίζουν τους προνομιούχους από τους πολίτες β’ διαλογής της σημερινής Ιταλίας. Ή και ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν αγαπάτε, μια που ο Τζοβάνι (Αλμπανέζε, καλός) εργάζεται σε think tank του Ευρωκοινοβουλίου. Είναι προδήλως ευκατάστατος και σοφιστικέ, και κατοικεί σε αψεγάδιαστο σπίτι στο ιστορικό κέντρο της Αιώνιας Πόλης. Επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες, ανακαλύπτει πως η 13χρονη κόρη του, Ανιέζε (Μαζέλι), την οποία έχει αναθρέψει μόνος του μετά το διαζύγιο, έχει δεσμό με τον Αλέσιο (ντε Μπιάνκι), ένα συνομήλικο αντράκι, ευειδές και έξυπνο ΑΛΛΑ από την απέναντι πλευρά της παλιοκενωνίας. Ο μικρός ζει στο υποβαθμισμένο λαϊκό προάστιο Μπαστότζι δίπλα σε κάθε λογής μετανάστες, μαζί με την Μόνικα (Κορτελέζι, καλή), την απολυμένη μάνα του (ήταν ταμίας σουπερμάρκετ). Παρά τις κατηχήσεις του Τζοβάνι περί κοινωνικών διαφορών, η Ανιέζε, ως άλλη Ιουλιέτα, συνεχίζει ακάθεκτα τη σχέση με τον πτωχό Αλέσιο. Οπότε, ο «ευρωπαίος» μεγαλόσχημος μπαμπάς και η λαϊκιά ηφαιστειώδης μαμά αναγκάζονται να γνωριστούν. Να συνυπάρξουν. Να πάνε, ας πούμε, στην θάλασσα όλοι μαζί: μια Κυριακή στην χαοτική παραλία της πλέμπας, την επόμενη στην χαΐστικη πλαζ δια ολίγους… Κι έτσι συνεχίζεται το πράμα, με τους δυο κόσμους να συγκρούονται στην προσπάθειά τους να επικοινωνήσουν.

Ακούγεται κάπως βαρύ ενδεχομένως, αλλά ο Μιλάνι και οι συν-σεναριογράφοι του επιμένουν στην ανάλαφρη κωμική πλευρά αυτής της απίθανης ώσμωσης. Εξάλλου, ο πρωτότυπος τίτλος, «Σαν γάτα στον αυτοκινητόδρομο», που ξεστομίζει η μπριόζα Μόνικα περιγράφοντας πόσο θα κρατήσει η σχέση των παιδιών τους, προδιαθέτει. Υπάρχουν όντως στιγμές που γελάς αβίαστα –αν και η μη προνομιούχα πλευρά παρουσιάζεται σίγουρα ωραιοποιημένη και σχηματική. Ειδικά ο άρτι αποφυλακισμένος πατέρας (Αμέντολα) του Αλέσιο, ένας άξεστος ουτιδανός με τατού και ξεβαμμένο μαλλί, παραείναι καρικατούρα. Συνολικά, πάντως, η ταινία βλέπεται ευχάρισταˑ και με λίγη προσπάθεια, «ακούγεται» και το κοινωνικό σχόλιο που κρύβει (καλά, όμως) εντός της.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες