Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Εξομολόγηση της Δασκάλας του Πιάνου , 2017 (Beri)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ζάζα Ουρουσάτζε
Σενάριο
Ζάζα Ουρουσάτζε
Πρωταγωνιστούν
Ντιμίτρι Τατισβίλι, Σοφία Σεμπισκβεράτζε, Γιόζεφ Χεβεντελίτζε, Σάμπα Γκάβα, Νάτα Μουρβανίτζε, Κάχα Γκογκίτζε
Διάρκεια
88
Χώρα
Γεωργία, Εσθονία, Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κοινωνικό δράμα
Πρεμιέρα
30 Αυγούστου 2018

Σε καραπομονωμένο χωριό της Γεωργίας, ο νεοφερμένος σινεφίλ παπάς, η μοιραία γυναίκα της περιοχής, κι ένας έφηβος που μαθαίνει πιάνο μπλέκονται σε μια άστοχη, κακοδομημένη ιστορία ειπωμένη με ωραία αισθητική.

Την λες και «μεγάλη απογοήτευση» την νέα ταινία του Γεωργιανού, σε σύγκριση με το προ πενταετίας διαμαντάκι του «Μανταρίνια», που του απέφερε υποψηφιότητα ξενόγλωσσου Όσκαρ. Ο γενικός λιτός τόνος, βέβαια, η ράθυμη πλην επεισοδιακή επαρχιακή ζωή, και η λεπταίσθητη φωτογραφία (Γκιόργκι Σβελίτζε) είναι κι εδώ παρόντα. Αλλά από αφήγηση… Στην εναρκτήρια σκηνή, ο σπουδαγμένος σκηνοθέτης και όψιμος ιερωμένος Γκιόργκι (Τατισβίλι, καλός και ωραία φιγούρα) παίρνει «δυσμενή» μετάθεση σε ερημικό χωριουδάκι στα ανατολικά της Γεωργίας. Το πρώτο μισάωρο βλέπουμε α) οριακά χιουμοριστικούς διαλόγους του πράου Γκιόργκι με τον Βάλικο (απολαυστικός, ο πρωτοεμφανιζόμενος Χεβεντελίτζε), τον εντελώς γήινο και έξω καρδιά νεωκόρο του, ή β) μινυνθάδια περιστατικά με κατοίκους του χωριού, τους οποίους σα-να-πούμε μαθαίνουμε. Μετά, ο συνειδητοποιημένος, κινηματογραφόφιλος παπάς στήνει, σε ένα μέρος που δεν έχει ούτε ίντερνετ, αυτοσχέδια αίθουσα προβολής και καλεί το ποίμνιο για μια άλλη, πιο σύγχρονη κατήχηση. Ως πρώτη ταινία επιλέγει το «Μερικοί το προτιμούν καυτό» -με την αιώνια Μέριλιν. Και στο τέλος της προβολής, κάποιος χωρικός λέει, «Αυτή η Μέριλιν δεν μοιάζει με την Λίλη, τη δασκάλα του πιάνου;».

Ε, λοιπόν, μοιάζει. Δηλαδή, σε τέτοιο βαθμό –οξυζεναρισμένο μαλλί-λάχανο, ίδιο μακιγιάζ, κάγκελο η βλεφαρίς, πλούσιες λικνιστές καμπύλες κάτω από στενά φουστάνια–, ώστε άμα τη εμφανίσει της ωραίας Σεμπισκβεράτζε που την υποδύεται, τρως το πρώτο ξενέρωμα. Διότι, πού διάολο βρέθηκε τόσο άψογα στιλιζαρισμένη γκομενάρα-ιδέα στην ερημιά του γεωργιανού πουθενά; Έλα μου, ντε. Περί την Λίλη, λοιπόν, την οποία μπορεί και να ορέγεται ο παπάς μας, θα στηθεί στο τελευταίο 15λεπτο ένα μαξιμαλιστικό μελόδραμα, που συνταιριάζει παιδεραστία, εφηβικές ονειρώξεις, μια πιθανότατα ψυχοπαθολογική προσωπικότητα, διάφορες σκόρπιες υπόνοιες, ολίγο «Für Elise» του Μπετόβεν, κι ένα παρ’ ολίγον λιντσάρισμα… Και για να μας αποτελειώσει, ο Ουρουσάτζε πετάει κι ένα ολότελα απότομο τέλος, απάνω που περιμένεις κάπου να οδηγήσει το προηγηθέν μπαρόκ ξέσπασμα. Πραγματικά, δεν κατάλαβα τι επιδιώκει ο ποιητής… Εκτός, ίσως, από το να εδραιώσει τη θέση του ως μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου κοτσάροντας αποσπάσματα από αυτονόητα ιερά ξόανα της έβδομης τέχνης, σαν το «Vertigo», ξερωγώ… Πολύ δήθεν.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες