Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή , 1929 (The Man With A Movie Camera)

Id

Σκηνοθεσία
Τζίγκα Βερτόφ
Σενάριο
Τζίγκα Βερτόφ
Πρωταγωνιστούν
Διάρκεια
68
Χώρα
Σοβιετική ‘Ενωση
Είδος
Βωβό ντοκιμαντέρ
Πρεμιέρα
19 Απριλίου 2012

Μια μέρα στη ζωή της μεταεπαναστατικής Ρωσίας, χιλιάδες ανώνυμοι πρωταγωνιστές, ισάριθμες μηχανές και μια κινηματογράφηση-σταθμός στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά.

ΜΕ ΑΡΙΣΤΑ ΤΟ 10: 8,5
 
Ο (ασπρόμαυρος) κόσμος μπαίνει στην αίθουσα του σινεμά, η ορχήστρα παίρνει θέση, τα φώτα σβήνουν και στην οθόνη πέφτουν οι τίτλοι του «Ανθρώπου με την κινηματογραφική μηχανή»... Μια κομψή υπόμνηση, μέσω της ταινίας-μέσα-στην-ταινία, πως αυτό που πρόκειται να δούμε είναι απλά η καταγραφή και επανασυρραφή της πραγματικότητας έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο συγκεκριμένος κινηματογραφιστής μέσα από το βιζέρ του. Ήτοι, πρόκειται για μια εκδοχή της πραγματικότητας. Αλλά, τι πραγματικότητα! Βρισκόμαστε στα 1929. Τα άστεα των ανθρώπων σφύζουν από κίνηση. Κίνηση διαολεμένη, όμως, και στις μηχανές που οπισθογράφουν θριαμβευτικά την βιομηχανική επανάσταση της μεταεπαναστατικής Σοβιετικής Ένωσης. Η πόλη ξυπνά, μια κοπελιά ντύνεται, τα τραμ ξεκινούν, η ραπτομηχανή επίσης, από κοντά τα εργοστάσια, τα αεροδρόμια, αλλά και τα νοσοκομεία, οι συγκεντρώσεις, η απλή καθημερινή διασκέδαση του κόσμου... Και παράλληλα με όλα αυτά τα υπερκινητικά, ξεδιπλώνεται και η ίδια η διαδικασία δημιουργίας μιας ταινίας –από τη λήψη ώς το μοντάζ. Στα χέρια της «περιστρεφόμενης σβούρας» του σοβιετικού σινεμά (έτσι αποδίδεται το ψευδώνυμο «Ζίγκα Βερτόφ» του κατά κόσμον Νταβίντ Αμπέλιεβιτς Κάουφμαν), μια συνηθισμένη μέρα στη ζωή της Μόσχας, του Κιέβου και της Οδησσού μεταμορφώνεται σε ένα ασπρόμαυρο βωβό βιντεοκλίπ υψηλής αισθητικής και διαχρονικής δύναμης.
Χρησιμοποιώντας πρωτοποριακές για την εποχή τεχνικές –όπως στοπ-καρέ, αργή και γρήγορη κίνηση, πρωτόλειο animation, πολλαπλή έκθεση, τεράστια γκρο-πλαν, διαχωρισμό της οθόνης κλπ– ο Βερτόφ, με την αρωγή της γυναίκας του Γιελιζαμπέτα Σβίλοβα στο μοντάζ-σεμινάριο, παραδίδει ουσιαστικά έναν ύμνο στην ίδια την τέχνη και την τεχνική της κινούμενης εικόνας. Ο δε διαρκώς επιταχυνόμενος ρυθμός της ταινίας, αποπνέει τέτοια μουσικότητα, ώστε καθόλου τυχαία ων ουκ έστιν αριθμός μουσικοί έχουν συνθέσει μουσική για να ντύσουν τις άλαλες, πλην τόσο εύγλωττες εικόνες, του «Ανθρώπου».    
 

Τατιάνα Καποδίστρια