Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο κύριος & το όπλο , 2018 (The Old Man & The Gun)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντέιβιντ Λόουερι
Σενάριο
Ντέιβιντ Λόουερι
Πρωταγωνιστούν
Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Σίσι Σπέισεκ, Κέισι Άφλεκ, Ντάνι Γκλόβερ, Τίκα Σάμπτερ, Τομ Ουέιτς, Ελίζαμπεθ Μος, Κιθ Κάρανταϊν, Αϊζάια Ουίτλοκ Τζούνιορ, Τζον Ντέιβιντ Ουάσινγκτον
Διάρκεια
106
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Αστυνομική δραμεντί
Πρεμιέρα
04 Οκτωβρίου 2018

Η αληθινή ιστορία ενός 70-φεύγα ληστή τραπεζών-τζέντλεμαν, δοσμένη μέσα από μια χαμηλότονη και γλυκόπικρη αφήγηση, φαντάζει ως το ιδανικό κύκνειο άσμα για τον μοναδικό, παμμέγιστο «ξανθό» του Χόλιγουντ.

«Όταν βρεις κάτι στο οποίο είσαι πραγματικά καλός, μένεις σ’ αυτό», λέει κάποια στιγμή ένας δευτερεύων χαρακτήρας αναφερόμενος στον Φόρεστ Τάκερ (1920-2004), έναν διαβόητο αβρό ληστή τραπεζών, που εξασκούσε την… κλίση του μέχρι τα 79 του, έχοντας φυλακιστεί δεκάδες φορές –και αποδράσει τις 18! Η φράση θα μπορούσε κάλλιστα να περιγράφει τον μυθικό πια Ρέντφορντ, που στα 82 του και κατά δήλωσή του αποχωρεί οριστικά από το σινεμά με τούτην δω τη «μικρή» ταινία, αφήνοντας παρακαταθήκη κλασικές ταινίες, μεγάλους ρόλους, στιβαρές σκηνοθεσίες, δυο Όσκαρ (κανένα για ερμηνεία, ωστόσο), μια χαμηλότονη, σκεπτόμενη δημόσια εικόνα, και βέβαια το Φεστιβάλ του Σάντανς, το λιμάνι της ανεξάρτητης αμερικανικής παραγωγής, που ίδρυσε το 1978. Από το Σάντανς ξεπήδησε και ο Λόουερι, που σκηνοθετεί εδώ, με μια γλυκόπικρη ησυχία, το κύκνειο άσμα του μυθικού μέντορά του… Η δράση της ταινίας τοποθετείται στη δεκαετία του ’80, όταν ο Τάκερ (Ρέντφορντ, υπέροχος), μαζί με δυο συνομήλικους συνεργούς (οι ακριβοθώρητοι Γκλόβερ και Ουέιτς, θαυμάσιοι), λήστεψε 93 τράπεζες σε πέντε πολιτείες μέσα σε δυο χρόνια! Η μέθοδος Τάκερ –την οποία βλέπουμε ξανά και ξανά σε χαριτωμένες παρόμοιες σκηνές– ήταν απλή: ο καλοντυμένος, ευγενής και σεβάσμιος Τάκερ μπαίνει στην τράπεζα, ζητάει να μιλήσει με τον διευθυντή, και δείχνοντάς του απλά το πιστόλι που φωλιάζει στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του (ενίοτε, απλά επικαλούμενος την ύπαρξή του), ζητάει μειλίχια το περιεχόμενο του ταμείου…

Όμως η ταινία του Λόουερι δεν ενδιαφέρεται τόσο για το (ομολογουμένως απολαυστικό) «ληστρικό» κομμάτι της υπόθεσης. Κι ας υπάρχουν σκηνές όπου περιπολικά καταδιώκουν το σεντάν του Τάκερ, ή ένα όμορφο κολάζ-αναδρομή στις 18 αποδράσεις του, με τον καλλονό Ρέντφορντ να εμφανίζεται φευγαλέα σε σκηνή από το «The Chase» του 1966… Εκείνο που διαποτίζει την ταινία είναι μια υπαρξιακών αποχρώσεων αναζήτηση για το βαθύτερο νόημα της ζωής –για όσα πραγματικά γεμίζουν τη ζωή του καθενός. Για τον Τάκερ, ήταν οι ληστείες. Όχι τόσο επειδή του διασφάλιζαν τα προς το ζην, αλλά επειδή νοηματοδοτούσαν το ίδιο του το ζην… Η ίδια γλυκόπικρη, μελαγχολική προσέγγιση χρωματίζει την προσπάθεια-εμμονή του μισοαποτυχημένου αστυνόμου, Τζον Χαντ (Άφλεκ, μανιερίζεις Κέισι, ή μού φάνηκε;), να συλλάβει επιτέλους την γεροντοσυμμορία. Αλλά οι ωραιότερες σκηνές του φιλμ, συνοδευμένες από την όμορφη μουσική του Ντάνιελ Χαρτ, είναι εκείνες που σκιαγραφούν το φλερτ του Τάκερ-Ρέντφορντ με την Τζουλ, μια αγέρωχα μοναχική γυναίκα που ζει σε φάρμα με τα άλογά της, την μόνη από τις τρεις συζύγους του ληστή που γνώριζε και αποδέχτηκε το «επάγγελμα» του συντρόφου της. Την υποδύεται η Σπέισεκ. Κι είναι τόσο κρίμα, που σπάνια βλέπουμε πια στο πανί αυτό το ολόζεστο πρόσωπο, αυτήν την υπέροχη ηθοποιό.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες