Κινηματογράφος | Ταινίες

Ανυπακοή , 2017 (Disobedience)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σεμπαστιάν Λέλιο
Σενάριο
Σεμπαστιάν Λέλιο, Ρεμπέκα Λένκιεβιτς
Πρωταγωνιστούν
Ρέιτσελ Βάις, Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Αλεσάντρο Νίβολα, Άντον Λέσερ, Άλαν Κόρντουνερ, Μπερνίς Στέγκερς
Διάρκεια
114
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
04 Οκτωβρίου 2018

Ένα ανήκουστο ερωτικό πάθος φωλιάζει μέσα στους κόλπους της τυπολατρικά αυστηρής ορθόδοξης εβραϊκής κοινότητας του Βόρειου Λονδίνου, σε αυτή την καλοπαιγμένη, μεστή, μα αποξενωτικά συγκρατημένη ταινία.

Η Ρονίτ (Βάις), που βλέπουμε στην αρχή της ταινίας, είναι μια γυναίκα της σημερινής Νέας Υόρκης: αυτοπροσδιοριζόμενη, πετυχημένη φωτογράφος, καπνίστρια, δυναμική… Μετά, όμως, πετάει για το γενέθλιο Βόρειο Λονδίνο, και την κηδεία του πατέρα της (Λέσερ), σεβάσμιου ραβίνου της εκεί ορθόδοξης εβραϊκής κοινότητας. Και όλα την πιέζουν να γίνει κάποια άλλη… Ο Λέλιο, μαζί με την συν-σεναριογράφο του, αποκαλύπτουν αργά, υπαινικτικά, χωρίς εντυπωσιοθηρικές υπογραμμίσεις, το δράμα των τριών κεντρικών προσώπων, το οποίο δημιούργησε η πένα της Ναόμι Άλντερμαν στο βραβευμένο ομότιτλο μυθιστόρημά της. Η Ρονίτ πάει στο σπίτι του Ντόβιντ (Νίβολα, πολύ καλός), ο οποίος προαλείφεται για διάδοχος του μακαρίτη ραβίνου. Είναι παλιός φίλος –καταλαβαίνουμε. Αλλά την υποδέχεται κάπως ψυχρά. Ένα άλλο που καταλαβαίνουμε είναι ότι για κάποιο λόγο η Ρονίτ διέβη τον Ατλαντικό ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω της. Και ο λόγος δεν είναι μόνο η ασφυκτικά καταπιεστική τυπολατρία που διέπει τις ζωές των ενοριτών… Σύντομα θα γίνει σαφές ότι ο λόγος σχετίζεται με την όλως ανάρμοστη σχέση που είχε η Ρονίτ με την Έστι (ΜακΆνταμς, εξαιρετική), την νυν σύζυγο του Ντόβιντ.

Το καταπιεσμένο λεσβιακό πάθος μεταξύ των δυο γυναικών βρίσκει μεγαλειώδη διέξοδο μέσα από θαυμάσιες ερωτικές σκηνές (δείτε τη στιγμή με το σάλιο, ας πούμε), που είναι με διαφορά οι καλύτερες της ταινίας. Συγχρόνως, ο αποτροπιασμός του περίγυρου και οι συνέπειες αυτής της κατάπτυστης αναθέρμανσης στη ζωή του Ντόβιντ και της Έστι εξακολουθούν να κινηματογραφούνται από τον Λέλιο με την ίδια… απάνθρωπη αυτοσυγκράτηση που χαρακτηρίζει το πρώτο 1/3 της ταινίας. Και εκεί είναι η ένστασή μου: η επιλογή του σπουδαίου Αργεντίνου σκηνοθέτη να προσεγγίσει το θέμα του αναπαράγοντας ουσιαστικά την ασφυκτική «φρουμ» ευλάβεια και αυτοκυριαρχία που επιβάλλει η Τορά στους ορθόδοξους Εβραίους, κουράζει. Και δημιουργεί απόσταση από το δράμα των ηρώων –παρά τη συγκλονιστικά σπαρακτική ερμηνεία της ΜακΆνταμς. Άσχετο, αλλά τι υπέροχοι που είναι οι a cappella θρησκευτικοί ύμνοι του Ιουδαϊσμού…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες