Κινηματογράφος | Ταινίες

Στις τρεις κορυφές , 2017 (Three Peaks)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γιάν Τσάμπαϊλ
Σενάριο
Γιάν Τσάμπαϊλ
Πρωταγωνιστούν
Αλεξάντερ Φέλινγκ, Μπερενίς Μπεζό, Άριαν Μοντγκόμερι
Διάρκεια
94
Χώρα
Γερμανία, Ιταλία
Είδος
Ψυχολογικό δράμα
Πρεμιέρα
13 Σεπτεμβρίου 2018

Η σχέση ενός οκτάχρονου με τον σύντροφο της μαμάς του ισορροπεί επικίνδυνα πάνω στις εμβληματικές κορυφές των Δολομιτών, σε αυτή την ενδιαφέρουσα, αλλά όχι χωρίς προβλήματα ιταλογερμανική παραγωγή.

Τρεις (καλοί) ηθοποιοί, ένα συγκλονιστικό φυσικό τοπίο, μια ανθρώπινη ιστορία, και καθόλου μουσική υπόκρουση συναπαρτίζουν αυτήν την δεύτερη ταινία του γερμανού σκηνοθέτη. Στο ξεκίνημα, βλέπουμε την Λεά (Μπεζό) να διακοπάρει σε ιταλικό μεγαλοξενοδοχείο με τον 8χρονο γιό της, Τριστάν (Μοντγκόμερι, αποκάλυψη ο μικρός), και τον Άαρον (Φέλινγκ, καλός), τον από διετίας σύντροφό της. Ο βιολογικός πατέρας του μικρού, τον οποίον η Λεά παράτησε για τα μάτια του Άαρον, «εμφανίζεται» μόνο μέσα από τακτικότατα τηλεφωνήματα προς τον γιό του. Σύντομα, το τρίο μεταφέρεται σε ορεινό σαλέ κάτω από τις διάσημες Τρεις Κορυφές των Δολομιτών. Κι εκεί, μες στην επιβλητική γαλήνη του χιονισμένου βουνού, μάνα, γιός, και σύντροφος αντιμετωπίζουν την μεταξύ τους σχέση. Ο Άαρον –συναρπαστικό ανδρικό πρότυπο, που πιάνουν τα χέρια του, που το’χει και με το βουνό και με το κολύμπι, που παίζει μουσική, που είναι αβρός και σοφιστικέ– θέλει να χαλυβδώσει τη σχέση του με τον Τριστάν. Ο μικρός, που καρκινοβατεί μεταξύ ενθουσιασμένης αποδοχής και μουτρωμένης εχθρικότητας προς τον Άαρον, κάποια στιγμή, τον προσφωνεί διερευνητικά «Μπαμπά»… Αλλά η Λεά νιώθει ενοχές –ο γιός της έχει ήδη πατέρα, που τον νοιάζεται. Η υπόκωφη ένταση εναλλάσσεται με στιγμές τρυφερότητας (είτε μεταξύ του ζευγαριού, είτε μεταξύ των τριών), μέχρι το τελευταίο 20λεπτο, οπότε μια πεζοπορία του Άαρον και του Τριστάν στο βουνό θα μεταλλάξει το φιλμ σε κάτι που μοιάζει με θρίλερ αγωνίας.

Οι διάλογοι, φυσικότατοι στην πλειονότητά τους, πηγαινοέρχονται μεταξύ αγγλικών (η γλώσσα του βιολογικού μπαμπά), γαλλικών (μητρική γλώσσα της μαμάς), και γερμανικών (που μιλάει ο νέος «μπαμπάς»). Συγχρόνως, οι δυό ανδρικοί χαρακτήρες αναπτύσσονται σε βάθος (και… υψόμετρο), ενώ η Λεά της Μπεζό εμφανίζεται συγκριτικά πιο αναιμική ως χαρακτήρας. Η δε διεύθυνση φωτογραφίας του Άξελ Σνέπατ εντυπωσιάζει, είτε εστιάζει σε κοντινά πλάνα των προσώπων, είτε ανοίγεται με δέος στο φυσικό τοπίο. Γεγονός είναι, πάντως, ότι η σκηνοθεσία πάσχει λίγο σε επίπεδο ρυθμούˑ το δε τσαλίμι του φινάλε, που γέρνει επίφοβα προς το μελόδραμα, σώζεται χάρη στις ερμηνείες του Φέλινγκ και του μικρού Μοντγκόμερι.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες