Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Δον Κιχώτη , 2018 (The Man Who Killed Don Quixote)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τέρι Γκίλιαμ
Σενάριο
Τέρι Γκίλιαμ, Τόνι Γκριζόνι
Πρωταγωνιστούν
Άνταμ Ντράιβερ, Τζόναθαν Πράις, Τζοάνα Ριμπέιρο, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Όλγκα Κουριλένκο, Τζέισον Ουάτκινς, Ρόσι Ντε Πάλμα, Χορδί Μολά
Διάρκεια
132
Χώρα
Ισπανία, Βέλγιο, Γαλλία, Πορτογαλία, Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κωμικοτραγική περιπέτεια φαντασίας
Πρεμιέρα
06 Σεπτεμβρίου 2018

Η πολυαναμενόμενη ταινία του Γκίλιαμ, μείγμα φαντασίας και πραγματικότητας, ανακατεύει τον δονκιχωτικό ιδεαλισμό με τον κυνισμό της σόουμπιζ, έχει σπουδαίες μα και αμήχανες στιγμές, κάνει κοιλιές –και είναι σινεφίλ, βέβαια.

Δεν ξέρω κατά πόσο θα έβαζα τρεις φλογίτσες αξιολόγησης σε αυτήν την ταινία, αν δεν ήταν πασίγνωστο ότι ο δημιουργός της πέρασε 29 χρόνια παλεύοντας να την υλοποιήσει, μοιάζοντας και ο ίδιος με μικρό αμετανόητο Δον Κιχώτη μες στην μπίζνα της έβδομης τέχνης… Τούτων δοθέντων, πάμε στο προκείμενο. Λοιπόν, η ταινία είναι όντως πολύ μακριά. Και, όχι και τόσο αναπάντεχα για Γκίλιαμ, άνιση, καθώς η αυταπάτη του μεγαλείου, και η αντίστιξη μεταξύ κυνισμού και ιδεαλισμού που διαποτίζουν το φιλμ, μετουσιώνονται άλλοτε σε σπουδαίες/ συγκινητικές σκηνές, κι άλλοτε σε ανερμάτιστο μαξιμαλιστικό μπάχαλο… Η εναρκτήρια σεκάνς βρίσκει τον Δον Κιχώτη κρεμασμένο στον ανεμόμυλο –Cut, που να πάρει! Ο Τόμπι (Ντράιβερ, καλός), ανερχόμενος νεαρός σκηνοθέτης διαφημιστικών, γυρίζει στην Ισπανία πανάκριβο «δονκιχωτικό» σποτάκι για λογαριασμό ρώσου μεγαλολεφτά (Μολά). Κι ενώ παρακολουθούμε ίντριγκες, αλλαξοκωλιές και μεθοδεύσεις εντός κι εκτός γυρισμάτων, ένας τσιγγάνος πουλάει στον Τόμπι DVD με την ασπρόμαυρη πειραματική ταινία «Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Δον Κιχώτη». Την οποία είχε γυρίσει προ δεκαετίας ο ίδιος ο Τόμπι, εκεί στην Ισπανία, τότε που το ιδεαλιστικό καλλιτεχνικό του όραμα μεσουρανούσε ακόμα.

Αποκαρδιωμένος από την διάψευση των ιδανικών του, ο Τόμπι ξαναπάει στο χωριό όπου είχε γυρίσει το φοιτητικό φιλμάκι του. Και, ναι, βρίσκει τον Χαβιέρ Σάντσες (Πράις), τον ταπεινό παπουτσή που είχε τότε χρίσει Δον Κιχώτη της ταινίας του. Λίγο μετά, θα βρει και την Ανχέλικα (Ριμπέιρο), το κορίτσι με τα σιδεράκια που είχε υποδυθεί την Δουλτσινέα. Μόνο που τα πράματα έχουν πάρει αναπάντεχη τροπή: ο μεν τσαγκάρης έχει κολλήσει και νομίζει ότι είναι στ’ αλήθεια ο Δον Κιχώτης. Η δε κοπελιά, που νόμισε ότι θα γινόταν σταρ του σινεμά, έχει γίνει βιζιτού πολυτελείας –είναι, μάλιστα, η ερωμένη-αντικείμενο του Ρώσου… Ε, από δω και πέρα αρχίζει μια αέναη εναλλαγή περιπετειώδους πραγματικότητας και παραβολικής φαντασίας, καθώς ο Δον Κιχώτης-παπουτσής κυνηγάει τα θερβαντικά ιδανικά του, αναγορεύοντας τον τέως σκηνοθέτη του σε Σάντσο Πάνθα του. Κι ενώ ο Τόμπι άλλοτε παρασύρεται από την θέρμη του παλαβού Δον Κιχώτη του, κι άλλοτε δυσανασχετεί με όσα συμβαίνουν, το όλον κορυφώνεται σε έναν γκροτέσκα κιτς χορό μεταμφιεσμένων, που στήνει ο Ρώσος σε υπέροχο μεσαιωνικό μοναστήρι. Συμπερασματικά, υπάρχουν σίγουρα στιγμές (ίσως και σκηνές), όπου το πνεύμα του εμβληματικού μυθιστορήματος του Θερβάντες κατεβαίνει αυτούσιο στον θεατή. Κι άλλες, όπου ο αμοραλισμός της σόουμπιζ ξεμπροστιάζεται μαστόρικα. Υπάρχουν, όμως, κι άλλες, όπου όσα συμβαίνουν μπατάρουν υπερβολικά προς το ακατέργαστο, γριφώδες προσχέδιο ενός μπερδεμένου (και λίγο πικρόχολου) καλλιτέχνη…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες