Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Μικροπόδαρος , 2018 (Smallfoot)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κάρεϊ Κερκπάτρικ, Τζέισον Ρίζιγκ
Σενάριο
Κάρεϊ Κερκπάτρικ, Κλερ Σέρα
Πρωταγωνιστούν
Τσάνινγκ Τέιτουμ, Τζέιμς Κόρντεν, Ζεντάγια, ΛεΜπρόν Τζέιμς, Common, Ντάνι ΝτεΒίτο. Στην μεταγλώττιση, Δημήτρης Μακαλιάς, Αγγελική Πασπαλιάρη, Μιχάλης Συριόπουλος, Χρήστος Πλαΐνης, Σάμιουελ Ακινόλα, Κώστας Δαρλάσης, Ανθή Ευστρατιάδου
Διάρκεια
96
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κινούμενα Σχέδια (2D και 3D, με υπότιτλους και μεταγλωττισμένο)
Πρεμιέρα
20 Σεπτεμβρίου 2018

Τα νοήμονα γέτι των Ιμαλαΐων ανακαλύπτουν πως ο μικροπόδαρος άνθρωπος όντως υπάρχει, το μήνυμα της ταινίας περί αμφισβήτησης της καθεστηκυίας αλήθειας αναμφίβολα τολμηρό, το δε σκίτσο σε γενικές γραμμές καλό.

Στις κορφές των Ιμαλαΐων, πάνω από τα σύννεφα, μακριά από τον homo sapiens, κατοικούν, λέει, τα πολιτισμένα και ομιλούντα γέτι. Πανύψηλα, τριχωτά και με τεράστιες πατούσες –όπως ακριβώς θέλει τον μυστηριώδη «Χιονάνθρωπο των Ιμαλαΐων» ο συνομωσιολογικός θρύλος των ανθρώπων, απλά στο πιο χαριτωμένο, λευκό, και ζουζουνίστικο κατά πως αρμόζει σε παιδικό καρτούν. Στην κουλτούρα των γέτι υπάρχει (τουλάχιστον) ένας συνομωσιολογικός θρύλος. Μιλάει για τον μυστηριώδη μικροπόδαρο, ένα πλάσμα άτριχο και τόσο δα, με πολύ μικρές πατούσες, αλλά τρομερό… Ο νεαρός Μίγκο και οι πέντε κολλητοί του –ανάμεσά τους, και η Μίτσι, η κόρη του Λιθοφύλακα, του αξιοσέβαστου ηγέτη των γέτι– έχουν συστήσει μυστική ομάδα με σκοπό να αποδείξουν την ύπαρξη του μικροπόδαρου. Όταν ο Μίγκο κάνει το απονενοημένο άλμα μέσα απ’ τα σύννεφα, προσγειωνόμενος εν αγνοία του στη γη των μικροπόδαρων sapiens, συναντά τον Πέρσι, έναν υπερφιλόδοξο νεαρό τηλεπαρουσιαστή, που θα έκανε τα πάντα για την τηλεθέαση –ένα βιντεάκι με το φοβερό γέτι των Ιμαλαΐων σε γκροπλάν, στρώνει αυτοστιγμεί καριέρα…       

Έχει καλά στοιχεία τούτο το αμερικανικό κινούμενο σχέδιο, που βασίζεται σε βιβλίο του ισπανού καρτουνίστα, Σέρχιο Πάμπλος (πατέρα και του «Απαισιότατου»). Έχει, λόγου χάρη, μεταξύ των τραγουδιών που σιγοντάρουν την πλοκή, ένα δυνατό χιπχόπ κομμάτι (στο πρωτότυπο, δια στόματος Common), έχει γκαγκ γνήσιας σωματικής κωμωδίας (και άρα λιγότερα λογοπαίγνια και εξυπνατάκες), παίζει ευφάνταστα με τα ντεσιμπέλ των φωνών ανθρώπων και γέτι, ενώ κατά στιγμές το σκίτσο εντυπωσιάζει με την ποιότητά του (δέστε πώς λαμπυρίζει το χιόνι, ξερωγώ). Σχεδιαστικά, πάντως, βρήκα τα γέτι όχι και τόσο σπουδαία… Το κορυφαίο, όμως, στοιχείο της ταινίας εδράζεται στο πυρήνα του στόρι: στο ότι, δηλαδή, τα νεαρά γέτι τολμούν να αμφισβητήσουν την καθεστηκυία αλήθεια της φυλής τους για τον μικροπόδαρο, ή για το τι υπάρχει κάτω από τα σύννεφα. Αλήθεια, η οποία εκπορεύεται ντουγρού από κάτι πέτρινες ζωγραφισμένες πλάκες που κρέμονται εν είδει ακλόνητου θέσφατου από την φορεσιά του Λιθοφύλακα. Δυστυχώς, αυτό το θεάρεστο μήνυμα –που ουσιαστικά λέει στα παιδιά να μην πιστεύουν και να ερευνούν, ακόμη και τις εν ού παικτοίς αλήθειες– δεν αξιοποιείται όσο θα μπορούσε. Άσχετο, μα στην ταινία κάνει το κινηματογραφικό ντεμπούτο του ο αστέρας του μπάσκετ, ΛεΜπρον Τζέιμς, δίνοντας φωνή στον Γκουάντζι, τον πιο συνομωσιολόγο φίλο του Μίγκο.   

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες