Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Καλόγρια , 2018 (The Nun)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κόριν Χάρντι
Σενάριο
Γκάρι Ντάουμπερμαν
Πρωταγωνιστούν
Ντέμιαν Μπιτσίρ, Τάισα Φαρμίγκα, Τζόνας Μπλοκέ, Σάρλοτ Χόουπ, Ίνγκριντ Μπίζου, Μπόνι Άαρονς
Διάρκεια
118
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Τρόμου
Πρεμιέρα
06 Σεπτεμβρίου 2018

Η καλόγρια-δαίμονας του «Κάλεσμα 2» και το ρουμανικό μοναστήρι στο οποίο παρεπιδημεί πρωταγωνιστούν, μαζί με παπά-εξορκιστή και μαθητευόμενη μοναχή, σε αυτό το άθλιο παρακλάδι της δεξιοτεχνικής σειράς ταινιών.

Τι κρίμα –και τι χάλι! Μετά τα δεξιοτεχνικά και υποβλητικά «Το κάλεσμα», και «Το κάλεσμα 2» ο σκηνοθέτης τους, Τζέιμς Γουάν, κρατάει την παραγωγή και δίνει την σκυτάλη στους Χάρντι και Ντάουμπερμαν –που να μην έσωνε! Το προκύψαν παρακλάδι των «Καλεσμάτων» –με εξαίρεση μια σκηνή σε αίθουσα συσκέψεων του Βατικανού– εκτυλίσσεται ολόκληρο σε ζοφερό γοτθικό μοναστήρι της ρουμανικής υπαίθρου εν έτει 1952. Και μας αποκαλύπτει, λέει, πούθε κρατάει η σκούφια της καλόγριας-δαίμονα που ευθυνόταν για την δαιμονοκαταληψία της δεύτερης ταινίας. Όλα ξεκινάνε με την αυτοκτονία-απαγχονισμό νεαρής καλόγριας στο εν λόγω μοναστήρι. Η νεαρή καλόγρια, σημειώστε, φοράει γυαλιστερό κραγιόν –ήτοι, χωροχρονική πιστότητα–πεισματάρα μακιγιέζ, 0-1… Στέλνει, που λέτε, το Βατικανό τον ιερέα-εξορκιστή Μπερκ (Μπιτσίρ, κακός), και την μαθητευόμενη μοναχή Αϊρίν (Φαρμίγκα, αδελφή της Βέρα, που πρωταγωνιστούσε στις δυο προηγούμενες ταινίες), να ανακαλύψουν τι παίζει, και αν η μονή έχει μιαθεί ανεπανόρθωτα. Εννοείται πως ο παπάς έχει ψυχοτραύμα από παλιό εξορκισμό που διεξήγαγε, ενώ η νεαρή αδελφή του ελέους έβλεπε παιδιόθεν οράματα με… φρικώδη μοναχή (αλλά θέλει να γίνει κι εκείνη καλόγρια, χμμμ...). Με τη βοήθεια του Φρέντσι (Μπλοκέ), νεαρού Γαλλοκαναδού που σε μια πρωθύστερη εκδήλωση νεοεποχικής αλληλεγγύης έχει εγκατασταθεί, λέει, στο χωριό δίπλα στο μοναστήρι για να συνδράμει τους ντόπιους (μετά τον Πόλεμο; Μετά το Σύμφωνο της Βαρσοβίας; Δεν διευκρινίζεται), ιερέας και ασκούμενη θα χωθούν στα καταγώγια του μοναστηριού, θα παίξουν ξύλο με την καλόγρια-δαίμονα, γενικά θα κάνουν χαλασμό, διότι εδώ έχουμε μια αρχετυπική μάχη μεταξύ καλού και κακού, αν δεν το καταλάβατε.

Τι να σας πω, τώρα; Δεν υπάρχει πτυχή της ταινίας που να μην πάσχει –ακόμα και η φωτογραφία (Μαξίμ Αλεξάντρ) είναι δύστοκα σκοτεινή και καραμέτρια, δηλαδή. Ο δε τρόμος, που στις προηγούμενες ταινίες ήταν υποδειγματικά μετρημένος, υποβλητικός και ουσιαστικός, είναι παιδαριωδώς φάτσα-κάρτα, φωνακλάδικος, και καταγέλαστος. Όσον αφορά τις ερμηνείες, με εξαίρεση την Αϊρίν της Φαρμίγκα, είναι όλες κακές –με αποκορύφωμα, βέβαια, την καλόγρια-δαίμονα της Άαρονς, που στο φινάλε μοιάζει με… τον Μέριλιν Μάνσον που στροβιλίζεται σε σιφόνι μπανιέρας. Ουπς, spoiler, σόρι.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες