Κινηματογράφος | Ταινίες

Οι άντρες δεν κλαίνε , 2017 (Muškarci ne plaču)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αλέν Ντρλιέβιτς
Σενάριο
Αλέν Ντρλιέβιτς, Ζόραν Σόλομουν
Πρωταγωνιστούν
Μπορίς Ισάκοβιτς, Λέον Λούτσεβ, Εμίρ Χατζιχαφιζμπέγκοβιτς, Σεμπαστιάν Καβάτσα, Ερμίν Μπράβο, Μπορίς Λερ, Ίβο Γκρεγκούρεβιτς, Πριμόζ Πέτκοβσεκ
Διάρκεια
98
Χώρα
Γερμανία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Κροατία, Σλοβενία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
11 Οκτωβρίου 2018

Βετεράνοι του γιουγκοσλαβικού εμφύλιου από Σλοβενία, Κροατία και Βοσνία-Ερζεγοβίνη τσακώνονται και ψυχαναλύονται στη διάρκεια θεραπευτικού προγράμματος σε ορεινό ξενοδοχείο, σε αυτό το ωραία φιλμαρισμένο και παιγμένο μα αναμενόμενο δράμα.

Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία για τον Ντρλιέβιτς, με θέμα το ίδιο που τα τελευταία 20 χρόνια μοιάζει να έχει στοιχειώσει την σινεπαραγωγή των κρατών που ξεπήδησαν από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας: τον εμφύλιο της δεκαετίας του ’90, βέβαια. Μολαταύτα, έχει μια σχεδόν ντοκιμαντερίστικη φρεσκάδα η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Βόσνιου, απόρροια της νευρώδους σκηνοθεσίας και του ανάλογου μοντάζ. Η ιστορία, όμως, εκτός από ήδη ειπωμένη, είναι και λίγο φτενή –εκμετρά τον βίον πολύ πριν το 90ο λεπτό, δηλαδή. Σε ορεινό, απομονωμένο ξενοδοχείο εκτός σεζόν, ο Σλοβένος Ιβάν (Καβάτσα), στέλεχος ΜΚΟ, υποδέχεται μια δράκα βετεράνων του εμφυλίου για μια βδομάδα ομαδικής ψυχοθεραπείας –τα χαλκέντερα τραύματα του πολέμου, γαρ. Υπάρχουν Βόσνιοι –μουσουλμάνοι και χριστιανοί–, υπάρχουν Κροάτες, φυσικά Σλοβένοι, υπάρχουν και ανάπηροι, σαν τον Γιάσμιν (Λερ), τον νεαρό μουσουλμάνο Βόσνιο που έχει χάσει τα δυο του πόδια στον πόλεμο. Έχει, όμως, χάσει και την πίστη του στον Αλάχ… Πράγμα που δυσαρεστεί πολύ τον θεοσεβούμενο ηλικιωμένο συμπατριώτη του, Μερίμ (Χατζιχαφιζμπέγκοβιτς). Ο Μερίμ, όπως θα προκύψει από τις τεταμένες και επεισοδιακές συζητήσεις/ αναπαραστάσεις της θεραπείας, είχε βασανιστεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά τον εμφύλιο. Ο πότης και παρορμητικός Μίκι (Ισάκοβιτς, καλός), από την άλλη, είχε εξαναγκαστεί σε σφαγές αμάχων… Ο καθείς και η τραγωδία του…

Καθώς τα τραύματα βγαίνουν στην επιφάνεια, μαζί με πολλά νεύρα, εθνικιστικές κορώνες και χοντρούς καυγάδες, αυτές οι ταλανισμένες ψυχές, ζωντανά θύματα του πολέμου, αρχίζουν να φλερτάρουν με την κάθαρση. Ευτυχώς, ο συγκαλυμμένος διδακτισμός και μια εσάνς μελοδραματισμού, που δυστυχώς φωλιάζουν στη φόδρα των διαλόγων (και των εξελίξεων –θα παίξει και πυρκαγιά, σας το λέω), παρακάμπτεται σχετικά εύκολα, χάρη στην αεικίνητη κάμερα του Έρολ Ζούμπκεβιτς, που συλλαμβάνει κινήσεις, εκφράσεις, φευγαλέες λεπτομέρειες, και την βαριά ατμόσφαιρα αυτής της εκρηκτικής μάζωξης γνήσιας βαλκανικής αντρίλας.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες