Κινηματογράφος | Ταινίες

Αδελφικοί εχθροί , 2018 (Frères ennemis)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Νταβίντ Ελοφέν
Σενάριο
Ζαν Απτεκμάν, Νταβίντ Ελχόφεν
Πρωταγωνιστούν
Ματίας Σενάρτς, Ρεντά Κατέμπ, Αντέλ Μπενσερίφ, Ομάρ Σαλίμ, Σοφιάν Ζερμανί, Σαμπρινά Ουαζανί, Γκουεντολίν Γκουρβενέκ, Νικολά Ζιρό
Διάρκεια
112
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Αστυνομικό δράμα
Πρεμιέρα
11 Οκτωβρίου 2018

Ένας μπάτσος κι ένας κακοποιός με κοινές καταβολές στα υποβαθμισμένα παρισινά προάστια μπλέκουν σε υπόθεση ναρκω-φόνων, σε αυτή την σκεπτόμενη, στιβαρά σκηνοθετημένη, και εξόχως ατμοσφαιρική αστυνομική ταινία.

Η μόλις δεύτερη ταινία του Ελοφέν είναι ουσιαστικά και πάλι μια ταινία για δυο άντρες, όπως, άλλωστε, και το εξαιρετικό  «Μακριά από τους ανθρώπους» του 2014. Ο ένας είναι ο Ντρις (Κατέμπ, καλύτερος από ποτέ), μαγκρεμπίνος δεύτερης γενιάς που έχει γίνει αστυνόμος, και ζει μόνος. Ο άλλος, κατά τι νεότερος, είναι ο Μανού (Σενάρτς, καλός), αντράκι των υποβαθμισμένων προαστίων που έχει ενταχθεί στην παροιμιώδη συμμορία της γειτονιάς, ενώ έχει έναν μικρό γιό από την πρώην του (Γκουρβενέκ). Οι δυο άντρες, που κάποτε έπαιζαν ξερωγώ ποδόσφαιρο στις ίδιες αλάνες, θα βρεθούν (περίπου) αντιμέτωποι, καθώς θα κληθούν να διαλευκάνουν, ο καθείς από την πλευρά του, τι πήγε στραβά σε μια κομβική στιγμή λίγο μετά την αρχή της ταινίας. Ο λόγος, για την εν ψυχρώ εκτέλεση δυο συνεπιβατών-συναδέλφων του Μανού από αγνώστους, οι οποίοι άρπαξαν και το πολύτιμο φορτίο κόκας που προοριζόταν για πώληση. Ο έντρομος Μανού καταφέρνει να βγει ζωντανός από το πιστολίδι –και ο τρόπος που κινηματογραφεί ο Ελοφέν και ο διευθυντής φωτογραφίας του, Γκιγιόμ Ντεφοντέν, την όλη σκηνή είναι πραγματικά συναρπαστικός και εντελώς αληθοφανής.

Μα και συνολικά, άλλωστε, η ταινία χαρακτηρίζεται από αληθοφάνεια και μετρημένες, λογικοφανείς ανατροπές, που συνυπάρχουν αποτελεσματικά με μια αδιόρατη ποίηση που ο Ελοφέν καταφέρνει να ενσταλάξει στο αντισυμβατικό policier του. Δεξιοτεχνικός, επίσης, ο χειρισμός των «σκληρών» σκηνών δράσης, ενώ η αγωνία για το ποιος/ τι κρύβεται πίσω από το φονικό χτύπημα κλιμακώνεται κι αυτή εντυπωσιακά. Εκείνο, όμως, που, όπως και στην προηγούμενη ταινία του Ελοφέν, αναδύεται πέρα από ο,τιδήποτε άλλο είναι η συμπαγής ατμόσφαιρα. Που σε παίρνει, σε σηκώνει και σε μεταφέρει ντουγρού σε αυτήν την ζόρικη γειτονιά με τους δικούς της κώδικες, όπου άλλοι εξελίσσονται σε μπάτσους, κι άλλοι παραμένουν εσαεί στην παρανομία...

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες