Κινηματογράφος | Ταινίες

Παρείσφρηση , 2018 (Blackkklansman)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σπάικ Λι
Σενάριο
Τσάρλι Ουάτστελ, Ντέιβιντ Ραμπίνογουιτς, Κέβιν Ουίλμοτ, Σπάικ Λι
Πρωταγωνιστούν
Τζον Ντέιβιντ Ουάσινγκτον, Άνταμ Ντράιβερ, Λόρα Χάριερ, Τζάσπερ Παάκονεν, Τόφερ Γκρέις, Κόρι Χόκινς, Ράιαν Έγκολντ, Άλεκ Μπόλντουιν, Χάρι Μπελαφόντε
Διάρκεια
135
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Αστυνομική μαύρη κωμωδία
Πρεμιέρα
27 Σεπτεμβρίου 2018

Τη δεκαετία του ’70, μαύρος αστυνομικός επιθεωρητής μαζί με εβραίο συνάδελφό του διεισδύουν στους κόλπους της Κου Κλουξ Κλαν, σε μια δεξιοτεχνική (και, παραδόξως, ψυχαγωγική) μίξη κωμωδίας και ρατσιστικής καταγγελίας.

Στο Κολοράντο Σπρινγκς της δεκαετίας του ’70, ο μορφωμένος, ήπιος και οξυδερκής Ρον Στόλγουερθ (Ουάσινγκτον, γιός του Ντένζελ) γίνεται ο πρώτος μαύρος αστυνομικός επιθεωρητής στην ιστορία του τοπικού τμήματος. Φιλόδοξος και εργατικός, ο Ρον καταφέρνει να εγκαθιδρύσει τηλεφωνικό κονέ με τον Ντέιβιντ Ντιούκ (Γκρέις), τον μεγάλο μάγιστρο της Κου Κλουξ Κλαν, προσποιούμενος τον ακραιφνή ρατσιστή που βδελύσσεται τους κωλονέγρους. Επειδή, όμως, πρέπει και να εμφανιστεί στις συγκεντρώσεις της ΚΚΚ, επιστρατεύεται ο αρχικά απρόθυμος συνάδελφος, Φλιπ Ζίμερμαν (Ντράιβερ), ο οποίος είναι βέβαια ολόλευκος, αλλά, εχμ, Εβραίος… Στις πάνω από δυο ώρες που διαρκεί η ταινία (χωρίς καθόλου να κουράζει), ο Λι και συν-σεναριογράφοι του ξεμπροστιάζουν με ευφάνταστους τρόπους το σχεδόν εγγενές ρατσιστικό πρόσωπο των ΗΠΑ, άλλοτε μέσα από σχεδόν καρτουνίστικο χιούμορ, άλλοτε πάλι μέσα από δυνατές σκηνές μαχητικής αντιρατσιστικής ρητορείας. Στην δεύτερη κατηγορία εμπίπτει και η δράση της ωραίας φοιτήτριας Πατρίς (Χάριερ), με την οποία ο Ρον θα γνωριστεί/ φλερτάρει σε ομιλία μαύρου ακτιβιστή (Χόκινς), χωρίς φυσικά να μπορεί να αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα (μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι –καταλαβαίνετε).

Καίτοι ξανά-μανά ο Λι καταπιάνεται με το γνωστό του (πλην πάντα καίριο) ζήτημα της καταπίεσης των Αφροαμερικανών, αυτή τη φορά το κάνει με δαιμονισμένο κέφι. Οι σκηνές όπου ο μαύρος Ρον Στόλγουερθ και το λευκό άλτερ έγκο του συνδιαλέγονται, τηλεφωνικά ή δια ζώσης, με τους ούγκανους ρατσιστές της ΚΚΚ ακροβατούν μαστόρικα μεταξύ γάργαρης κωμωδίας και υπόκωφης καταγγελίας. Η ταινία –με το αβανταδόρικο σάουντρακ που φυσικά αναδεικνύει την μαύρη μουσική– είναι γεμάτη από εύγλωττες, απολαυστικές λεπτομέρειες: split screen σε ύφος εντελώς σέβεντις, ανοικονόμητο μαλλί-αφάνα για σχεδόν όλους τους μαύρους χαρακτήρες, θηλυκούς κι αρσενικούς, dolly zoom και όμορφα πλάνα άνωθεν, ανατριχιαστικά ρατσιστικά αποσπάσματα από κλασικές ταινίες σαν το «Γέννηση ενός έθνους» ή το «Όσα παίρνει ο άνεμος», γκάφες ολκής των βλαμμένων φασιστορατσιστών δίπλα σε ρεαλιστικές σκηνές με την αποτρόπαια δράση τους, ένα συγκινητικό cameo του θρύλου Χάρι Μπελαφόντε στο ρόλο γηραιού ακτιβιστή που περιγράφει με φριχτές λεπτομέρειες το λιντσάρισμα ενός μαύρου εν έτει 1915… Και στο κλείσιμο, στους τίτλους τέλους, ο πάντα μαχητικός Λι ρίχνει ασχολίαστα πλάνα από τις περσινές ρατσιστικές ταραχές στο Σάρλοτβιλ, καθώς και την κατάπτυστη «ίσων αποστάσεων» δήλωση του πρόεδρου Τραμπ(ούκου).

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες