Κινηματογράφος | Ταινίες

Κρίστοφερ και Γουίνι , 2018 (Christopher Robin)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μαρκ Φόρστερ
Σενάριο
Άλεξ Ρος Πέρι, Άλισον Σρέντερ
Πρωταγωνιστούν
Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Χέιλι Άτγουελ, Μπρόντι Καρμάικλ, Μαρκ Γκάτις, Όλιβερ Φορντ Ντέιβις, Έντριαν Σκάρμπορο, Ρότζερ Άστον-Γκρίφιθς
Διάρκεια
104
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Γλυκόπικρη περιπέτεια φαντασίας
Πρεμιέρα
06 Σεπτεμβρίου 2018

Ο ενήλικος Κρίστοφερ Ρόμπιν ξανασμίγει με τον Γουίνι και τα άλλα λούτρινα ζωάκια της παιδικής του ηλικίας, σε αυτή την γλυκόπικρη, προσεγμένη και συγκινητική ταινία για μικρούς και (κυρίως) μεγάλους.

Ως παιδί δεν γνώρισα τον Γουίνι το Αρκουδάκι και την παρέα του. Όταν, όμως, μέσω της κόρης μου εκτέθηκα στις υπέροχες, σουρεαλιστικά φευγάτες ιστορίες του Άγγλου Έι Έι Μιλν (1882-1956) έπαθα, ομολογώ, την πλάκα μου. Μακάρι όλα τα διδάγματα ζωής που παίρνουν τα παιδιά να διακατέχονταν από την τρυφερή εκκεντρικότητα, την φαντασία, και τον ανεκτικό ουμανισμό που αναβλύζουν από τις περιπέτειες του Γουίνι... Στους τίτλους έναρξης αυτής της θαυμάσιας ταινίας της Disney, ξεφυλλίζουμε το βιβλίο ζωής του Κρίστοφερ Ρόμπιν, του αγοριού-ιδιοκτήτη του Γουίνι (και του Γκαρή, του Γουρουνακίου, του Τίγρη και των άλλων λούτρινων ζώων που ζουν στο Δάσος των Γαλάζιων Ονείρων). Και μέσα από τίτλους και όμορφες εικόνες (στο ύφος της κλασικής εικονογράφησης του Σέπαρντ), βλέπουμε πώς ο Κρίστοφερ αποχωρίστηκε τα παιχνίδια του, πήγε σε οικοτροφείο, μετά στο μέτωπο του Β’ Παγκόσμιου –και τώρα είναι πια 40άρης, ζει στο μεταπολεμικό Λονδίνο με την γυναίκα του (Άτγουελ) και την 9χρονη κόρη τους, Μάντελιν (Καρμάικλ), δουλεύει σε εταιρεία κατασκευής βαλιτσών, και έχει την μορφή του ΜακΓκρέγκορ. Έχοντας να κουλαντρίσει μια κρίση στη δουλειά, ο εργασιομανής και συναισθηματικά απόμακρος Κρίστοφερ αδυνατεί, για πολλοστή φορά, να ακολουθήσει σύζυγο και κόρη στο πατρογονικό εξοχικό του στο Σάσεξ –εκεί, δηλαδή, όπου δρούσαν ο Γουίνι και η παρέα του. No problem, έρχεται ο ίδιος ο Γουίνι αυτοπροσώπως και τον βρίσκει. Και παρά την αρχική πραγματιστική απροθυμία του Κρίστοφερ, ο Γουίνι (και οι λοιποί) θα καταφέρει να ανασύρει το παιδί από την ψυχή του 40άρη…
Τεχνικά, η σύζευξη ζωντανής δράσης με τα ψηφιακά ζωντανά και ομιλούντα ζωάκια-παιχνίδια είναι άψογη. Τα δε ζωάκια είναι φθαρμένα και ταλαιπωρημένα –όπως κάθε παιδικό παιχνίδι που σέβεται τον εαυτό του. Ο ρυθμός της ταινίας απέχει παρασάγγας από το φρενήρες μπαμ-μπούμ των σημερινών παιδικών ταινιών. Εδώ, είναι οι υπέροχα σουρεαλιστικές ατάκες σοφίας του Γουίνι (πραγματική πραγματεία περί του τίποτα), ή οι πεσιμιστικές διαπιστώσεις του Γκαρή που κινούν την (όποια) δράση, η οποία πλαισιώνεται ιδανικά από το πολύβουο Λονδίνο του 1950 ή την μακάρια αγγλική εξοχή. Η αλήθεια είναι πως το φινάλε –όλως αναμενόμενο και οικογενειακά χουχουλιαστό– με ξενέρωσε λιγάκι, εξού και η ταινία δεν παίρνει τεσσάρι στην αξιολόγηση. Επίσης, θα ήθελα οι άλλοι φίλοι του Γουίνι –ειδικά ο ιδεοληπτικός Λαγός και το αγχώδες Γουρουνάκι– να είχαν περισσότερο ρόλο. Αλλά το κυρίως μέρος της ταινίας, με τον θαυμάσιο ΜακΓκρέγκορ να ξεφλουδίζει παρέα με ένα φθαρμένο παιδικό αρκουδάκι τα τρίσβαθα της ψυχής του είναι συγκινητικό, βαθύ, και απευθύνεται, φοβάμαι, περισσότερο σε ενήλικες θεατές παρά σε παιδιά. Διότι, βέβαια, είμαστε εσαεί τα παιδικά μας χρόνια –το πιστοποιούν, άλλωστε, όλες οι σχολές ψυχολογίας και βιολογίας…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες