Κινηματογράφος | Ταινίες

Τι θα πει ο κόσμος , 2017 (Hva vil folk si)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ιράμ Χακ
Σενάριο
Ιράμ Χακ
Πρωταγωνιστούν
Μαρία Μοζντάχ, Αντίλ Χουσαΐν, Εκαβάλι Χάνα, Αλί Αρφάν, Σίμπα Τσάντχα, Ισάκ Λίε Χαρ, Ροχίτ Σαράφ
Διάρκεια
106
Χώρα
Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Νορβηγία, Σουηδία
Είδος
Πρεμιέρα
27 Σεπτεμβρίου 2018

Δεκαεξάχρονη Νορβηγίδα πακιστανικής καταγωγής περνάει του λιναριού τα πάθη εξαιτίας της οπισθοδρομικής, παραδοσιακής οικογένειάς της, σε αυτή την εντυπωσιακά φιλμαρισμένη, αλλά κατά βάθος αβαθή και μονόπλευρα γραμμένη ταινία.

Όπως ακριβώς και η Χακ, η ηρωίδα τούτης της δεύτερης ταινίας της γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νορβηγία από γονείς πακιστανούς μετανάστες. Το δε στόρι, είναι εν μέρει αυτοβιογραφικό. Εν προκειμένω, η 16χρονη Νίσα (Μοζντάχ, εντυπωσιακή, αλλά άνιση), εκτός σπιτιού είναι εντελώς Νορβηγίδα –κοινωνική, με τις παρέες της, τα κλαμπ της, το δυτικό της ντύσιμο. Στο σπίτι, ωστόσο, και κυρίως μπροστά στους υπόλοιπους Πακιστανούς της κοινότητας, η Νίσα οφείλει να είναι σεμνά ντυμένη (χωρίς καλυμμένη κόμη, πάντως), υπάκουη, και γενικά απόλυτα εναρμονισμένη με τις επιταγές της πατρογονικής κουλτούρας. Μια νύχτα, ο ρούσος συνομήλικος Νορβηγός (Χαρ), με τον οποίον φλερτάρει η Νίσα, εμφανίζεται στο παράθυρό της, εκείνη τον μπάζει μέσα, και πριν προλάβουν να ανταλλάξουν το πρώτο τους φιλί, μπουκάρει ο πατέρας της, Μιρζά (Χουσαΐν)! Έξαλλος, ο προκομένος αλλά αυστηρός πατέρας, χειροδικεί κατά του νεαρού και της κόρηςˑ και λίγες μέρες αργότερα, με την βοήθεια του γιού (Αρφάν) και υπό την πίεση του «Τι θα πει ο κόσμος», παίρνει τη Νίσα παρά την θέλησή της και την πάει στο Πακιστάν, στο σπίτι μιας θείας.

Μέχρις εδώ, η ταινία λειτουργεί, καίτοι πλην της Νίσα οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι από μονοδιάστατοι έως σχηματικοί (η μάνα [Χάνα], ας πούμε, παρουσιάζεται περίπου σαν την… μητριά της Σταχτοπούτας). Κι ενώ σκηνοθεσία και φιλμάρισμα (Ναντίμ Κάρλσεν), συνεπικουρούμενα από την «αγωνιώδη» ηλεκτρονική μουσική (Λόρεντζ Ντάνγκελ, Μάρτιν Πέντερσεν), συντηρούν το ενδιαφέρον του θεατή, το σενάριο μπατάρει προοδευτικά προς το ρηχό μελόδραμα. Διότι η δύσμοιρη κοπελιά θα μπλέξει σε πανομοιότυπο γκομενικό και στο Πακιστάν (μόνο που εκεί, θα την ξεφτιλίσει-τιμωρήσει το ίδιο το διεφθαρμένο κράτος), με συνέπεια τον άρον-άρον επαναπατρισμό της στη Νορβηγία, πάντα στο πλευρό του Μιρζά. Οι… σκανδιναβικά δημοκρατικές προσπάθειες των κοινωνικών λειτουργών να βοηθήσουν την Νίσα πέφτουν στο κενό –η κοπέλα παραμένει θεματοφύλακας της οικογένειας και των πακιστανικών παραδόσεων. Μόνο λίγο πριν την επαπειλούμενη νέα ανατροπή στη ζωή της, ε, θα σταματήσει η Νίσα να ποιεί την νήσσαν και θα’ ρθει το φινάλε. Το οποίο αποκαλύπτει ακόμη μια φορά την σόλοικη ψυχολογία των χαρακτήρων… Δηλαδή, ποιος γονιός, χωρίς να είναι ψυχοπαθολογική προσωπικότητα, θα προσπαθούσε ποτέ να πείσει το παιδί του να πηδήξει από γκρεμό, μόνο και μόνο για να σωθεί η υπόληψη της οικογένειας; Ή ποια έφηβη –και δη, μεγαλωμένη στη Σκανδιναβία– θα παρέμενε τόσο άβουλη; Κρίμα, γιατί το θέμα της ταινίας είναι και υπαρκτό, και σημαίνον –και η Χακ αρκετά ικανή να το αναδείξει περίκαλα, χωρίς μελοδραματικές κορώνες και τελενοβελίστικα κόλπα…  

Φωτογραφίες