Κινηματογράφος | Ταινίες

Bel Canto , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πολ Ουάιτζ
Σενάριο
Πολ Ουάιτζ, Άντονι Ουάιντραμπ
Πρωταγωνιστούν
Τζούλιαν Μουρ, Κεν Ουατανάμπε, Ρίο Κάσε, Μαρία Μερσέντες Κορόι, Σεμπάστιαν Κοχ, Τενότς Ουέρτα, Κριστόφ Λαμπέρ
Διάρκεια
100
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
27 Σεπτεμβρίου 2018

Αστεράτη αμερικανίδα σοπράνο μαζί με πολυφυλετικούς, κοσμικούς συνδαιτημόνες πέφτουν όμηροι αντικαθεστωτικών ανταρτών στη διάρκεια γκαλά σε λατινοαμερικάνικη πρεσβεία, σε αυτή την πλαδαρή, και τεχνικά επιλήψιμη μεταφορά γνωστού μπεστσέλερ.

Αμάν, τι ήταν αυτό; Αν το ευπώλητο παινεμένο βιβλίο της Αν Πάτσετ, πάνω στο οποίο βασίζεται η ταινία, μιλάει (μεταξύ καμπόσων άλλων) για την κατευναστική επίδραση της όπερας στην ψυχή διαφορετικών ανθρώπων, η ταινία του άλλοτε οσκαροϋποψήφιου Ουάιτζ μιλάει πρωτίστως την γλώσσα της… σαπουνόπερας. Τι κοινωνικό αντάρτικο στην πολύπαθη Νότια Αμερική, τι έρωτες αναπάντεχοι μεταξύ ατόμων διαφορετικής φυλής (οι Γιαπωνέζοι, να ξέρετε, αποδεικνύονται μακράν οι πιο γαμίκουλες), τι μεγαλοαστικός εκλεπτυσμός αγκαζέ με το προλεταριάτο, τι σκοτωμοί, κλάματα και διαπραγματεύσεις –και τι τραγούδι! Παρεμπιπτόντως, το ντουμπλάρισμα της Μουρ από την σοπράνο Ρενέ Φλέμινγκ είναι μετριότατο –δηλαδή, οι αλήστου μνήμης Milli Vanilli ήταν τελειωμένοι μετρ μπρος σ’ αυτό. Στο δια ταύτα: ο ιάπων μεγαλοεπιχειρηματίας, Κατσούμι Χοσοκάουα (Ουατανάμπε), λάτρης της όπερας και δη της αμερικανίδας σοπράνο, Ροξάν Κος (Μουρ), έχει περίπου επιβάλλει ένα πριβέ ρεσιτάλ της λεγάμενης σε πρεσβεία μη κατονομαζόμενης λατινοαμερικάνικης χώρας, στην οποία υποτίθεται θα επενδύσει (δεν σκοπεύει). Έρχεται η αδρά αμειβόμενη ντίβα, μες στα μέλια ο Ιάπων, από δίπλα ο διερμηνέας του (Κάσε), σκάνε κι άλλοι υψηλοί καλεσμένοι –Ρώσοι, Γάλλοι, ντόπιοι… Κι απάνω που αρχίζει το ρεσιτάλ, μπουκάρουν ένοπλοι αντάρτες (ξέρετε, γκεβαρίσκοι που μάχονται για τα ιδανικά της επανάστασης) και πιάνουν ομήρους τους συνδαιτημόνες.

Ό,τι ακολουθεί είναι μια παρωδία μπουνιουελικού joie de vivre με ολίγον από σύνδρομο της Στοκχόλμης, καθώς όμηροι και αντάρτες συμβιώνουν για κάμποσες μέρες μέσα στην πρεσβεία, ενωμένοι κάτω από την εξημερωτική δύναμη της όπερας (συν το καλό φαγητό, το διαφυλετικό σεξ, και τις υψιπετείς συζητήσεις). Συγχρόνως, μοντάζ και φωτογραφία αγκομαχούν και παραπατάνε, ενώ κάθε τόσο μπαινοβγαίνει και ο ελβετός διαπραγματευτής του Ερυθρού Σταυρού (Κοχ), που θα οδηγήσει το όλον στο μαξιμαλιστικό φονικό του φινάλε. Ψέματα, υπάρχει και πιο φινάλε, «ένα χρόνο αργότερα». Που αυτό κι αν στάζει σαπουνόπερα. Αχ, μωρέ Τζούλιαν… Αρπαχτή κι εσύ, σαν την σοπράνο;

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες