Κινηματογράφος | Ταινίες

Πρόσκληση σε Γάμο , 2018 (Destination Wedding)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Βίκτορ Λέβιν
Σενάριο
Βίκτορ Λέβιν
Πρωταγωνιστούν
Ουινόνα Ράιντερ, Κιάνου Ριβς
Διάρκεια
86
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Ρομαντική κομεντί
Πρεμιέρα
06 Σεπτεμβρίου 2018

Τα μόνα ομιλούντα πρόσωπα αυτής της σχεδόν ανυπόφορης ταινίας είναι δυο νευρωτικοί μισάνθρωποι που γνωρίζονται στη διάρκεια διήμερου γάμου-εκδρομή και γκρινιάζουν/ λοιδορούν/ ξεκατινιάζουν ακατάπαυστα, ενώ υποτίθεται φλερτάρουν μεταξύ τους.

Στα χαρτιά, η ιδέα δεν είναι κακή: θα βάλω δυο κυνικούς μισάνθρωπους να στηλιτεύουν αχαλίνωτα την κακορίζικη ανθρώπινη κατάσταση γενικώς, ενώ γύρω τους εκτυλίσσεται γκράντε εξοχικός γάμος. Κανείς άλλος χαρακτήρας δεν θα αρθρώνει ατάκα. Θα ρίξω και τζαζωπή-λάτιν μουσική ανελκυστήρα, θα κάνω και τους τίτλους έναρξης παλιομοδίτικα λιτούς –να, σαν κάτι ταινίες του Γούντι, ένα πράμα… Ναι, καλά! Στην πράξη, αυτό που (μας) κάνουν η Ράιντερ και ο Ριβς μετά βίας αντέχεταιˑ και την ευθύνη γι’ αυτό έχουν και το σενάριο, και οι ερμηνείες τους, φοβάμαι. Ο ανέκφραστα κυνικός Φρανκ (Ριβς) και η νευρωτικά πολυλογού Λίντζι (Ράιντερ) γνωρίζονται-καθώς-παρεξηγούνται λίγο πριν επιβιβαστούν στο μικρό αεροπλάνο που θα τους μεταφέρει στο γραφικό Πάσο Ρόμπλες της Καλιφόρνιας για τον γάμο-σαββατοκύριακο, που παραθέτει ο ετεροθαλής αδελφός εκείνου και τέως αρραβωνιαστικός εκείνης. Φρανκ και Λίντζι δεν μισούν μόνο τον γαμπρόˑ μισούν και σαρκάζουν κάθε ανθρώπινη έκφανση/ αδυναμία/ συνήθεια. Κοντολογίς, λατρεύουν να μισούν. Και καθώς η γαμήλια διοργάνωση τους έχει ρίξει σε διπλανά δωμάτια, σε διπλανές θέσεις στο τραπέζι, κ.ο.κ, οι δυο μεσήλικες μισάνθρωποι γνωρίζονται καλύτερα. Δηλαδή, εντελώς καλύτερα, μέσα-έξω και ανάσκελα… The end.

Το να ακούς διαρκώς τη μία να σχολιάζει γκρινιάρικα, φοβικά και δύστοκα τα πάντα γύρω της, είναι ένα θέμα. Το οποίο διογκώνεται περαιτέρω μέσα από τις (δήθεν) ατακαδόρικες κυνικές αποκρίσεις του άλλου, που αποδομούν σχολαστικά την ανθρώπινη φύση. Ενδεχομένως με άλλο πρωταγωνιστικό δίδυμο το σχήμα τούτο να είχε ένα κάποιο ενδιαφέρον. Αλλά το μείζον πρόβλημα της ταινίας, αυτό που σου προκαλεί πονοκέφαλο, βαρεμάρα και σιχτίρι, είναι οι ερμηνείες των δυο πάλαι ποτέ αστέρων-φετίχ της δεκαετίας του ’90. Αφασικός, ανέκφραστος και αλλού ο Ριβς, μοιάζει να μην καταλαβαίνει τι αρθρώνει (πόσο μάλλον ο θεατής). Η δε Ουινόνα παίζει νευρωτικά και καρικατουρίστικα μια νευρωτική, συμπληρώνοντας ένα ανυπόφορο δίδυμο. Διαβάζω δε, ότι σε πολλές σκηνές αυτοσχεδίασαν οι δυο ηθοποιοί. Φευ!

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες